စိတ္တူကုိယ္မွ် ဘ၀ စခဲ႔ဖူးသည္။
ရင္ခုန္ယစ္မူး ရူးမုိက္ခဲ႔ဖူးသည္။
ရင္မွာ လြမ္းေဆြးတုိ႔မ်ား ေ၀းခဲ႔ဖူးသည္။
စိတ္ဆုိတာ လူတစ္ဦးခ်င္းကုိ ပုံေဖာ္ပါတယ္။ မီးအိမ္ဆုိ တာ သူ႔ကုိသုံးၿပီး

၁။ သူက အမ်ားကုိ ၿမင္နုိင္တယ္။

၂။ သူ႔ကုိ အမ်ားကၿမင္ႏုိင္တယ္၊

၃။အမ်ားကုိလည္း အမ်ားက ၿမင္ႏုိင္ေစတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ဒီဥယ်ာဥ္ေလးကုိ စိတ္မီးအိမ္လုိ႔ နာမည္ေပးထားတာ။ ဒီ ဘေလာ႔ ဂ္ ဥယ်ာဥ္ေလး ၿဖစ္ေၿမာက္သြားတာ အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ။ သစ္ပင္ေလးေတြ လည္း ေတာ္ေတာ္ စုံေနၿပီေလ။ ေနာက္ ဆုိ တုိးၿပီး စုိက္ၾကတာေပါ႔။ လုိအပ္ရင္ ေရေလာင္း၊ ေပါင္းသင္၊ ေၿမၾသဇာလညး္ ေကြ်းရဦးမယ္။ အားလုံး လာလည္တဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြလည္း သစ္ပင္ရွိရင္ ဘယ္လုိ သစ္ပင္ ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ ၀င္စုိက္ၾကဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။
ကုိယ္႔ ဥယ်ာဥ္ေလး ကုိ လာလည္ ေစခ်င္ရင္လည္း ဒီဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ေျခရာေလးေတြ ခ်န္ထားေပးခဲပါ။

စိတ္မီးအိမ္ ဘေလာ႔ဂ္ ဥယ်ာဥ္

ယေန႔ သင္႔ဘဝ ေအာင္ျမင္မွူ၊ စိိတ္တည္ျငိမ္မွူႏွင္႔ စိတ္ခ်မ္းသာမွူ အတြက္ စကားစု ...

Thursday, November 19, 2009

လူ႔ဘဝ ရဟႏၲာ

ဆရာဦးေသာ္ဇင္ ေရးသားထားတဲ့ “ဧတဒဂ္ဝတၳဳ“ စာအုပ္ကေလးကို ဖတ္လိုက္တဲ့အခါမွာ အနတၱ အမွတ္မွားေနတာေလး ႏွစ္ခုကို သြားျပီး သတိျပဳမိလိုက္တယ္။ နံပါတ္(၁) အမွတ္မွားတာကိုေတာ့ ဒုကၡ၊ သုခ ဆိုျပီးေတာ့ သစ္ပင္ေလး တစ္ပင္ စိုက္ပ်ဳိးျပီးပါျပီ။ နံပါတ္(၂) အမွတ္မွားတာကေတာ့ လူ႔ဘဝအေနျဖင့္ သူေတာ္ေကာင္းတရား၊ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းတရား၊ ဝိပႆနာတရားမ်ားကို ၾကိဳးစားအားထုတ္ျပီး လူ႔ဘဝအေနျဖင့္ ရဟႏၲာျဖစ္သြားလွ်င္ လူတို႔၏အပူေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း လက္ငင္း ခႏၶာဝန္ခ်ဳပ္ျငိမ္းျပီး ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ္မူရတယ္လို႔မွတ္ယူထားတာ ယခုဧတဒဂ္ဝတၳဳေလးကို ဖတ္လိုက္ရမွပဲ မိမိအမွတ္မွားတာကို သတိျပဳမိေတာ့တယ္။ အေၾကာင္းအရာေတြကေတာ့ မဂ္ဖိုလ္ကို လွ်င္ျမန္စြာရေသာ ခိပၸ ဘိညအရာ၌ ဧတဒဂ္ ထားေတာ္မူေသာ ဗာဟိယ ဒါရုစိယ ႏွင့္ မဟာပညာအရာ၌ ဧတဒဂ္ထားေတာ္မူေသာ ေခမာေထရီ တို႔တြင္ ဖတ္ရူသိရိွႏိုင္ပါသည္။ ၄င္းအေၾကာင္းအရာတို႔ကို ယခုသိရိွရေအာင္ အေၾကာင္းအရာအခ်ဳိ႕ကို ထုတ္ႏႈတ္ ေဖာ္ျပရေသာ္ ………………..

စာမ်က္နာ(၁၂၆) - ဗာဟိယ ဒါရုစိယသည္ ျမတ္စြာဘုရား ဆြမ္းခံဝင္ေနစဥ္အတြင္း ျမိဳ႕တြင္းသို႔လိုက္ျပီး တရားေဟာၾကားေပးပါရန္ ေလွ်ာက္ထားေတာင္ပန္၏ ပထမအၾကိမ္ႏွင့္ဒုတိယအၾကိမ္တို႔တြင္ပါယ္ျပီး တရားသက္ဝင္ ဆင္ျခင္ႏိုင္ေသာဥာဏ္ ထက္သန္ရင့္သန္လာသည့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ဆိုင္းျပီး တတိယအၾကိမ္ ေလွ်ာက္ထားေတာင္းပန္ခါမွ ဤသို႔တရားေဟာၾကားေတာ္မူပါသည္……

”သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဗာဟိယ သင္ ဤသို႔ က်င့္၊ ျမင္ရာ၌ ျမင္ကာမွ်ျဖစ္မည္၊ ၾကားရာ၌ ၾကားကာမွ် ျဖစ္မည္၊ ေတြ႔ရာ၌ ေတြ႔ကာမွ် ျဖစ္မည္၊ သိရာ၌ သိကာမွ် ျဖစ္မည္ဟု က်င့္ပါဘိ၊ ဗာဟိယ သင္ဤသို႔က်င့္လွ်င္ ရာဂစသည္ႏွင့္တကြ ျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ဗာဟိယ ထိုအခါ သင္သည္ ရူပါရံု စသည္တို႔၌ ႏွစ္သက္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ျပစ္မွားေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ေတြေဝေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ဗာဟိယ ထိုအခါ သင္သည္ ဤမ်က္ေမွာက္ဘဝလည္း ျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ တမလြန္ဘဝလည္း ျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ဘဝႏွစ္မ်ဳိးလံုး ျဖစ္ေတာ့မည္ မဟုတ္၊ ယင္းသည္လွ်င္ ဆင္းရဲ၏ အဆံုးတည္း”

ဗာဟိယသည္ ေဒသနာကို အစဥ္ေလွ်ာက္၍ ဉာဏ္ကို ေစလႊတ္၏ ေဒသနာ၏အဆံုး၌ ပဋိသမၻိဒါ ေလးပါးႏွင့္တကြ ရဟႏၲာ ျဖစ္သြား၏ ။ ထိုအခါ ျမတ္စြာဘုရားအား ေလွ်ာက္ၾကား၏ -

”ျမတ္စြာဘုရား ကၽြႏ္ုပ္အား အစဥ္သနားသျဖင့္ ရဟန္းျပဳေပးပါ”

”ဗာဟိယ သပိတ္သကၤန္း မရိွသူအား ဗုဒၶတို႔ ရဟန္းျပဳေပးျခင္း မရိွပါ၊ သင္ ရဟန္းျပဳလိုက သပိတ္သကၤန္း ရွာေလဦး”…………. စသည္ႏွင့္

စာမ်က္ႏွာ (၁ဂ၂၊ ၁၈၃) - ရုပ္အဆင္းလွ၍ ရုပ္အဆင္း၌ မာန္ယစ္ေတာ္မူေသာ ဗိမၺိသာရမင္းၾကီး၏ အဂၢမေဟသီ ေခမာ မိဖုရားသည္ ဘုရားသခင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူရာ ေဝဠဳဝန္ ဥယ်ာဥ္သို႔ လွည့္လည္ ေပ်ာ္ပါးကစားျပီး ညခ်မ္းအခါ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္ကို နာၾကား၏ ……………..

“ထိုအခါ ေခမာမိဖုရားသည္ ယံုမွားျခင္း ကင္းကြာလွ်က္ ေသာတာပတၲိမဂ္မစ၍အစဥ္အတိုင္းအားျဖင့္ အရဟတၱဖိုလ္သို႔ေရာက္ေလ၏”…………

ေခမာမိဖုရားသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား ကန္ေတာ့ျပီးလွ်င္ နန္းေတာ္သို႔ျပန္၏………………

”အဘယ္မိဖုရား ဘုရားသခင္ကို ဖူးျမင္ခဲ့ပါသေလာ”

”မင္းၾကီး သင္တို႔၏ ဘုရားသခင္ကို ဖူးရျခင္းမွာ ေသးငယ္ပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္၏ဖူးျမင္ရျခင္းမွာ ၾကီးမားလွပါသည္။ ယေန႔ပင္ ကၽြႏ္ုပ္ ရဟန္းျပဳခ်င္ပါသည္”

”မင္းၾကီးလည္း အားရဝမ္းသာစြာ ရတနာအတိျပီးေသာ ေရႊထမ္းစင္ျဖင့္ ေဆာင္ေစ၍ တစ္ေထာင္မွ်ေလာက္ေသာ ဘိကၡဳနီတို႔ထံ၌ ရဟန္းျပဳေပး၏ ထို႔ေနာက္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လူ႔အျဖစ္ကပင္ ရဟႏၲာျဖစ္ေသာ ေခမာေထရီအား မဟာပညာအရာ၌ ဧတဒဂ္ ထားေတာ္မူ၏ ။



မွတ္ခ်က္။ ။ ဘုရားပြင့္ေတာ္မူစဥ္ကာလမွ ေရွ႕ကမၻာတစ္သိန္း အတြင္း၌ ရဟန္းမဝတ္ဘူးသူ၊ သပိတ္၊သကၤန္း မလွ်ဴဘူးသူကို ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ဧဟိဘိကၡဴ ေခၚျပီး ရဟန္းျပဳေပး၍ မရေၾကာင္း မွတ္သားဘူးပါသည္။ အေၾကာင္း မွန္သည္၊ မွားသည္ကို ေသခ်ာမမွတ္မိပါ။ (မည္သူမဆို အမွန္၊အမွား မွတ္ခ်က္ေရးပါက ေက်းဇူးတင္ပါသည္)


အမွန္တရားကို သိႏိုင္ၾကပါေစ……

အနတၱ (စလင္း)

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...