Atom Feed (xml)
Wednesday, February 25, 2009
Sunday, February 22, 2009
ေရာက္ျပန္ျပီ သည္တေႏြ
"သည္ေႏြဦး"
ေရာက္ျပန္ျပီ သည္တေႏြ
ေဖာ္မဲ့ေလ ငါ့မွာျဖင့္
ေရာ္ရြက္ေႂကြ ေလမွာ၀ဲျပန္ေတာ့
ေမွ်ာ္တဲ့ေလ ဟိုဟိုဒီဒီ
ေတြ႔ပါျပီ ေရႊဥဩ
ေလသုတ္ေမ်ာ သူ႔ေတးသံ
ေႏြသ႑ာန္ ဖြင့္အံလို႔ဟစ္ၾကဴး
ေဖးကူလို႔ ငါမွာတတ္ႏိုင္ငဲ့
သနားစရာ သင္းကြဲခါေနရ
ေ၀းကြာရ သူ႔အေဖာ္
ေမွ်ာ္ကာေမွ်ာ္ ေပၚမလာ
ေတာ္ေတာ္ၾကာ ခ်ိန္ခါေႏွာင္းမွာမို႔
ေျပာင္းျပန္တဲ့ သည္တေႏြ
ပူေဆြးကာ လြမ္းကာ'တ'လည္း
မွန္းဆရ ခက္သည့္ဆီကို
ဘယ္လိုပင္ ေဖြရွာရလိမ့္
အိုအမယ္ ေရႊဥဩငယ္ငဲ့
သည္ေမာင္မွာ အေတာင္ေညာင္းပါလို႔
ဘယ္ေခ်ာင္မွာ ပုန္းေရာ္ေနပါဘိ
ထြက္ေတာ္မူ ေမာင့္ရင္ခြင္ဆီသို႔
ျဖစ္စမ္းေစခ်င္ပါသည့္ေလ........
ဇာၾကီး
သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိရစြာျဖင့္
ကိုရင္ အနတၱရဲ႕ သည္ေႏြဦးကို မွ်ေဝခံစားပါသည္။
Tuesday, February 3, 2009
စကၠန္႔တံမပါေသာ နာရီလို ေနပါ ..။
စကၠန္႔တံမပါေသာ နာရီတစ္လံုးကဲ႔သုိ႔
အခ်ိန္မ်ားကို တည္ျငိမ္စြာ ျဖတ္သန္းပါ ..။
သင္႔ကိုယ္ သင္ သတိမျပဳမိေသာ အခ်ိန္အတြင္
သင္ ခရီးမ်ားစြာ ေရာက္နွင္႔ေနပါလိမ္႔မည္ ...။
Monday, February 2, 2009
နာက်ည္းစြာနဲ႕ေၾကကြဲလ်က္ပါ
အိမ္မက္ေလွဟာ ဦးတည္ရာမဲ့ -ေၾကကြဲျခင္း၊ခံစားျခင္း၊ပူေလာင္ျခင္းေတြရဲ႕ ေနရာမွာ ေ၀့၀ဲလို႕ အလြမ္းမီးျပတိုက္ရဲ႕ အနီးမွာ.XXXXXX
ဘယ္အခ်ိန္ထိ ခံစားေၾကကြဲေနရဦးမွာလဲ....၊မင္းေပးခဲ့တဲ့ ရက္စက္ျခင္းေတြ ခံုမင္စြာနဲ႕ခံယူ ခုထိလြမ္းေနဆဲပါပဲ၊ မင္းနင္းေလွ်ာက္သြားတဲ့ ငါ့ရင္ဘက္ထဲက အသဲႏွလံုးတစ္စံုဟာ မင္းဆီက တစ္စုတစ္ရာကို ဆာေလာင္ေနတယ္၊မင္းမရွိေတာ့ မင္းထိုင္ခဲ့တဲ့ ခံုတန္းေလးေပၚက ႏွင္းဆီရိုင္းေလးတစ္ပြင့္ဟာ ငါ့ရဲ႕နာက်င္ျခင္းေတြကို ကိုယ္စားျပဳေနတယ္။တစ္ခ်ိန္က ရင္ႏွင့္မကျမတ္ႏိုးခဲ့ရပါတယ္ဆိုတာထက္ ပိုတဲ့ ျမတ္ႏိုးရသူ ေကာင္မေလးရယ္......ခုေတာ့ ငါ့အတြက္ ေၾကကြဲျခင္း ၊နာက်င္ျခင္း ေတြကို မင္းအလြယ္တကူပဲ ေပးအပ္ထြက္ေျပးသြားခဲ့။
ဘ၀ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ႕ေတြမွာ အခ်စ္ဟာ ဘယ္အခန္းကပါလဲ မသိခ်င္ေတာ့..အခ်စ္ဆိုတဲ့အရာဟာ ႏွစ္လံုးသားခ်င္းသာ သက္ဆိုင္တယ္လို႕ ႏွစ္ဦးစလံုး နားလည္လက္ခံထားၾကတဲ့အတြက္ ငါတို႕ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွစ္လံုးသားမွာ တျခားဘာဂုဏ္ဓနအေရာင္ေတြမွ အစြန္းထင္းမခံခဲ့၊ရင္ထဲမွာ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ႏွစ္လံုးသားရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းတရားကိုသစၥာတရားနဲ႕ ေဘာင္ခက္ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း အနာဂတ္မွာ အသိုက္အၿမံဳတစ္ခု တည္ေဆာက္မယ္လို႕ ခိုင္က်ဥ္စြာဆံုးျဖတ္ထားခဲ့ၾက.......ဒါေတြဟာ အိမ္မက္တစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး၊ဒါေပမယ့္ အိမ္မက္ေတြလိုပါပဲ........တစ္ခ်ိန္က မင္းရဲ႕ "သိပ္ခ်စ္ပါတယ္"ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ရက္စက္တဲ့အၿပံဳးေတြပါေနတာ ငါမသိခဲ့၊ခုတာ့ ဒါေတြဟာ အတိတ္ရဲ႕အမွတ္ရစရာေတြ ဒါဏ္ရာေတြျဖစ္ဖို႕ ဖန္တီးခဲ့တာလား၊ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြ အခိုင္အမာခ်ခဲ့ၿပီးခါမွ အနားမွ ထြက္ခြာသြားသူရယ္ ဖုန္းထဲကေန မၾကာမၾကာ ငါ့ကိုမေျခာက္လွန္႕ပါေတာ့နဲ႕ကြာ၊မင္းရဲ႕"ကို႕ကိုသိပ္ခ်စ္ေနဆဲပါပဲ"ဆိုတဲ့ ရိသဲ့သဲ့စကားသံေတြ ၊မင္းရဲ႕ေလွာင္သလိုလိုရယ္ေမာသံေတြ ငါသိပ္ေၾကာက္လြန္းလို႕ပါ...မင္းရဲ႕ အဲ့ဒီစကားသံေတြရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ ဘယ္လိုစီမံကိန္းေတြရွိမလည္းဆိုတာ ငါမသိေပမယ့္ ငါ့ရဲ႕ရင္ကိုေၾကကြဲေျခာက္ျခားေစႏိုင္တာကိုေတာ့ ငါအခိုင္အမာယံုၾကည္တယ္။
ေတာ္ပါေတာ့ကြာ၊ေတာ္ပါေတာ့ မင္းစကားေတြရပ္လိုက္ပါေတာ့၊အရာအားလံုးကိုေပးဆပ္ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ ၊ငါ့ဆီက ဘာေတြထပ္လိုခ်င္ေနေသးလဲ၊ဒီေလာက္ရက္စက္မႈ႕ေတြနဲ႕မတင္းတိမ္ႏိုင္ေသးဘူးလား၊မင္းရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ရာမွာ ငါေခါင္းေတြအခါခါငံု႕ခဲ့ၿပီးၿပီပဲ၊အားလံုးေျပာင္းလည္းခဲ့ပါၿပီ၊ဒီေျပာင္းလည္းျခင္းရဲ႕အဆံုးမွာဒါဏ္ရာေတြသာပိုလာခဲ့၊တစ္ခ်ိန္က မင္းရဲ႕အခ်စ္ေတြကို ယံုၾကည္ခဲ့မိတဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါပဲ အျပစ္တင္ရမလား၊ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ ငါမင္းကို သိပ္ေၾကာက္သြားပါၿပီ။ငါ မင္းကိုလြမ္းမိတယ္ဆိုေပမယ့္ နာက်ည္းေနပါၿပီ၊ေၾကကြဲေနတယ္ဆိုေပမယ့္ မုန္းေနပါၿပီ၊မင္းကိုအရင္လို ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ ဒါေပမယ့္ သတ္ျပစ္ခ်င္ေနတယ္၊ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ့ ငါမင္းကို ဘယ္လိုမွ ေမ့လို႕မရေသးဘူးကြယ္။
အိမ္မက္ေလွဟာ ဦးတည္ရာမဲ့--ေၾကကြဲျခင္း၊နာက်ည္းျခင္း၊ပူေလာင္ျခင္းေတြရဲ႕ေနရာမွာ ေ၀့၀ဲလို႕ အလြမ္းမီးျပတိုက္ရဲ႕ အနီးမွာ...XXXX/
Sunday, February 1, 2009
အရုိင္း သုိ႔မဟုတ္ မုဆုိး
အရုိင္းတေယာက္လုိ
ၿဖစ္ကတတ္ဆန္း ငါ႔ကုိ
အခ်စ္ငတ္သရမ္း လုိ႔
မင္း.က သမုတ္တတ္ေနၿပီလား……။
အညစ္က်ပ္ အနမ္းတဖြကုိ
အသစ္စပ္ ၿဖန္းဘ၀လုိလုိနဲ႔
အၿမစ္ၿပတ္ အမ္းခ်င္တုန္းကလဲ
မင္း….ပဲေလ။
မင္း.…..
မွတ္ထား……။
အလကား မတ္တင္းရတုိင္း
လွ်ာဖ်ား အဖတ္တင္ရုံေလး
ငါ…..
အာယား အမွတ္ထင္ခဲ႔တာ မဟုတ္ဘူး။
အဲဒီတုန္းက
မင္း ကုိ ငါ…
တကယ္ခ်စ္ခဲ႔ရုိးအမွန္ပါ။
ေအး..ခုေတာ႔
ငါ႔လုိ… အရုိင္းေကာင္က
အၿပစ္မွတ္ၿပီဆုိ
အခ်စ္ထပ္မပုိႏုိင္ေတာ႔ဘူး။
တကယ္ဆုိ..
ယုန္ငယ္သားကုိမွ အကုန္ရွယ္စားခ်င္တဲ႔
အမဲလုိက္ ငါ.မုဆုိးအတြက္…
မင္း…..က
ႏွာသရုပ္ပုိးေတြနဲ႔
အသၿပာထုပ္ခုိးဖုိ႔
မသမာ စုတ္ထုိးၿပီး
ၿမဴဆြယ္ခဲ႔။
ဒါကုိ..
ငါ….
အခ်စ္မွတ္လုိ႔ ကုိးကြယ္ခဲ႔ၿပီး
အဖုိးမဆယ္ႏုိင္ခဲ႔တာ
ရင္နာစရာ…။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္
ခုေတာ႔…
ငါ…
ငါ႔ မုဆုိးဆရာ အဘုိးကဗ်ာကုိ
ခံစားတတ္ခဲ႔ၿပီ။
ေကသရာဇာမ်ိဴးက
ေၿမေခြးနဲ႔ ေခြးအ
ေ၀ငွစားရတဲ႔
ယုန္သူငယ္ကုိလည္း
ပုံမ၀ယ္ေတာ႔ဘူး။
အနမ္းေပးတဲ႔
ပန္းကေလးေတြကုိလည္း
အငမ္းမေငးေတာ႔ဘူး။
ဒါေပမယ္႔
ငါ႔..လည္ဆံေတြေတာ႔
အတြယ္ခံ ခဲ႔ရၿပီေပါ႔…။
ေနာက္ဆုံးေတာ႔
အရုိင္းမုဆုိး
ငါ…ဟာ
မုဆုိးအရုိင္းပဲ ၿဖစ္ေနဆဲပါ။
ေကာင္းတမန္
ညေန ၅ နာရီ ၄၃ မိနစ္
၂၀၀၉၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၁ရက္။
Thursday, January 29, 2009
အင္ဒိုနီးရွား … ဂ်ာဗားကၽြန္းေပၚကၿမိဳ့တစ္ၿမိဳ့
ဒီမွာ ေစ်းထဲသြားၿပီး ခင္ဗ်ား ျခင္ေထာင္လိုက္ရွာရင္ ဘယ္မွာမွ ၀ယ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး - ဟုကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကေျပာသည္။ တကယ္တြင္လည္း ေဂ်ာ့ဂ်ာ၌ ျခင္ကိုသိပ္မေတြ႔ရ၊ မိုးတြင္းပင္လွ်င္ ျခင္ကိုက္တာသိပ္မရွိ။ က်န္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က သူ႔ေဆးေက်ာင္းသင္တန္း သုေတသနစာတမ္းအတြက္ ငွက္ဖ်ားပိုးကို ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ကခ်င္ျပည္နယ္ရွိ ခန္းေတာက္ျမစ္က ကုသေပးႏိုင္ပံုအေၾကာင္း ေလ့လာျပဳစုခဲ့ရတာေတြ ေျပာျပသည္။ chloroquine ကို ခန္းေတာက္ျမစ္ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္ကာ ႂကြက္ေတြကို ငွက္ဖ်ားျဖတ္ႏိုင္စြမ္း စမ္းသပ္ျခင္းဟု ဆိုသည္။ အင္ဒိုနီးရွား၏ ငွက္ဖ်ားျဖစ္ႏႈန္း မည္မွ်ရွိသည္၊ ျမန္မာထက္မည္မွ် မ်ားသည္ နည္းသည္ကို ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ အတိအက်မသိပါ။ ေနထိုင္မႈအဆင့္အတန္း အထိုက္အသင့္ ေကာင္းမြန္တာကိုမူ ျငင္းရမည္မထင္။ ဤအထင္ၾကီးမႈသည္ ယခုမွမဟုတ္…
ကၽြန္ေတာ္ ကိုးတန္းေလာက္ကတည္းက ဂ်ာဗားေကာ္ဖီမစ္ေသာက္ၿပီး ၿဂိဳဟ္တုစေလာင္း ႐ုပ္သံလိုင္းမ်ားမွတစ္ဆင့္ အထင္တၾကီး ၾကည့္ခဲ့ေသာ rcti, sctv စေသာခ်န္နယ္ေတြကို အလြယ္တကူ antenna ေထာင္ၾကည့္၍ရေသာ အရပ္ ေဒသတစ္ခုသို႔ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္မမွန္းဆမိဖူးခဲ့။
တကယ္ဆို ေဂ်ာ့ဂ်ာဟာေတာပဲ၊ ဘန္ဒြန္းကိုေတာ့ ေရာက္ေအာင္သြားခဲ့ - ဟုစကၤာပူက သူငယ္ခ်င္းက ေျပာလိုက္တာမွတ္မိေသးသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဘန္ေဒါင္းျဖစ္ျဖစ္၊ ဂ်ကာတာျဖစ္ျဖစ္၊ ေဂ်ာ့ဂ်ာျဖစ္ျဖစ္ အစစအေတာ္အဆင္ေျပၿပီး သက္ေတာင့္သက္သာ လည္းရွိသည့္အင္ဒိုနီးရွားဟု ယခုေတာ့ သိလာခဲ့ၿပီ။ အခ်ိန္မတိက်တာေတြကိုေတာ့ ေ၀ဖန္စရာ တစ္ခုျဖစ္ေနသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ခမ္းခမ္းနားနား ၾကည့္ခြင့္ရလိုက္ေသာ Arts Scholarship ကပြဲေတြ သတ္မွတ္ခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ျခင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီက ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္ လိုပင္ေလလား။
အင္ဒိုနီးရွားႏွင့္ျမန္မာ ဂရင္း႐ိြဳင္ယယ္ ဖိတ္ေခၚေဘာလံုးပြဲ ရန္ကုန္၌ ကန္ၾကတာကို တီဗီမွတစ္ဆင့္ ၾကည့္ရေတာ့ ရန္ကုန္ျပန္ခ်င္စိတ္ပင္ ေပၚမိ၏။ ျမန္မာေသြးေတာ့ အျပည့္ ပါေနေသးသည္ဟု ဆိုႏိုင္သည္။ တကယ္ေတာ့ ေဂ်ာ့ဂ်ာ၌ ျမန္မာဆို၍ ေဘာလံုးတစ္သင္းစာပင္မရွိ။ အမ်ားစုမွာ ပညာေတာ္သင္ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အႏွီလက္တစ္ဆုပ္စာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြသည္ တကယ္ စည္းလံုးၾကသည္။ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္စာနာမႈ၊ နားလည္ေဖးမမႈ အျပည့္ရွိသည္။
မွတ္မွတ္ရရေတြ အမ်ားၾကီးထဲက မုန္႔ဟင္းခါး ခ်က္စားၾကသည္။ ပလာတာ ကိုယ္တိုင္ ႐ိုက္စားၾကသည္။ လက္ဖက္သုပ္ စုသုပ္စား ၾကသည္။ ဒန္ေပါက္ခ်က္စားသည္။ နာမည္ၾကီး Prangtritis ႏွင့္ Depok ကမ္းေျခတို႔သို႔ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္သည္။ ဒါေတာင္ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္တာ တစ္လသာသာရွိေသး။ မည္မွ်ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္သည္ ဆိုသည္ကိုမွန္းဆၾကည့္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ျပင္ က်န္ေၾကာ္ျငာထားေသာ အစီအစဥ္ေတြက တန္းစီေနေသး သည္။ အုန္းႏို႔ေခါက္ဆြဲ၊ ရွမ္းထမင္းခ်ဥ္၊ ထမနဲ၊ ပဲပုပ္၊ ႏို႔ထမင္း စသည္ plan ေတြဆြဲျပီးသား။ မီးေတာင္ သြားေလ့လာဖို႔၊ ၿမိဳ့ပတ္ bus ကားအေပ်ာ္လိုက္စီးဖို႔၊ James Bond ႐ုပ္ရွင္အသစ္ ႐ုပ္ရွင္႐ံုသြားၾကည့္ဖို႔ စတာ ေတြလည္းက်န္ေသးသည္။ ဂ်ကာတာသြားမည့္ လူၾကံဳရွိက မွာစရာေတြစာရင္းဆြဲၿပီးသားပါအသင့္။ စုစုစည္းစည္းႏွင့္ ေနခ်င့္စဖြယ္ေကာင္းေသာ အသိုက္အ၀န္းေလးတစ္ခုဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။
ေဂ်ာ့ဂ်ာအနီးက Borobudur သည္ ကမၻာ့အံ့ဖြယ္တစ္ပါး ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ အမွန္ပင္ အံ့ခ်ီးဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။ သြားေလ့လာခြင့္ရလိုက္တာ မ်ားစြာဗဟုသုတရ၊ အက်ိဳးရွိလိုက္ ပါသည္။
Borobudur Temple, Jogya, Indonesia
Prangtritis ကမ္းေျခသြားရင္း ပင္လယ္ေရထိ၊ ခၽြတ္ယြင္းသြားေသာ canon ကင္မရာ အတြက္ေတာ့စိတ္မေကာင္း။
Prangtritis ကမ္းေၿခ ေန၀င္ခ်ိန္
သို႔တိုင္ Depok ကမ္းေျခထက္ sea-food ေတြ အ၀အၿပဲစားရင္း ပင္လယ္လိႈင္းေလေတြ႐ႈစားရတာ၊ မ်က္စိတစ္ဆံုး ပင္လယ္ျပင္ၾကီးကို ထိုင္ေငးခြင့္ရတာ တန္ပါသည္။
ဒါေတာင္ ၿမိဳ့အနီးက ပရန္ဘာနန္ေက်ာင္းေတာ္၊ မရပီမီးေတာင္တို႔ဆီ မသြားရေသး။ ဆူလတန္ဘုရင့္နန္းေတာ္တြင္း ယဥ္ေက်းမႈကပြဲတစ္ပြဲသြားၾကည့္ရင္း အင္ဒိုနီးရွား႐ိုးရာ အႏုပညာ ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ျမင္ခြင့္ရသည္မွာလည္း တန္ဖိုးရွိလွေသာ အေတြ႔အၾကံဳဟုပင္ ဆုိပါေလေတာ့။
ေရာက္ၿပီးသိပ္မၾကာခင္ ညၾကီးသန္းေခါင္ သူငယ္ခ်င္းႏွင့္သြားစားျဖစ္ခဲ့ေသာ ကမၻာေက်ာ္ McDonald's ဘာဂါကေတာ့ စကၤာပူကိုမမီခ်င္။ ေစ်းကေတာ့မ်ားစြာသက္သာသည္။ Mall ဟုေခၚေသာ စူပါ မားကတ္ထဲ အားရေအာင္ေလွ်ာက္သြားၿပီးေနာက္ နာမည္ေက်ာ္ Pizza Hut ၌ ပီဇာစားစဥ္ကလည္း ဘယ္မွာမွမရႏိုင္ေသာေစ်းႏႈန္း သက္သာစြာျဖင့္ တ၀ၾကိတ္ခဲ့ရေသးသည္။ အဆင္ဆန္း၊ ေစ်းခ်ိဳ၊ ပစၥည္းစစ္ေသာ ပါတိတ္မ်ား၊ အံ့ခ်ီးစရာ အုန္းခြံ၊ ၾကက္ဥခြံ၊ ေငြထည္၊ ၾကိမ္ စသည္ တို႔ျဖင့္သပ္ရပ္ရႈခ်င္စရာဖန္တီးထားေသာ လက္မႈထည္မ်ား၊ ႐ိုးရာ႐ုပ္ေသး႐ုပ္၊ စက္ဘီး၊ ျမင္းလွည္း ႐ုပ္ေလးမ်ား၊ တံဆိပ္ေကာင္းၿပီး တျခားေနရာႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ ေစ်းခ်ိဳေသာ အ၀တ္အစားမ်ား။ အင္ဒိုနီးရွား၏ ႐ိုးရာအစဥ္အလာဓေလ့မ်ားႏွင့္ global brand မ်ားအလယ္တြင္ တစ္ဦးခ်င္း individual ဆန္စြာ လႈပ္ရွားသြားလာေနသူမ်ား ဟန္ခ်က္ညီေနသည့္ ဆိုင္ကယ္ျမိဳ့ေတာ္ ေဂ်ာ့ဂ်ာပင္ျဖစ္သည္။
Yogya, အာရွ ဆုိင္ကယ္ၿမိဳ႕ေတာ္
ဒီၿမိဳ့မွာ တကၠသိုလ္ေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ရွိတယ္ဆို ခင္ဗ်ားယံုမလား - ဟုသူငယ္ခ်င္းကေျပာေတာ့ ဟုတ္ပါ့မလားဟု ေတြးမိေသးသည္။ တကယ္လည္း ႏိုင္ငံတကာအဆင့္ အမ်ိဳးသား တကၠသိုလ္ၾကီးမ်ား အပါအ၀င္ တကယ့္တကၠသိုလ္ၾကီးေတြ အမွန္ပင္ ထီးထီးမားမား ရွိေနပါသည္။ အင္ဒိုနီးရွား၏ အျခားအလွမ္းေ၀းေသာကၽြန္းမ်ားမွ ေက်ာင္းလာတက္သူ ေတြပင္မ်ားစြာ ရွိေနေၾကာင္း ေတြ႔ရသည္။ လူဦးေရ သန္း ၂၀၀ ေက်ာ္ရွိသည္ဆိုေသာ အင္ဒိုနီးရွားတစ္ခြင္ကမွ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခဲ့ဖူးေသာ ဂ်ာဗားကၽြန္း အလယ္ပိုင္းက ေယာ့ယကာတာ သို႔မဟုတ္ ေဂ်ာ့ဂ်ာကာတာ ျဖစ္ပါသည္ ဟုသာ…
၁၂/၁၂/၀၈
ကိုညိမ္း
Tuesday, January 27, 2009
ကိုးမား ... နဲ႔ ယူသာနားဆီးယား ...
တစ္ခါက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ပို႔လိုက္တဲ႔ ေဖာ္ဝဒ္ ေမးလ္ ထဲမွာ စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ျမန္မာ ပရိုဂရမ္မာ အမ်ိဳးသမီး တစ္ဦး ကိုးမား ေရာဂါရသြားတယ္ လုိ႔ဆိုတယ္ ..။ ေဆးရံုးမွာ ရိုက္ထားတဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြနဲ႔ အတူ သူ႔အတြက ္ကူညီလွဴဒါန္းမွူေတြ ပါ ျပဳလုပ္နုိင္ေအာင္ ဖုန္းနံပတ္ေတြ၊ ေငြလႊဲနိုင္ေအာင္ ဘဏ္အေကာင္႔ေတြပါ ထည္႔ေပးထားတယ္ ..။ ေဝဒနာရွင္ရဲ႕ အမည္က ခိုင္ယဥ္ယဥ္ေဌး ..။ စကၤာပူမွာ အလုပ္လုပ္တာ ၁၀လေလာက္ၾကာျပီး တစ္ေန႔မွာ အျပင္းဖ်ားတယ္ ..။ ေနာက္ေမ႔ေျမာသြားတယ္ ..။ ေဆးရံုတင္လိုက္ရတယ္ .။ ေဆးရံုေပၚေရာက္ျပီး ၃လ ေက်ာ္တဲ႔ အထိ သတိျပန္လည္ မလာေသးဘူး ..။ ေနာက္ေတာ႔ သူလုပ္တဲ႔ ကုပၼဏီက စိုက္ထုတ္နိုင္တဲ႔ ေငြပမာဏ ေက်ာ္သြားတဲ႔ အတြက ္သူ႔မိဘ ေတြက ဆက္ျပီး တာဝန္ယူရတဲ႔ အတြက္ ဝိုင္းျပီး ကူညီၾကပါဦးဆို ျပီး ေဖာ္ဝဒ္ေမးေတြ ပို႔ၾကတယ္ ..။
ဒီေဖာ္ဝဒ္ေမးကို ဖတ္ျပီး လြန္ခဲတဲ႔ ၃ႏွစ္ေလာက္က ဖတ္ဖူးတဲ႔ ကာတြန္းစာအုပ္ေလးကို သတိရမိတယ္..။ အဲဒါ လည္း ကိုးမား အေၾကာင္းပဲ ..။ ေဆးရံုတစ္ခု မွာ လာကုတဲ႔ ေဝဒနာသည္ေတြကို ေမ႔ေဆးေပးတဲ႔ ေနရာမွာ မွားယြင္းမွူ ျဖစ္ျပီး ကိုးမား ေရာဂါရသြားတယ္။ ကိုးမား ျဖစ္ရတဲ႔အေၾကာင္းေတြကေတာ႔ ခႏၵာကိုယ္ ဇီဝကမၼျဖစ္ပ်က္မွူ မွာယြင္းလုိ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အက္ဆီးဒင္႔ တစ္ခုခုေၾကာင္႔ ဦးေနာက္ကို ထိခိုင္ရင္ ျဖစ္တတ္တယ္လုိ႔ဆိုတယ္..။ ကိုးမား ေရာဂါဆိုတာက ဦးေနွာက္ကလြဲရင္ တစ္ကုိယ္လံုးက အေကာင္းပကတိလ႔ိုဆိုတယ္..။ ဒီခႏၵာကိုယ္ကို လိုအပ္တဲ႔ အပုူခ်ိန္၊ အဟာရ၊ ေအာက္ဆီဂ်င္သာ ေပးမယ ္ဆိုရင္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသက္ရွင္နိုင္တယ္ ..။ ဒါေပမယ္႔ သတိျပန္လည္ လာနိုင္တဲ႔ ရာခို္င္နွန္းက ေတာ႕႔ ၁၅ % ပဲ ရွိတယ္တဲ႔ ..။ အဲဒီေတာ႔ အဲဒီေဆးရံုက ကိုးမား ေဝဒနာ ရွင္ေတြရဲ႕ ခႏၵာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္း နွလံုး၊ ေက်ာက္ကပ္စတဲ႔ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ေရာင္းစားတယ္ လို႔ တရားစြဲထားတဲ႔ ကားတြန္းေလးပါ ..။ Illegal Transplantation ေပါ႔ ..။
ကိုးမား (Coma) ဆိုတာ ဂရိဘာသာစကားျဖစ္ျပီး Deep Sleep လို႔ဆိုတယ္..။ ဒါေပမယ္႔ ျမန္မာလိုေတာ႔ ေမ႔ေျမာေနျခင္း လို႔ ေျပာရင္ ပိုျပီး ရွင္းမယ ္ ထင္တယ္ ..။ သာမန္လူေတြလို အိပ္မယ္ ၊နိုးမယ္ ဆိုတာ မရွိေတာ႕႔ဘူး ..။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ကိုးမား ေဝဒနာ ရွင္ဟာ ေမ႔ေမ်ာျပီး အိပ္စက္ရာကေန ဘယ္ေတာ႔မွ မနို္းေတာ႔လို႔ပါပဲ ..။ နာက်င္ထိေတြ႔ ခံစားမွူလည္း မရွိေတာ႔ဘူး ..။ တစ္ခါက နိုင္းနိုင္းစေန ေရးတဲ႔ ဝတၱဳတိုေလးထဲကလို လူက ေမ႔ေျမာေနေပမယ္႔ ဝိညာဥ္က အြန္လိုင္းကုိ လာျပီး ခ်က္နုိင္ေသးရင္ ေကာင္းသား လုိ႔ေတာင္ ေတြးမိေသးတယ္..။ မခိုင္ယဥ္ယဥ္ေဌးရဲ႕ မိဘေတြကေတာ႔ ေမ်ာ္လင္႔ခ်က္အျပည္႔နဲ႔ ဆက္ျပီး အာဟာရေတြ ျဖည္႔ေပးေနဦးမယ ္ထင္တယ္ ..။ အခု ေနာက္ပိုင္းေတာ႔ မခိုင္ယဥ္ယဥ္ေဌးရဲ႕ သတင္း မၾကားရေတာ႔ဘူး..။ တျခား ပရိုဂရမ္မာေတြကို လည္း အကူအညီေတာင္းခ်င္ေသးတယ္ ..။ ခႏၵာကိုယ္ ဇီဝကမၼျဖစ္ပ်က္မွူ အျမဲတမး္ မွန္ေနေအာင္ ပရိုဂရမ္ေလး ေရးေပးပါဦး .. လို႔ ..။
တစ္ခ်ိဳ႕အေနာက္နုိင္ငံ ဇာတ္လမး္ေတြမွာေတာ႔ အသံုးမဝင္ေတာ႔တဲ႔ လူစင္မမွီေတာ႔တဲ႔ သူေတြဆိုရင္ သတ္ျပစ္လုိက္ၾကတာပဲ..။ တိုက္ပြဲမွာ မိုင္းမိလို႔ ေျခလက္ေတြ ျပတ္သြားရင္ သတ္ျပစ္လုိက္တာပဲ..။ မသယ္နိုင္ေတာ႔ဘူးေလ .. ဒုကၡိကၾကီးကို ..။ ကိုယ္႔လူကို ကိုယ္ မသတ္ရင္ ရန္သူက ရက္ရက္စက္စက္ သတ္ဦးမွာ..။ အဲဒီေတာ႕႔ သနားလုိ႔ သတ္ေပးလိုက္တယ္ ..။ မ်က္ေစ႔မွိတ္ခို္င္းျပီးနားထင္ကို သနတ္နဲ႔ ျပစ္လုိက္တယ္ ..။ ဒါကိုပဲ Mercy Killing သနားလုိ႔ သတ္တာဆို ျပီး နာမည္ေပးထားေသးတယ္ ..။ Euthanasia (ညင္သာစြာေသဆံုးေစျခင္း) ဆိုျပီး တရားဝင္ သတ္ခြင္႔ရွိတဲ႔ နုိင္ငံေတြလည္း အမ်ားအပ်ားပဲ ..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းနိုင္ငံေတာင္ သနားတတ္လို႔ အဲဒီ ဥပေဒကို တရားဝင္သတ္မွတ္ထားတယ္တဲ႔ ..။
ကိုးမား ျဖစ္တိုင္း သတိျပန္လည္မလာတာေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး ..။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ဥေရာပ အလယ္ပိုင္း ပိုလန္နိုင္ငံက ရထားလမ္းလုပ္သားေလး ရထားနဲ႔ ဦးေခါင္းထိခိုက္မိျပီး ကိုးမားျဖစ္သြားတယ္..။ ဦးေႏွာက္အတြင္းပိုင္း ေရာင္လုိ႔ျဖစ္သြားတာတဲ႔ ..။ သူ႔ဇနီးရဲ႕ စနစ္တက် ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္မူေၾကာင္႔ ၁၉နွစ္ၾကာျပီးေနာက္ ၂၀၀၆ ခုနစ္မွာ သတိျပန္လည္ လာခဲ႔တယ္..။ ဘာ႔ေၾကာင္႔လဲ ဆိုေတာ႔ အသက္ၾကီးလာျပီး ဦးေႏွာက္အတြင္းပိုင္းက ရွံ႕လာျပီး အေရာင္ေလ်ာ႔သြားလို႔တဲ႔ ..။ သူ ကိုးမား မျဖစ္ခင္က သားသမီး ေလးေယာက္ရွိခဲ႕တာ အခုေတာ႔ ေျမး ၁၁ေယာက္ခ်ီေနရျပီ ..။ သူကေျပာေသးတယ္ .. ကၽြန္ေတာ္ အေနနဲ႔ကေတာ႔ အျဖစ္အပ်က္က မေန႔ကလိုပါပဲ.. အရင္က ကၽြန္ေတာ္ ေစ်းဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲဝင္လုိက္ရင္ လဘက္ေျခာက္၊ဗနီဂါ နဲ႔ အသားေျခာက္ေတြပဲ ေတြ႔ရတယ္ အခုေတာ႔ ..ေစ်းဆိုင္ေတြမွာလည္းကုန္မ်ိဳးစံုနဲ႔ ေတြ႔သမွ်လူအားလံုးက လမ္းေပၚမွာ ဟန္းဖုန္းကို ကိုင္ျပီး ေလွ်ာက္ေနၾကျပီ ..။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ၾကားထဲကေန မဆီမဆိုင္ ေတြးမိေသးတယ္ ..။ ကၽြန္ေတာ္သာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ကိုးမား ျဖစ္ျပီး (ဖြာ႔ ဟဲ႕႔. . လြဲပါေစ.. ဖယ္ပါေစ) ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ သတိျပန္ရခဲ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာနုိင္ငံကို ဘယ္လိုေလး ျပန္ျမင္ရမလဲလို႔ ရင္ခုန္မိေသးတယ္ ..။
Subscribe to:
Posts (Atom)
