ပုိးကုိက္ခံဘ၀အၿဖစ္
စကၤာပူႏုိင္ငံ၊ ၿမန္မာမ်ား ထူထပ္စြာေနထုိင္ေသာ ကလမန္တီ ၿမိဳ႕နယ္တြင္ၿဖစ္သည္။ ဘူတာအနီး ATM စင္တာ သုိ႕ ေငြသားထုတ္ယူရန္ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး ဘူတာမွ လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ႕၏။ ATM စင္တာတြင္ စက္ႏွစ္လုံးရွိရာ တစ္လုံးတြင္ အိႏၵိယ ႏြယ္ဖြားၿဖစ္ဟန္တူေသာ အေဒၚ တစ္ေယာက္ ေငြထုတ္ေန၏။ တၿခားစက္တစ္လုံး၏ ေရွ႕မက် ေဘးမက် တြင္ အိႏၵိယ ႏြယ္ဖြား ဦးေလး တစ္ေယာက္ ရပ္ေန၏။ ထုိဦးေလးမွာ စက္အားေနေသာ္လည္း ေငြမထုတ္ပဲ စက္ေရွ႕ရပ္ေနေသာေၾကာင္႕ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင္႕ သူငယ္ခ်င္းမွာ အံအားသင္႕ေန၏။ "ေဟ႕ေရာင္.. ဟုိဘက္က ကုလားၾကီးက ဘာလဲကြ။ စက္အားေနလ်က္သားနဲ႕ မထုတ္ပဲ စက္ေရွ႕ ရပ္ေနတယ္..။" "ေအးကြ... ဒါမွမဟုတ္ ေရွ႕က လူက ထုတ္ၿပီး ခုမွ ထြက္သြားတာၿဖစ္မယ္။ ငါတုိ႕ နဲ႕ သူနဲ႕ အတူတူေလာက္ေရာက္လုိ႕ ငါတုိ႕ကုိ အားနာလုိ႕မ်ား ေစာင္႕ေနတာလား" ထုိစဥ္...ထုိ အိႏၵိယ ႏြယ္ဖြား ဦးေလးမွ "ကုလားေတာ႕ ကုလားပဲ။ ဒါေပမယ္႕ ငါက ေရႊကုလားပါကြာ။ ဒီစက္က အားတယ္။ မင္းတုိ႕ ထုတ္ရင္ ထုတ္ေလ။ ငါက ဟုတ္ဘက္က ပုိက္ဆံထုတ္ေနတဲ႕ ငါ႕အမ်ိဳးသမီးကုိ ေစာင္႕ေနတာကြ။" ဟူသတတ္...။ ေကာင္းတမန္
စကၤာပူေရာက္ ဗမာ လူငယ္ သုံးဦး MRT အစိမ္းလုိင္းစီး၍ ဗမာ ပလာဇာ သုိ႕ သြားရင္း ရထားေပၚတြင္ စကားစၿမည္ ေၿပာဆုိေနၾက၏။ေဘးနားမွ တရုတ္လူမ်ိဳး ပုံေပါက္၍၊ တရုတ္လူမ်ိဳးဟု ထင္ရေသာ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္က အသံစြာက်ယ္စြာက်ယ္ၿဖင္႕ စကားေၿပာေနေသာ ထုိ လူငယ္သုံးဦးကုိ ကြက္ၾကည္႕ ကြက္ၾကည္႕ လုပ္ေနေလ၏။ ထုိစဥ္ "Red Hill" ...... "Next station: Tiong Bahru" Red Hill ဘူတာတြင္ ခရီးသည္တခ်ိဳ႕ ဆင္းသြားသၿဖင္႕ လူငယ္သုံးဦးေရွ႕က ထုိင္ခုံတလုံး လႊတ္သြားေလသည္။ လူငယ္မ်ားမွ ယဥ္ေက်းမႈ အရ ေဘးမွ အေဒၚၾကီး ထုိင္လုိက ထုိင္ႏုိင္ရန္အတြက္ ခ်က္ခ်င္း ထုိင္ခုံတြင္ ၀င္မထုိင္ပဲ ေနရာေပးလုိဟန္ ၿပဳၾက၏။ အေဒၚၾကီးက အတန္ၾကာသည္ အထိ မထုိင္သၿဖင္႕ လူငယ္သုံးဦးအနက္ တစ္ဦးက ထုိင္ခုံတြင္ ၀င္ထုိင္ေလ၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ က်န္ လူငယ္ ႏွစ္ဦး အနက္ တစ္ဦးမွ ေနာက္လုိဟန္ၿဖင္႕ "ေဟ႕ေရာင္...မင္းက ခပ္တည္တည္နဲ႕ ၀င္ထုိင္ေန၊ ဘြားေတာ္က မင္းကုိ တင္းေနၿပီေနာ္..ဟား...ဟား" သုိ႕ရာတြင္႕ ေဘးမွ အေဒၚၾကီး ဗမာသံအၿပည္႕ၿဖင္႕ၿပန္ေၿပာလုိက္ေသာ စကားကုိ ၾကားလုိက္ရေသာအခါ လူငယ္သုံးဦးလုံး ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ၿဖင္႕ ႏႈတ္ဆိတ္ေနေလေတာ႕၏။ "အမယ္ေလး...မတင္းပါဘူးေတာ္...၊ မတင္းပါဘူး။ ထုိင္ပါ၊ ထုိင္ပါ။" ေကာင္းတမန္
ဧရာ၀တီဟာ
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္
သူ႕သဲတပြင္႕
အေရာင္းခံရတုိင္
ငုိတယ္ တဲ႕ သားရ။
ဘယ္သူသိမွာလဲ .. ။
ခုဆုိ ...
ဧရာ၀တီရဲ႕ သဲေတြ
ကြ်န္းၿဖစ္ေနေလာ
ေကာင္းတမန္
The Mighty Irrawaddy cries
Whenever it dries
Because his beautiful pieces of sand
Being sold to the other land.
Alas!
Who knows when it comes for those sands
to become a part of a small island!
Kaungtamang
သီတင္းကြ်တ္ၿပန္ၿပီ ဆုိေတာ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕ သီတင္းကြ်တ္ေတြတုန္းက စိတ္မီးအိမ္မွာ တင္ခဲ႕တဲ႕ ပုိ႕စ္ေလးကုိပဲ ထပ္တင္ေပးလုိက္ပါတယ္။
စိတ္မီးအိမ္ ႏွင္႕ သီတင္းကြ်တ္
လူမွန္းသိစ၊ ငယ္ဘ၀မွသည္
ဤေပ်ာ္ရႊင္ၿမဴး၊ သီတင္းကြ်တ္ဦးကုိ
ပူေဇာ္အထူး၊ဆီးမီးဖူးၿဖင္႔
တာ၀တႎသာ၊နတ္ရြာမွဆင္း
လူ႔ၿပည္္၀န္းကုိ၊ ဆင္းသက္ၿပန္လာ
ေမတၱာအနႏၲ၊ ၿဖန္႔ကာခ်သည္႔
ဗုဒၶမဟာ၊ ၿမတ္လွစြာအား
ငါးပါးမာန္ခ်၊ ၀တ္တြားခသည္၊
ပီသညီညာ၊ၿပည္ၿမန္မာ ဓေလ႔
မေမ႔မွန္စြာ၊ ယေန႔တာထိ။
ၿမတ္ေသာဘုရား၊ ၀တ္တြားၿပီးေသာ္၊
ေအာ္ မိအဖ၊ ဆရာႏွင္႔တကြ
ဘုိးဘြားမက်န္၊လူၾကီးမွန္ကုိ
၀န္ခ်ေတာင္းပန္၊ကန္ေတာ႔ၿပန္သည္
ခ်စ္စရာ႔ၿမန္မာ႔ ဓေလ႔ပါတကား။
အခါ္သမယ၊ ဤကာလသည္
တမ်ိဳးတမည္၊ထူးၿခားၿပန္၏္။
အေၾကာင္းမူကား၊ငယ္ေပါင္းၾကီးေဖာ္
အေဆြေတာ္တုိ႔၊ေမြးေၿမရပ္ရြာ
ခ်က္ေၾကြမွာစု၊လူမႈဘ၀
ငယ္ဘ၀ေၾကာင္း၊ေႏွာင္းေၾကာင္းမက်န္
ၿပန္ေၿပာင္းေအာက္ေမ႔၊ ခြင္႔ခါေတြ႔သည္႔
အခါသမယပါတကား။
ထုိမွတဖန္၊ၾကည္႔ၿပန္လတ္ေသာ္
ေဖာ္ေကာင္းေဆြၿမတ္္၊ လက္တြဲထပ္ယူ
တူညီဘ၀၊စုိက္ထူၾကရန္
ရည္သန္စူးထား၊ထုိေဆြႏွစ္ပါး
မဂၤလာတရား၊ထိပ္တင္ထားကာ
ထိမ္းၿမားၿပန္သည္၊မဂၤလာခါညီ
ပီသၿပန္သည္႔၊ဤသီတင္းကြ်တ္ပါတကား။
ထုိမွ်ၿမတ္လွ၊ခါသမယ၌
ၿမတ္သထက္ၿမတ္၊အၿမတ္ထပ္ရန္
ရည္သန္ၾကိဳးကုတ္၊အင္းအားထုတ္၍
ေဖာ္ေပါင္းတစ္အုပ္၊စုေဆာင္းလုပ္ကာ
အင္တာနက္လုိင္း၊ဘေလာ႔ဂ္တုိင္းတြင္
ဆီးမီးတထိန္၊မီးတစ္အိမ္ကုိ
စိတ္ေပါင္းမ်ားစြာ၊စုစည္းလာ၍
ညီညာၿပဳံးၿပဳံး၊ထြန္းကာရုံးသည္
နာမသညာ၊ေခၚဆုိရကား
စိတ္မီးအိမ္ဟု အစုၿပဳ။
စိတ္မီးအိမ္ဟု၊အစုုၿပဳထား
ဥယ်ာဥ္ဖြားက၊သီတင္းကြ်တ္ခါ
အခ်ိန္သာတြင္၊ေလးနက္မွန္စြာ
ဘုရား တရားသံဃာ၊အၿမတ္ဆုံးရတနာ
မိဘ၊ဆရာပါမက်န္ ငါးၿဖာအနႏၲအား
မီးအိမ္တခု၊သူတုိ႔ၿပဳ၍
လြန္စြာရုိိက်ိဳး၊ရွိခုိးပါ၏။
ဤက်ိဳးအားေၾကာင္႔၊ စိတ္မီးအိမ္သည္
ကမၻာတည္သေရြ႕၊တည္ပါေစသား၊
တည္ေစသား။ ။
ေကာင္းတမန္
ေတြးၾကည္႔ရင္ ကုိယ္ကုိယ္႔ကုိ မေက်နပ္ဘူးဗ်ာ။
ေလာကမွာကြ်န္ေတာ္ အၿဖစ္ခ်င္ဆုံးက လက္ရွိအခ်ိန္ေလးမွာ သတိေလးနဲ႔ ေနၿပီး သမာဓိအားေကာင္းသူ ၿဖစ္ခ်င္တယ္။ ဒါဟာ ထင္သေလာက္ တကယ္ ကုိ မလြယ္တဲ႔ကိစၥပါ။
စိတ္ဆုိတာလည္း လြင္႔ပါးတတ္တဲ႔ သဘာ၀ ရွိေတာ႔ ခက္သား။ လြင္႔ပါးတဲ႔ စိတ္ကုိ စိတ္နဲ႔ပဲ ၿပန္ထိန္းရတယ္လုိ႔ အဆုံးအမေတြ ရွိတာသိေနပါလ်က္နဲ႔ကုိ မထိန္းႏုိင္ဘူး ၿဖစ္ေနတာပါ။
ဥပမာ....ခု ကြ်န္ေတာ္ စာတမ္းတခု ေရးစရာ ရွိတယ္ ပဲ ဆုိပါေတာ႔။ အစကေတာ႔ ေရးေနတာပဲ။ အဲ..ေရးရင္း ခက္တဲ႔ေနရာ၊ စဥ္းစားရမယ္႔ ေနရာေလးေတြ ေရာက္လာေတာ႔ မစဥ္းစားခ်င္ေတာ႔ဘူး။ ဦးေႏွာက္ကုိ အလုပ္မေပးခ်င္ၿပန္ဘူး။ ေၿပာရရင္ ဒါ အပ်င္းစိတ္၀င္လာတာပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သတိ နဲ႔ သမာဓိ လြတ္သြားရင္ ဘာမွကုိ မထိန္းႏုိင္ေတာ႔ပဲ တၿခား စိတ္ဆႏၵက လုိလားေနတဲ႔ တခုခု ေကာက္လုပ္မိေတာ႔တာပဲ။ ဥပမာ အင္တာနက္လုိင္းေပၚတြင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေၿပာၿခင္း၊ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ား ကုိ လုိက္လံဖတ္ရႈၿခင္း စတာေတြ လုပ္ၿဖစ္မွာပါ။
အဲလုိ စိတ္ဆႏၵေတြက ေတာင္းဆုိေနတာကုိ လုိက္ေလ်ာမႈမေပးပဲ တုိက္ခုိက္ၿပီး လုပ္စရာရွိတာ၊လုပ္သင္႔တာကုိ ၿပန္လုပ္ႏုိင္ဖုိ႔ သမာဓိအား အလြန္လိုပါတယ္။ စိတ္ဆႏၵေစခုိင္းရာေနာက္ကုိ လုိက္မိၿပီဆုိရင္ လုိက္မိမွန္း သိၿပီး ခဏအတြင္း အၿမန္ၿပင္သင္႔ပါတယ္။ တကယ္ လုပ္စရာရွိတဲ႔ဟာ ကုိ ေၿပာင္းလုပ္ႏုိင္ရပါ႔မယ္။ မဟုတ္ရင္ လုပ္သင္႔တာ အခ်ိန္မီမလုပ္၊ ၿပီးသင္႔တာ အခ်ိန္မီမၿပီး ၿဖစ္လာၿပီးလူကုိ အင္မတန္ စိတ္ဖိအားေတြ ၿဖစ္လာေစပါမယ္။ ဒါဆုိ စိတ္ဖိအားၿဖစ္လာေလ ပုိမလုပ္ခ်င္ေလ။ ပုိမလုပ္ခ်င္ေလ စိတ္ထဲရွိတာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေလ ၿဖစ္ရင္းကေန လူပ်င္း၊ လူဖ်င္း တေယာက္ ၿဖစ္သြားႏုိင္ပါ။
ဒါေၾကာင္႔ အေရးၾကီးဆုံးက ၾကားထဲမွာ စိတ္ဆႏၵက ေတာင္းဆုိေနတာေတြ ေလွ်ာက္မလုပ္ပဲ၊ တကယ္လုပ္မွ ၿပီးမယ္႔ ဟာကုိ အေၾကြးမထားပဲ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေနထုိင္ က်င္႔သုံး လုပ္ေဆာင္ရပါမယ္။
ဒါမွ ကုိယ္ဟာ တာ၀န္ေက်သူ၊ စိတ္ဖိစီးမႈ ကင္းသူ၊ ဘ၀ကုိ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထုိင္ႏုိင္သူ ၿဖစ္လာမွာပါ။
ကဲ..ေၿပာေနၾကာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အခု စိတ္ဆႏၵေတာင္းဆုိမႈအရ လုပ္ေနတဲ႔ ဒီစာေရးတာကုိ ခုပဲ ရပ္ၿပီး တကယ္ လုပ္ရမယ္႔ စာတမ္းေရးတာ အၿပီးဆက္ေရးလုိက္ပါဦးမယ္။
ေကာင္းတမန္ (သီရိကုကၠိဳ)
စကၤာပူစံေတာ္ခ်ိန္ မြန္းလႊဲ ၁ နာရီ ၄၆ မိနစ္
၂၀၀၉-၀၆-၁၃
စကၤာပူက ၿမန္မာအသုိက္အ၀န္းေလးက ေတာ္ေတာ္က်ယ္ၿပန္႔လာပါၿပီ။
၁။ ရထားဘူတာတုိင္းနီးပါးမွာ ၿမန္မာစကားသံေတြ ၾကားရတတ္ပါတယ္။
၂။ တခါတေလ သနပ္ခါးပါးပါးေလးနဲ႔ မဒီေတြ၊ ပုဆုိး၊ ထဘီ၊ လြယ္အိတ္ေတြ ၀တ္ထားတဲ႔ ကုိကုိ၊မမေတြကုိလည္း ေတြ႔ႏုိင္ပါေသးတယ္။
၃။ ၿပီးေတာ႔ စကၤာပူရဲ႕ လူေနထူထပ္တဲ႔ ၿမိဳ႔နယ္ေတြမွာ ၿမန္မာထမင္းဆုိင္ေတြလည္း အေတာ္မ်ားေနပါၿပီ။
ကြ်န္ေတာ္ေနေသာ ၿမိဳ႔နယ္တြင္ သိသေလာက္ လက္ရွိ ႏွစ္ဆုိင္ ရွိပါတယ္။
၄။ အဲ…အဓိကကေတာ႔ ၿမန္မာဆုိင္ေတြေပါၿပီး၊ ၿမန္မာမ်ားစုေ၀းေလ႔ ရွိတဲ႔ ပင္နီစူလ ပလာဇာကုိေတာ႔ စကၤာပူႏုိင္ငံသားေတြကုိ္ယ္တုိင္ ဘားမားေမာလ္ လုိ႔ နာမည္ ေပးထားေလရဲ႕။
ခုလည္း လာၿပန္ပါၿပီ ေနာက္တစ္ဆုိင္…။
ကြ်န္ေတာ႔အတြက္ေတာ႔ ကံေကင္းတယ္လုိ႔ ဆုိရမွာပဲ။ ၿမန္မာအစားအစာ အင္မတန္ ငတ္တတ္တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္႔ အိမ္ေအာက္က ထမင္းဆုိင္တန္းမွာ ေအာင္..ၿမန္မာစားေသာက္ဆုိင္ မၾကာမွီ ဖြင္႔ေတာ႔မည္ ၿဖစ္သည္။
ဆုိင္မဖြင္႔ေသးပါေသာ္လည္း အငမ္းမရ ၿဖစ္ေနပါ၍ ဆုိင္ကုိ ဓါတ္ပုံသြားရုိက္ယူထားခဲ႔ ရာ ေအာက္တြင ္တင္ေပးလုိက္ပါသည္။
%5B3%5D.jpg "12062009(001)")
ေကာင္းတမန္(သီရိကုကၠိဳ)
စကၤာပူစံေတာ္ခ်ိန္ နံနက္ ၇ နာရီ ၂၂ မိနစ္ (၂၀၀၉-၀၂-၀၆)
၁။ ေဆာ႔ဖ္၀ဲ တခုလုံး ၿမန္မာမႈ ၿပဳထားသၿဖင္႔ ၿမန္မာမ်ား စာစီ၊စာရုိက္ နဲ႔ တၿခားအရာမ်ားကုိ လြယ္ကူစြာ သင္ယူေလ႔က်င္႔ႏုိင္ၿခင္း။
၂။ ၎မွ အေၿခခံ၍ တၿခား ေဆာ႔ဖ္၀ဲမ်ားကုိပါ (ဥပမာ - Microsoft Office) ၿမန္မာမႈ ၿပဳလာႏုိင္ပါက ပုိ၍ အက်ိဴးမ်ားႏုိင္ၿခင္း။
၃။ ထုိ႔ထက ္တဆင္႔ပုိတက္၍ ၿမန္မာမ်ားေရးေသာ ၿမန္မာေဆာ႔ဖ္၀ဲမ်ား ဖန္တီး ထုတ္ေ၀လာႏုိင္ၿခင္း။\
အခု ဒီစာမ်က္ႏွာကုိ ေရးေနတာ OpenOffice Burmese version ကုိ သုံးၿပီးေရးေနတာပါ။
OpenOffice ကုိ ၿမန္မာမႈ ၿပဳ ထားတာ ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ေကာင္းပါတယ္။ OpenOffice ဟာ Microsoft Office လုိပါပဲ။
၁။ စာရြက္၊စာတမ္း ၿပဳစုေရးသားဖုိ႔
၂။ စာရင္းဇယားေတြ ၿပဳစုဖုိ႔
၃။ ပုံေတြဆြဲဖုိ႔
၄။ သခ်ာၤပုံေသနည္းေတြ ေရးဖုိ႔ နဲ႔
၅။ အစည္းအေ၀းအတြက္ ေဆြးေႏြးတင္ၿပခ်က္ေတြ ေရးဖုိ႔
စသည္တုိ႔ အတြက္ အသုံး၀င္ပါတယ္။
ဒီလုိ ေဆာ႔ဖ္၀ဲ ကုိ ၿမန္မာမႈ ၿပဳေပးလုိက္တာကေတာ႔ http://my.openoffice.org/ ဆုိတဲ႔ စီမံကိန္းကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနသူေတြပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။
အခု ဒီစာမ်က္ႏွာဟာ သူ႔ကုိ သုံးၿပီး ပထမဆုံး ေရးထားတဲ႔ စာပါ။ အားလုံးကုိ ၿမန္မာၿပဳထားတဲ႔ ေဆာ႔ဖ္၀ဲရဲ႕ Screenshot ပုံေလးကုိ တြဲတင္ေပးလုိက္ပါတယ္။
အထက္ပါပုံမွာ ၿမင္ရတဲ႔ အတုိင္း Menu bar, title bar, toolbar, status bar အစရွိတာေတြကုိ ၿမန္မာလုိၿမင္ၾကရပါတယ္။ တၿခား လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ သုံးတဲ႔ အရာေတြကုိ လည္း ၿမန္မာဘာသာ နဲ႔ ေတြ႔ရပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္ ဒီေကာင္ကုိ သုံးတာ ဒါ ပထမဆုံး အၾကိမ္ပါ။ နည္းပညာပုိင္းဆုိင္ရာ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္မ်ားကုိ မေလ႔လာရေသးသၿဖင္႔ မေဆြးေႏြးႏုိင္ပါ။ သုိ႔ရာတြင္ ၎၏ ေကာင္းက်ိဴးမ်ားကုိေတာ႔ ခန္႔မွန္းၾကည္႔မိပါတယ္။
၁။ ေဆာ႔ဖ္၀ဲ တခုလုံး ၿမန္မာမႈ ၿပဳထားသၿဖင္႔ ၿမန္မာမ်ား စာစီ၊စာရုိက္ နဲ႔ တၿခားအရာမ်ားကုိ လြယ္ကူစြာ သင္ယူေလ႔က်င္႔ႏုိင္ၿခင္း။
၂။ ၎မွ အေၿခခံ၍ တၿခား ေဆာ႔ဖ္၀ဲမ်ားကုိပါ (ဥပမာ - Microsoft Office) ၿမန္မာမႈ ၿပဳလာႏုိင္ပါက ပုိ၍ အက်ိဴးမ်ားႏုိင္ၿခင္း။
၃။ ထုိ႔ထက ္တဆင္႔ပုိတက္၍ ၿမန္မာမ်ားေရးေသာ ၿမန္မာေဆာ႔ဖ္၀ဲမ်ား ဖန္တီး ထုတ္ေ၀လာႏုိင္ၿခင္း။
စတ႔ ေကာင္းက်ိဴးမ်ား ၿမင္မိပါသည္။
အနာဂတ္ ကြန္ပ်ဴတာ ပရုိဂမ္ဆုိင္ရာ နည္းပညာ တုိးတက္ေရးအတြက္ အေထာက္အကူ ၿပဳသည္ဟု ထင္ၿမင္မိပါသည္။
စမ္းသုံးလုိသူမ်ား အေပၚတြင္ ေဖာ္ၿပခဲ႔ေသာ ၀ဘ္ဆုိက္ဒ္ စာမ်က္ႏွာတြင္ ေဆာ႔ဖ္၀ဲကုိ လမ္းညႊန္ႏွင္႔တကြ ေဒါင္းႏုိင္ၾကပါေၾကာင္း..။
ေကာင္းတမန္ (သီရိကုကၠိဳ)
တကယ္ဆုိ.
မင္းက ပန္းေလးတပြင္႔ နဲ႔ တူတယ္…။
ဒါဆုိ.
ကုိယ္ကေတာ႔ ပ်ားေလးတေကာင္ေပါ႕။
နိယာမက..
အဲဒီပန္းေလးရဲ႕ ၀တ္မႈံေတြေၾကာင္႔
အဲဒီပ်ားေလးကုိ အသက္ဆက္ခြင္႔ေပးတယ္….။
အဲဒီနိယာမအရပဲ..
အဲဒီပ်ားေလးရဲ႕ ၾကိဳးစားသယ္ယူမႈေၾကာင္႔
အဲဒီပန္းေလးလည္း ၀တ္မႈံကူးနုိင္တယ္ မဟုတ္လား..။
စဥ္းစားၾကည္႔ရင္
ပန္းမရွိလုိ႔ ပ်ားမၿဖစ္သလုိ၊ ပ်ားမရွိလည္း ပန္းမၿဖစ္ႏုိင္ဘူးေလ..။
အဲဒီလုိပါပဲ
တေယာက္မရွိလုိ႔ တေယာက္မၿဖစ္တဲ႔ အခ်စ္နဲ႔
ကိုယ္တုိ႔ ခ်စ္ခဲ႔ၾကၿပီးသလုိ
ကုိယ္တုိ႔ဆက္ခ်စ္ေနသမွ် ဘာလုိေသးလဲလုိ႔ ေၿပာပါရေစ ခ်စ္သူ…။
တခါတေလက်
ပ်ားေလးက ပန္းေလးဆီမွာ အၿမဲရွိမေနႏုိင္သလုိ
တခါတေလလည္း
ပ်ာေလးလာတုိင္း ပန္းေလးမွာ ၀တ္မႈံၿပည္႔ေနမွာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။
တခါတခါက်
မုန္တုိင္းထန္ရင္ ပန္းေလရဲ႕ ပြင္႔အိမ္ထဲမွာ
ပ်ားေလကုိ ခုိလႈံခြင္႔လည္းေပးေသးတယ္ မဟုတ္လား။
တခါတရံဆုိ
ပိတုန္းေတြ ပန္းေလးကုိ လာတြယ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားရင္
ပ်ားေလးက ကာကြယ္ေပးတတ္ေသးတယ္ေနာ္..။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ပန္းေလးမင္းက
ပ်ားေလးကိုယ္႔အတြက္ ၀တ္မႈံေတြ ၀ွက္ထားေပးဆဲပဲဆုိရင္
ကိုယ္ေက်နပ္ပါၿပီ..။
ဒါေပမယ္႔ မင္းတခုေတာ႔ သိထားေစခ်င္တယ္..
အခ်ိန္တန္လုိ႔ ကုိယ္ၿပန္လာၿပီဆုိရင္
ကုိယ္႔ရဲ႕ ေနာက္ဆုံးပ်ံသန္းမႈလားရာက
ဟုိ..အေ၀းက ကုိယ္႔ပန္းေလး မင္းဆီကုိယ္ပါပဲ ခ်စ္သူ..။
©ေကာင္းတမန္ (သီရီကုကၠိဳ)
စကၤာပူစံေတာ္ခ်ိန္ ၁ နာရီ ၄၅ မိနစ္
၂၀၀၉-၀၅-၀၁
ဘ၀ဆုိတာ
ကုိယ္႔ေၿခေထာက္နဲ႔ ကုိယ္
တက္ရတဲ႔ ရုိးရုိးေလွခါးပါ။
တခါတေလမွာ
အဲဒီေလွခါးကုိ
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ
ရုိက္ခ်ိဴးဖူးၾကတယ္။
တခါတေလမွာ
အဲဒီေလွခါးကုိ
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ပဲ
တည္းတည္းေလး
ခ်ိတ္ထားတတ္ေသးတယ္။
ဘယ္လုိပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္
ခ်ိတ္မိဖုိ႔က အဓိကပါပဲ။
က်ိဴးသြားတဲ႔ ေလွခါး
မခ်ိတ္မိတဲ႔ ေလွခါး
တည္းတည္းေလး ခ်ိတ္မိေနတဲ႔ ေလွခါး
ဘယ္လုိ ေလွခါးၿဖစ္ၿဖစ္
တခါ ၿဖစ္ဖူးသြားရင္
ေနာက္ထပ္ အဲလုိမၾကဳံရေအာင္
လုပ္ရဦးမယ္။
ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ႕
အဲဒီ ဘ၀ ဆုိတဲ႔
ရုိးရုိး ေလွခါးကုိ
ဥာဏ္၊ ၀ီရီယ နဲ႔ လုံ႔လ ဆုိတဲ႔
က်ဴပ္တုိ႔ ေၿခေထာက္ေတြနဲ႔ တက္ၿပီး
ေအာင္ၿမင္မႈ ဆုိတဲ႔ ပန္းတုိင္ကုိ
က်ဴပ္တုိ႔ ဆြတ္ခူးရဦးမွာ မုိ႔ပါ။
ဒါေပမယ္႔
က်ဴပ္တုိ႔ဟာ
က်ဴပ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ ယုံတယ္၊
အဲဒီ ေလွခါးကုိ တက္ေက်ာ္ႏုိင္ရမယ္လုိ႔။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္
ဘ၀ဆုိတာ
ကုိယ္႔ေၿခေထာက္နဲ႔ ကုိယ္
တက္ရတဲ႔ ရုိးရုိးေလွခါးေလးတခုပါ။
အုိင္ဒီယာ
သိဂႌသက္
အသက္သြင္းသူ
ေကာင္းတမန္
ဘီလ္ဂိတ္ တေယာက္ ေသဆုံးလုိ႔ ဘ၀ကူးဖုိ႔ရန္ သိၾကားမင္း နဲ႔ ေတြ႔ေနပါတယ္။
သိၾကားမင္း။ ။ ေကာင္းၿပီ။ ဘီလ္ဂိတ္ မင္းကုိ နတ္ၿပည္ ပုိ႔ရမလား၊ ငရဲၿပည္ပုိ႔ရမလားဆုိတာ ငါေတာင္ ဆုံးၿဖတ္ရ ေတာ္ေတာ္ခက္ေနတယ္ကြ။ မင္းက ကြန္ပ်ဴတာပညာနဲ႔ တကမၻာလုံးကုိ အက်ိဴးၿပဳခဲ႔လုိ႔ အိမ္တုိင္းနီးပါးလည္း ကြန္ပ်ဴတာေတြ နဲ႔ ၿဖစ္ေနၿပီ။ အံ႔မခန္းဖြယ္ရာ အစြမ္းရွိတဲ႔ Windows ဆုိတာလည္း ထြင္ေပးခဲ႔ေသးတယ္။ ဒီေတာ႔ ငါလည္း မင္းအတြက္ ငါ အရင္တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးေသးတာ လုပ္ေပးခ်င္တယ္။ ဒီေတာ႔ မင္း ဘယ္ၿပည္ကုိ သြားမလဲ ဆုိတာ မင္းစိတ္ၾကိဳက္ ေရြးခ်ယ္ခြင္႔ေပးတယ္ဗ်ာ။
ဘီလ္ဂိတ္။ ။ ငရဲၿပည္ နဲ႔ နတ္ၿပည္ ဘာကြာလုိ႔လဲဗ်။
သိၾကားမင္း။ ။အေကာင္းဆုံးကေတာ႔ မင္းကုိယ္တုိင္ အဲဒီၿပည္ႏွစ္ခု ကုိ အစမ္းၾကည္႔ၿပီးမွ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ခ်သင္႔တယ္။ ကဲလာ..ေၿပာေနၾကာတယ္..ငါတုိ႔ ငရဲၿပည္ကုိ အရင္ သြားၾကည္႔ရေအာင္။
ဘီလ္ဂိတ္လည္း အလြန္မတန္ အံ႔အားသင္႔ရၿပီေလ။ လား…..လား….သူပထမဆုံးၿမင္ရတာက သဲၿဖဴၿဖဴေတြ ထူထပ္ၿပီး အင္မတန္ ၾကည္လင္သန္႔စင္ေနတဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ေတြ အနားသတ္ထားတဲ႔ အၿပာေရာင္ ပင္လယ္ၿပင္ၾကီးက တေမွ်ာ္တေခၚပဲ။ အဲဒီ ကမ္းေၿခေတြမွာ ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ႔ မဒီ လန္းလန္းေလးေတြ ေရကစားရင္း ရယ္လုိ႔ ေမာလုိ႔၊ ပင္လယ္ စားေသာက္စာေတြလည္း ေပါပါဘိသနဲ႔။ ေနကလည္း သာၿပီး အပူခ်ိန္က လည္း သမလုိ႔။ အားလုံးဟာ အင္မတန္ ၿပည္႔စုံၿပီး အားရစရာေတြခ်ည္းပဲ ၿမင္ေနရသတဲ႔။
ဘီလ္ဂိတ္။ ။ ငရဲၿပည္ေတာင္ ဒီေလာက္ လန္းေနတာ…။က်ဴပ္ နတ္ၿပည္ကုိ ၾကည္႔ခ်င္လြန္းလုိ႔ ထိန္းေတာင္ မထိန္းႏုိင္ေတာ႔ဘူးဗ်ာ။
သိၾကားမင္း။ ။ ကဲလာ…။ ဒါဆုိ လည္း နတ္ၿပည္တက္ၾကည္႔ၾကတာေပါ႔။
ဘီလ္ဂိတ္လည္း အၿဖဴေရာင္ တိမ္ထူထူေတြနဲ႔ လွပလြန္းတဲ႔ ေကာင္းကင္ၿပာတခုလုံးရဲ႕ ေထာင္ေပါင္းစုံမွာ နတ္သမီးပ်ဴိေတြ ေစာင္းတီးၿပီး သီခ်င္းဆုိ ေနတာ ေတြ႔သတဲ႔။ သူ႔စိတ္ထဲမွာ နတ္ၿပည္ဟာ သာယာပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေသခ်ာတာက ငရဲၿပည္ေလာက္ မလန္းဘူးလုိ႔ ေတြးေတာေနမိတယ္ တဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔ ေထြေထြထူးထူး စဥ္းစားမေနပဲ…
ဘီလ္ဂိလ္။ ။ သိၾကားမင္းၾကီး……..ကဲ က်ဴပ္ကုိ ငရဲၿပည္ကုိပဲ အခုမေႏွး အၿမန္ေၿပးခြင္႔ၿပဳပါေတာ႔။
လုိ႔ေၿပာေတာ႔..။
သိၾကားမင္း။ ။ ကဲ မင္းစိတ္ဆႏၵအတုိင္း ေရာက္ေစ။
လုိ႔ေၿပာၿပီး ငရဲၿပည္ကုိ ပုိ႔ေပးလုိက္သတဲ႔။ ေနာက္ႏွစ္ပတ္အၾကာမွာ သိၾကားမင္းၾကီးက သန္းၾကြယ္သူေဌးေဟာင္း ကြန္ပ်ဴတာ ပညာရွင္ေဟာင္းၾကီး အဆင္ေၿပမေၿပ ငရဲၿပည္ဆင္းၿပီး အကဲလာခတ္သတဲ႔။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ဘီလ္ဂိတ္ဟာ အလြန္ပူၿပင္းတဲ႔ မီးေတာက္ ေတြၾကား ေအာ္ရင္း ၿငီးရင္း နဲ႔ ပူေလာင္လြန္းတဲ႔ ေက်ာက္ဂူ နံရံရဲရဲေတြေပၚမွာ ေတာက္တက္ကပ္သလုိ တြယ္ကပ္ေနရသတဲ႔။ ၿပီးေတာ႔ ငရဲသားေတြကလည္း မီးခရင္းဂြေတြနဲ႔ သူ႔ကုိ ၀ုိင္း ထုိးၿပီး ေသြးသံ တရဲရဲ ၿဖစ္ေအာင္ ႏွိပ္ေစေနသတဲ႔။
သိၾကားမင္း။ ။ေဟ႔ေကာင္.. ဘီလ္ဂိတ္..။ မင္း ေနရတာ အဆင္ေၿပလားကြ။ဘီလ္ဂိတ္။ ။ ခင္ဗ်ားပဲ လာခံစားၾကည္႔ပါ႔လားဗ်ာ။ ဒီေလာက္ ပူၿပင္းဆုိးရြားေနတာ…….ဘာအဆင္ေၿပရမလဲ…….။ က်ဴပ္ေမွ်ာ္လင္႔ထားတာနဲ႔ ေတာ႔ တၿခားဆီပဲ……။ ဒါနဲ႔ ငရဲၿပည္က ဘာၿဖစ္လုိ႔ က်ဴပ္ေရာက္မွ ေၿပာင္းလဲသြားရတာလဲ။ က်ဴပ္မလာခင္ ၿမင္တာကေတာ႔ လွပတဲ႔ ကမ္းေၿခေတြမွာ လန္းလန္း…လန္းလန္းနဲ႔ မဒီေတြ ေရကစားေနၾကတာေလဗ်ာ။
သိၾကားမင္း။ ။ အုိ႔………ဘီလ္ဂိတ္……..။ အဲဒါ ခင္ဗ်ား ထြင္ခဲ႔တဲ႔ Screen Saver ေလဗ်ာ.။
မွတ္ခ်က္။ ။ ႏုိင္ငံၿခားဟာသ ကုိ အဓိပၸာယ္ ၿပန္ဆုိပါသည္။
စစ္သားေလး တေယာက္ဟာ တပ္ထဲက လမ္းေပၚမွာ ေတြ႔သမွ် စာရြက္မွန္သမွ်ကို ေကာက္ၿပီး ၿဖန္႔ဖတ္ၾကည္႔လုိက္၊ ၿပန္လႊင္႔ပစ္လုိက္နဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနသတဲ႔။ ပါးစပ္ကလည္း
“ငါလုိခ်င္တာ ဒီစာရြက္ မဟုတ္ေသးပါဘူး”
လုိ႔ စာရြက္တရြက္ ဖတ္ၿပီးတုိင္း ညည္းညဴ ေနသတဲ႔။
တပ္ထဲက လမ္းတကာလွည္႔ပတ္သြားရင္း သူအဲလုိ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ထူးဆန္းစြာ ၿပဳမူေနတာ ဗုိလ္ၾကီး တဦး ေတြ႔သြားၿပီး သူ႔ကုိ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ စစ္ေဆးဖုိ႔ စီစဥ္ေပးလုိက္သတဲ႔။ စိတ္ပညာဆရာ၀န္က စစ္သားေလးဟာ စိတ္ေဖာက္ၿပန္ယုိယြင္းေနတာ ေသခ်ာေနလုိ႔ စစ္တပ္မွ အနားယူခုိင္းဖုိ႔ ေဆးစာတစ္ေစာင္ ေရးေပးလုိက္တယ္တဲ႔။
ဒီေတာ႔မွ စစ္သားေလးက သေဘာက်စြာ ၿပဳံးၿပီး
“အင္း ငါလုိခ်င္တာ ဒီစာရြက္ပဲကြ “
လုိ႔ ၾကဳံး၀ါးၿပီး စစ္တပ္ကေန အေၿပးထြက္ခြားသြားသတဲ႔။
သင္ခန္းစာ။ ။ ဘ၀မွာ မည္သုိ႔ေသာ အေၿခအေနမွ မဆုိ မိမိလုိခ်င္တာ ရရန္ နည္းလမ္းမ်ားစြာ ရွိသည္။ မိမိသာ အၿမင္က်ယ္၍ ဦးေႏွာက္ကုိ လႊာသုံးရန္ လုိအပ္ေပသည္။
တပ္လွန္႔ၿခင္း သုိ႔ သတိေပးၿခင္း
ၿမတ္ဗုဒၶဟာ
သတၱ၀ါအားလုံးရဲ႕ အၿမင္႔ၿမတ္ဆုံးၿဖစ္တဲ႔
ဘုရားအၿဖစ္ကုိ
ပရမတၳတရားနဲ႔ ေရာက္ေတာ္မူခဲ႔တယ္။
သတၱ၀ါေတြကုိ
ကမၻာေလာကကုိ
ခုထက္ထိ စစ္မွန္တဲ႔ တရားဓမၼ နဲ႔
ေအးၿမ ေနေစခဲ႔တယ္။
Richard Bach ရဲ႕
Jonathan Livingston Seagull ဟာ
ဘယ္ငွက္မွ မပ်ံသန္း မေရာက္ရွိဘူးတဲ႔
ထူးကဲတဲ႔ ဘုံေတြ၊ အၿမင္႔ေတြကုိ
တကုိယ္ေရ ၿပည္႔စုံၿခင္း နဲ႔အတူ
ေတာင္ပံအပ်က္ခံၿပီး ပ်ံတက္ခဲ႔ဖူးတယ္။
Hemingway ရဲ႕
အဘုိးအုိဟာ
သာမန္ေလွနဲ႔ မေရာက္ႏုိင္တဲ႔
ပင္လယ္ၿပင္ ဟုိး အနက္နဲဆုံး ေနရာမွာ
ဘယ္တံငါေလာကမွာမွ မရဘူးတဲ႔
ဧရာမ ငါးၾကီးကုိ
အဘုိးအုိ တေယာက္တည္းရဲ႕
အင္းအားနဲ႔ အမိဖမ္းၿပီး
ကမ္းအထိလည္း သယ္လာခဲ႔ဖူးတယ္။
Eleanor Porter ရဲ႕
ေပၚလီယာနာဟာ
မိဘမဲ႔ကေလး ေပမယ္႔
The Glad Game လုိ႔ေခၚတဲ႔
ဘယ္ေလာက္ဆုိးေနတဲ႔အရာက မဆုိ
အေကာင္းေတြ ေပ်ာ္စရာေတြရွာတဲ႔
လမ္းစဥ္ကုိ သူထြင္ခဲ႔တယ္။
ေသခ်ာစဥ္စားေတာ႔
ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဆုံးအမ တခ်ိဴ႕ နဲ႔
ထပ္တူက်ေနတာ ေတြ႔ရၿပန္တယ္။
Lab ပစၥည္းေတြ သိပ္မရွိေသးတဲ႔
ေခတ္မွာ ဦးေႏွာက္ဆုိတဲ႔
အထိေရာက္ဆုံး Lab ကုိ သုံးၿပီး
ထူးၿခားတဲ႔ သိပၸေတြ႔ရွိခ်က္ေတြကုိ
Newton လုိ၊ Einstein လုိ သိပၸံပညာရွင္ေတြက
ရွာေတြ႔ခဲ႔တာေတာင္
ေနာက္လူေတြက Lab ရွိပါရဲ႕
မွီေအာင္ မနည္း ေတြးယူၾကရတယ္ ဆုိပဲ။
ဒါေတြ အားလုံးကုိ အႏွစ္ခ်ဴပ္ေတာ႔
လူ၊ငွက္၊သတၱ၀ါ၊ ဘယ္ဟာမဆုိ
တစ္ဦးခ်င္းစီမွာ
သူမတူတဲ႔ ထူးၿခားတဲ႔ ၀ိေသသ၊
စိတ္၊ဥာဏ္၊ပါရမီ ရွိကုိရွိၾကတယ္ေလ။
အဲဒီေတာ႔
ငါတုိ႔ဟာ
ငါတုိ႔ကိုယ္တုိင္လည္း တေနရာရာမွာ
ၾကီးက်ယ္ၿမင္႔ၿမတ္ေနတယ္။
တေန႔ေန႔မွာ ထူးၿခားေၿပာင္ေၿမာက္တဲ႔
ေအာင္ၿမင္မႈတခုခု
ရကုိ ရမယ္လုိ႔
ယုံၾကည္ခ်က္၊ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ထားရမလုိ
သူမ်ားေတြ အေပၚမွာလည္း
ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲ ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ ထားရမယ္။
ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ႔
ဒီကမၻာၾကီးဟာ
မတူညီတဲ႔ စြမ္းအားေတြနဲ႔
တူညီေအာင္ ဖြဲ႔စည္းထားလုိ႔ပါပဲ။
ၿပီးေတာ႔ တန္းတူရည္တူရွိမူကုိ အေလးထားသလုိ
သဘာမတူဖုိ႔လဲ သေဘာတူတတ္ရမယ္။
အဲဒီလုိမွာသာ မတူညီတဲ႔
တစ္သီးပုဂၢလ ေအာင္ၿမင္မႈေတြက
ကမၻာ႔လူသားေတြအတြက္
ၾကီးမားတဲ႔ ေအာင္ၿမင္မႈ
ေအးခ်မ္းမႈ အသြင္ ေဆာင္လာႏုိင္မွာ ၿဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ငါတုိ႔ မေမ႔ရမွာက
သိပၸံ ပညာနဲ႔
ဗုဒၶလမ္းစဥ္ဟာ
ဆုံမွတ္ တခုတည္း ၿဖစ္တဲ႔ေန႔ ေရာက္ေအာင္
ငါတုိ႔ ၾကိဳးစားရမယ္ ဆုိတာပါပဲ။
ေကာင္းတမန္
ဘ၀တေကြ႔ေကြ႔မွာ
လူ႔ဘ၀အတြက္ အၾကီးမားဆုံးတုိက္ပြဲေတြနဲ႔အတူ
ေလာကဓံက သင္႔ကုိ
ထုိးႏွက္တတ္တယ္။
အဲဒီထုိးႏွက္ခ်က္ဟာ
သင္႔ဘ၀ကုိ လဲၿပဳိသြားေစႏုိင္သလုိ
ကဲပုိလာတဲ႔ အင္အား
ခုိင္မာတဲ႔ သႏၷိဌာန္
ၿပတ္သားတဲ႔ စိတ္ႏွလုံးနဲ႔အတူ
အမွတ္ထားေလာက္ေအာင္
ၾကီးၿမတ္တဲ႔ ေအာင္ၿမင္မႈေတြကုိလည္း
ေပးတတ္တယ္။
ဒါေပမယ္႔
အဲဒီလုိအခ်ိန္မွာ
လဲၿပိဳမလား
ေအာင္ၿမင္မလားဆုိတာ
သင္႔အေပၚမွာပဲ မူတည္ေနပါတယ္။
ေလာကဓံကုိ မတုန္လႈပ္ပဲ
သမာဓိကုိ ခုိင္ခုိင္ထား
သင္ၾကိဳးစားေနသေရြ႕
သင္႔အတြက္
ေအာင္ၿမင္မႈဟာ
၅၀ % ေတာ႔ ေသခ်ာေနပါၿပီ။
သုိ႔ေပမယ္႔
အဲဒီလုိ သင္ရုိးကုတ္ဖုိ႔
သင္႔တုိက္ပြဲကာလမွာ
နားလည္တတ္တဲ႔ မ်က္၀န္းေတြ
ေဖးမတတ္တဲ႔ လက္ကေလးေတြ
အားေပးတတ္တဲ႔ စိတ္အင္အားေတြ
မညည္းညဴတတ္တဲ႔ အႏြံတာခံမႈေတြ နဲ႔
အၿပန္အလွန္ အရိပ္တၾကည္႔ၾကည္႔နဲ႔
အေကာင္ေဖာက္ေပးမယ္႔
လူ႔အသုိက္အၿမဳံေလးလဲ
သင္႔ေဘးမွာ ရွိေနဖုိ႔ လုိေသးတယ္။
ဒါဟာ သင္႔ေအာင္ၿမင္မႈအတြက္
က်န္ေနေသးတဲ႔
၅၀ % ပါပဲ။
သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းတုိ႔
ငါ႔အတြက္ေတာ႔
အဲဒီလူ႔အသုိက္အၿမံဳေလးဟာ
ဘယ္သူေတြလဲဆုိတာ
ေၿပာဖုိ႔လုိမယ္ မထင္ပါဘူး။
မင္းတုိ႔ရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈအတြက္
ေဖးမမႈေတြ အတြက္
မေဖာ္ထုတ္တတ္မႈေတြအတြက္
ဒီေန႔မွာ ငါေဖာ္ထုတ္ပါရေစ။
မင္းတုိ႔အားလုံးကုိ
လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါရေစ။
ငါ႔ဘ၀တုိက္ပြဲ အၿမင္႔ဆုံးအခ်ိန္မွာ
မင္းတုိ႔အားလုံးရဲ႕
ေဖးမနားလည္မႈေတြကုိ
ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ႏုိင္ေတာ႔သလုိ
မနက္ၿဖန္တုိင္းမွာ ငါ႔ဘက္က တာ၀န္ေက်ေနေအာင္လည္း
ဒီေန႔တုိင္းမွာ ဆက္လက္ၾကဳိးစားသြားမယ္လုိ႔
ကတိက၀တ္လည္း ၿပဳပါရေစ။
ေနာက္ေနာင္ဘ၀ေတြမွာလည္း
ခုလုိ မိတ္ေဆြသဂၤဟာေကာင္းေတြနဲ႔
အေၾကာင္းေရစက္ပါကာ
ေႏွာင္းသံသရာမထပ္ရေအာင္
မဂ္ဖုိကုိလည္း
အတူတူ ကူးၾကရဖုိ႔
ဆုပန္ပါရေစ။
အမွားမ်ားရွိခဲ႔ရင္လည္း
ခြင္႔လႊတ္ေက်ေအးဖုိ႔
ေတာင္းပန္ပါရေစေတာ႔။
ေကာင္းတမန္...
ဘုိးေတာ္ (အသက္ၾကီး ေဂၚမစြံ) တေယာက္ဟာ အရက္ဆုိင္၀ တခု အေရာက္မွာ မထင္မွတ္ပဲ ေရေရလည္လည္ လန္းတဲ႔ မဒီ ပန္း တပြင္႔ကုိ ေတြ႔ေတာ႔….။
ဘုိးေတာ္။ ။ ဟာ…..ညီမေလး။ လန္းလွခ်ည္႔လား…….။ ဘာေၾကာင္႔ ဒီေလာက္လွေနတာလဲ။
ဆုိၿပီး က်ဴေတာ႔တာေပါ႔။
ဒီေတာ႔ မဒီလည္း ေရေရလည္လည္ ႏွိပ္ကြပ္ဖုိ႔
မဒီ။ ။ က်မ ရွင္နဲ႔ ဒီညမလုိက္ႏုိင္ဘူး။ ဘာေတြ လာေၿပာေနတာလဲ။ က်မက ရွင္ေခၚတုိင္း လုိက္စရာလား။
ဆုိၿပီး အရက္ဆုိင္ထဲက လူကုန္ၾကားေအာင္ ေအာ္ဟစ္သတဲ႔။
ဘုိးေတာ္လည္း ရွက္ကုိးရွက္ကန္း ၿဖစ္ၿပီး စိတ္ညစ္ညစ္ နဲ႔ အရက္ဆုိင္ထဲ အေၿပး၀င္ၿပီး ေထာင္႔စားပြဲမွာ အရက္တစ္လုံးမွာၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး ႏွပ္ေနလုိက္တယ္တဲ႔။ ခဏ ေနလုိ႔ ဘုိးေတာ္ မမူး တမူး ၿဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ေစာေစာက လန္းတဲ႔ ပန္းက သူ႔စားပြဲ ေရွ႕ ေရာက္လာၿပီး..
မဒီ။ ။ အကုိ…။ က်မကုိ စိတ္မဆုိးပါနဲ႔ရွင္။ က်မ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အမွန္တကယ္က က်မက စိတ္ပညာေက်ာင္းသူ တေယာက္ပါ။ လူတေယာက္ဟာ လူအမ်ားေရွ႕ မွာ အရွက္တကြဲ ၿဖစ္ရင္ ဘယ္လုိ တုန္႔ၿပန္သလဲ ဆုိတာ သုေတသန လုပ္ခ်င္တဲ႔ အတြက္ ေစာေစာကလုိ အကုိ႔ ကုိ ေၿပာမိတာပါ။ က်မ တကယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ရွင္……။
လုိ႔ ေတာင္းပန္ သတဲ႔။
ဒီေတာ႔ က်ဴပ္တုိ႔ ဇာတ္လုိက္ ဘုိးေတာ္ ၿပန္ေၿပာလုိက္ပုံက…………။
ဘုိးေတာ္။ ။ ဘာကြ။ ႏွစ္ေသာင္း ဟုတ္လား………။ မင္းက မ်ား ႏွစ္ေသာင္းေတာင္းတယ္။ ႏွစ္ေသာင္းတည္းဆုိလဲ မင္းလုိ ေကာင္မေလးကုိ ငါ ညအိပ္ မေခၚႏုိင္ဘူး…။
ဟူသတတ္။
မွတ္ခ်က္။ ။ ႏုိင္ငံရပ္ၿခား ဟာသ ကုိ အဓိပၸာယ္ ၿပန္ဆုိပါသည္။
ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အၿပည္႔ သယ္ေဆာင္လာတဲ႔ ဘတ္စ္ ကား တစ္စင္းဟာ လွပတဲ႔ ဘုိလီးဘီးယား သဲကႏၱာရ ကုိ ခ်ဥ္းကပ္စ ၿပဳလာပါၿပီ။ ဘုိလီးဘီးယား ႏုိင္ငံရဲ႕ ရႈခင္းေတြဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပသလဲဆုိရင္ ဘတ္စ္ကား ေမာင္းဆရာဟာ ကားေမာင္းေနတယ္ဆုိတာကုိေတာင္ ေမ႔ေၿမာရတဲ႔ အထိ္ ရႈခင္းေတြကုိ တအံ႔တၾသ ေငးေမာေနမိပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ကားဟာ ေတာင္ေၿခတ၀ုိက္ေမာင္ႏွင္းေနရင္း ေတာင္ေစာင္းကုိ ေန၀င္ၿပီးခါစ မွာ ၀င္တုိက္မိၿပီးေမွာက္္ပါေတာ႔တယ္။ ကားေပၚက ႏုိင္ငံေရးမားေတြလည္း ေသတခ်ိဴ႕၊ ဒဏ္ရာၿပင္းထန္ တဲ႔လူ တခ်ိဴ႕ နဲ႔ ဒုကၡေရာက္ေနၾကပါေတာ႔တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အနီ္းခ်ဴပ္စပ္ ရြာက ေတာင္ယာသမားအဘုိးၾကီးတေယာက္ဟာ အေလာင္းေတြကုိ အကုန္ ေၿမၿမဳပ္ေပးခဲ႔ပါတယ္။ မနက္လင္းေတာ႔ ရဲက အၿဖစ္အပ်က္ကုိ စုံစမ္းရင္း အဘုိးၾကီးကုိ ေမးပါေတာ႔တယ္။
ရဲ။ ။ အဘုိးၾကီး၊ ခင္ဗ်ား ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ အကုန္ ေၿမၿမွဳပ္ခဲ႔လား။
အဘုးိၾကီး။ ။ အင္း…။ အားလုံး ၿမွဳပ္ခဲ႔ပါတယ္။
ရဲ။ ။ ဒါဆုိ အားလုံး အသက္မရွိဘူးဆုိတာ ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိ သက္ေသၿပမလဲ။
အဘုိးၾကီး။ ။အင္း.။ ဒါက ရွင္းပါတယ္။ တခ်ိဴ႕က လုံး၀ ေသေနၿပီ။ တခ်ိဴ႕က "ကြ်န္ေတာ္ မေသေသးပါဘူး။ ေၿမၿမွဳပ္မပစ္ပါနဲ႔" လုိ႔ ေတာင္းပန္ေနတယ္ေလ.။
ရဲ။ ။ ဗ်ာ………………။ ဒါဆုိ ခင္ဗ်ား လူအရွင္ေတြကုိ ေၿမၿမွဳပ္ပစ္ခဲ႔တာပဲ……။
အဘုိးၾကီး။ ။ဟာ…ဗ်ာ……….။ ဘယ္ဟုတ္ပါ႔မလဲ။ ခင္ဗ်ားလဲ သိသားနဲ႔..။ ႏုိင္ငံေရးသမားဆုိတာ ဒီလုိပဲ ညာေၿပာေနက် ဆုိတာ………။
မွတ္ခ်က္။ ။ ႏုိင္ငံၿခားဟာသ ကုိ အဓိပၸာယ္ ၿပန္ဆုိပါသည္။
Atom Feed (xml)
