Exam Weeks Here စာေမးပြဲတြင္း ပုံရိပ္မ်ား

"အဲဒီမွာပဲ အိပ္ၾကတယ္။ ေခါင္းအုံးေတြ ေစာင္ေတြလည္း ယူလာၾကတယ္။ အိမ္ကုိ မၿပန္ၾကေတာ႔ဘူး။ ဟုတ္လုိ႔ဗ်ိဳ႕။ အဲလုိ ခုံရွာေနလုိက္တာ တခ်ိဳ႕ အားတဲ႔ ခုံၾက ကြန္ပ်ဴတာ ၾကိဳးထုိးဖုိ႔ ပလပ္ဂ္ ေပါက္ မရွိၿပန္ဘူး။ ဒီလုိ နဲ႔ ရွာလုိက္ရတာ သနပ္ခါး နဲ႔ အိပ္မက္စိမ္းဆုိ လွ်ာေတြ ထြက္တဲ႔အထိပဲ။ ဖုိးသား က ေတာ႔ ေယာက်္ားေလး ဆုိေတာ႔ မေမာပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ဆုံး ေတာ႔ လက္ခ်ာခန္း (၆)ေထာင္႔က တိတ္ဆိတ္ တဲ႔ ဒီခုံေလးကုိ ရလုိက္တာ။ ခု ဒီခုံေလးေပၚက ေန ဒီပုိ႔စ္ ကုိ ေရးေနတာေလ။"

ဒီေန႔ ေတာ႔ ေကာင္းတမန္ တုိ႔ သူငယ္ခ်င္း သုံးေယာက္ စာေပါင္းၾကည္႔ၾကတယ္။
ေကာင္းတမန္ ရယ္၊ သနပ္ခါးရယ္၊ အိမ္မက္စိမ္းရယ္ ပါ။ ခု ေက်ာင္းမွာစာေမးပြဲတြင္းဆုိေတာ႔ ေက်ာင္းသားအားလုံး စာစု ၾကည္႔ေနၾကတာ ဟုိနား တစ္စု၊ဒီနားတစ္စု နဲ႔ အုပ္စုေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။

ေကာင္းတမန္ တုိ႔ ေတြ လက္ခ်ာခန္း(၆) ရဲ႕ ေထာင္႔က ခုံတန္းရွည္ေလး ကုိ ေမာင္ပုိင္စီး ထားလုိက္တယ္။ ဒီခုံရွည္ကုိ ရဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ လဲ ေလွ်ာက္ပတ္ရွာလုိက္ရတယ္။ ေက်ာင္းက အင္ဂ်င္နီယာ ဌာန အႏွံ႔ပဲဗ်ာ။ ခုံေတြက ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား မအားၾကဘူး။ အားလုံး က စာေမးပြဲတြင္းဆုိေတာ႔ ခုံၿပည္႔ နီးပါး စာၾကည္႔ေနၾကတာ။ တခ်ိဳ႕ဆုိ စားစရာ ေသာက္စရာ ေတြ ပါ ယူလာၿပီး အဲဒီခုံေတြေပၚမွာ ေန႔ေရာ ညပါ စာၾကည္႔ရင္း ေနၾကတယ္။ အဲဒီမွာပဲ အိပ္ၾကတယ္။ ေခါင္းအုံးေတြ ေစာင္ေတြလည္း ယူလာၾကတယ္။ အိမ္ကုိ မၿပန္ၾကေတာ႔ဘူး။ ဟုတ္လုိ႔ဗ်ိဳ႕။ အဲလုိ ခုံရွာေနလုိက္တာ တခ်ိဳ႕ အားတဲ႔ ခုံၾက ကြန္ပ်ဴတာ ၾကိဳးထုိးဖုိ႔ ပလပ္ဂ္ ေပါက္ မရွိၿပန္ဘူး။ ဒီလုိ နဲ႔ ရွာလုိက္ရတာ သနပ္ခါး နဲ႔ အိပ္မက္စိမ္းဆုိ လွ်ာေတြ ထြက္တဲ႔အထိပဲ။ ဖုိးသား က ေတာ႔ ေယာက်္ားေလး ဆုိေတာ႔ မေမာပါဘူးဗ်ာ။ ေနာက္ဆုံး ေတာ႔ လက္ခ်ာခန္း (၆)ေထာင္႔က တိတ္ဆိတ္ တဲ႔ ဒီခုံေလးကုိ ရလုိက္တာ။ ခု ဒီခုံေလးေပၚက ေန ဒီပုိ႔စ္ ကုိ ေရးေနတာေလ။

စာၾကည္႔ရင္း တခ်က္တခ်က္ မထိန္းႏုိင္လုိ႔ စိတ္မီးအိမ္ ဥယ်ာဥ္ နဲ႔ မၾကီးပါခ်ဴး ဘေလာ႕ဂ္ကုိ လည္ၿဖစ္ေသးတယ္။ မၾကီးပါခ်ဴးက အမွတ္တရ တန္ေဆာင္တုိင္ ဆုိၿပီး တင္ထားၿပန္ၿပီ။ မၾကီးပါခ်ဴးေရ ေကာင္းတမန္ ေတာ႔ ဖတ္ရင္း မယ္ဇလီဖူးသုပ္ကုိ ၿမင္ေယာင္ၿပီး သားေရက်လာၿပီ။ ဒါေပမယ္႔ မၾကီးပါခ်ဴး သရုပ္ေဖာ္ထားတဲ႔ ခု ဒို႔ေခတ္မွာ သုပ္စားဖုိ႔ အခ်ိန္ေတာင္ မရလုိ႔ မသုပ္ၾကေတာ႔ ဘူး ဆုိတာ ကုိ ဖတ္ၿပီး စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ။ တကယ္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ အပါအ၀င္ အဲလုိၿဖစ္ေနတာ။ မၾကီး ပါခ်ဴးေရ ကြ်န္ေတာ္ ရြာမွာရွိတုန္းကေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းခဲ႔တယ္ဗ်ာ။ အေမ နဲ႔ သူ႔ေမြးခ်င္း ေမာင္ႏွမေတြ သုပ္ေကြ်းတာ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ အၿပိဳင္အဆုိင္လုစားရင္း ေ၀ဖန္ အမွတ္ေပးခဲ႔ၾကာတာ မွတ္မိေသးတယ္။ တန္ေဆာင္မုန္းရဲ႕ တိမ္ကင္းည လၿပည္႔၀န္းဆုိ တာ ရြာမွာပဲ ခံစားလုိ႔ ေကာင္းတယ္ဗ်ာ။ ေဆးစြမ္းထက္တဲ႔ လၿပည္႔ည သန္းေခါင္ ကုိ ေစာင္႔ၿပီး စားၾကတာ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္။ သန္းေခါင္ မေရာက္မခ်င္း ဖုိးသားတုိ႔ ေတာ႔ ရြာကစားနည္း ေတြ ကစားၾကခဲ႔ဖူးတယ္။ ခုေတာ႔ ဒါေတြကုိ ဘယ္လုိ မ်ား ခံစားႏုိင္ဦးမလဲ။ ဘ၀ က ဒီလိုပဲလား။ ဘ၀ကုိ ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖုိ႔ အခ်ိန္ နည္းနည္း ပုိေပးႏုိင္ဖုိ႔ပဲ အမ်ားၾကီးၾကိဳးစားရဦးမယ္။

ဒီလုိ နဲ႔ ၁၂ နာရီ ခြဲမွာ သနပ္ခါး နဲ႔ အိမ္မက္စိမ္း က ထမင္းသြား၀ယ္ ဖုိ႔ နဲ႔ စာၾကည္႔ တုိက္ မွာ စာအုပ္သြားငွါးဖုိ႔ တာ၀န္က် လုိ႔ ထြက္သြားၿပီ။ ေကာင္းတမန္ က ဒီခုံေလး သူမ်ား ဦးမသြားဖုိ႔ ခုံေစာင္႔ နတ္မႈးေလး တာ၀န္က်တယ္။ ခု ေစာင္႔ ေနရင္း ဒီပုိ႔စ္ ကုိ ေရးေနတာဗ်။

ေဟာ ေၿပာရင္းဆုိရင္း သူတုိ႔ ၿပန္လာၿပီ။ ထမင္းေလြးလုိက္ဦးမယ္။
……………………………………………………………………………….
စားလုိ႔ ေတာ႔ ၿပီးသြားၿပီဗ်ာ။ ငါးဟင္းနဲ႔ အားလူးေထာင္းေၾကာ္၊ ပဲပင္ေပါက္ေၾကာ္၊ ၿပည္ၾကီးငါး၊ ဆိတ္သားဟင္း၊ ဘာပဲမွန္းမသိတဲ႔ ပဲတစ္မ်ိဴး နဲ႔စားတယ္။ အားလုံး ၀ယ္လာသမွ်ေတြကုိ မွ်ေ၀ စားၾကတယ္။ ဟင္းပုိ စုံသြားေအာင္လုိ႔ပါ။ စားလုိ႔ အဆင္ေၿပပါတယ္။ ထမင္း၀ုိင္းကေတာ႔ ဖုိးသားတုိ႔ အဖြဲ႔ရဲ႕ ထုံးစံအတုိင္း ၿမန္မာၿပည္က ဟင္းေတြကုိ လြမ္းတဲ႔ အေၾကာင္းနဲ႔ တန္ေဆာင္မုန္းလၿပည္႔ ည ရဲ႕ လမင္းၾကီးကုိ အၿပည္႔အ၀ မခံစားရမယ္႔ အေၾကာင္း၊ မယ္ဇလီ ဖူးသုပ္ ကုိ စာေမးပြဲေၾကာင္႔ သုပ္မစားႏုိင္ေတာ႔ တဲ႔ အေၾကာင္းေတြကုိ လြမ္းဆြတ္စြာ လုယက္ေၿပာရင္း နဲ႔ သုံးေယာက္တည္း စည္ကားေနခဲ႔ၿပန္တယ္။

ခုေတာ႔ သနပ္ခါး နဲ႔ အိပ္မက္စိမ္းလည္း သူတုိ႔ စာၾကည္႔တုိက္က ငွားလာတဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲမွာ ေခါင္း၀င္ ၿပီး စာၾကည္႔ ေနၾကၿပန္ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္ လည္း ဇီ၀ စက္မႈ ဘာသာ အေၾကာင္း ၾကည္႔ ေနတယ္ဗ်ာ။

ထမင္းရွိန္ေၾကာင္႔ အိပ္ငုိက္လာရင္ေတာ႔ www.youtube.com က ၿမန္မာသီခ်င္းေတြကုိ ခဏ နားေထာင္ၿဖစ္ဦးမယ္ထင္တယ္။ ၿမန္မာၿပည္ကုိ ခဏၿဖစ္ၿဖစ္ စိတ္ကူးထဲမွာ ၿပန္ေရာက္ခ်င္လြန္းလုိ႔ပါဗ်ာ။

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

တမိတည္းဖြားသည္႔ သံေယာဇဥ္

ဒီေခါင္းစဥ္ ကုိ ရဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားခဲ႔ရပါသည္။ ေရးခ်င္ တဲ႔ အေၾကာင္းအရာကေတာ႔

စိတ္ထဲရွိၿပီးသားပါ။ အေၾကာင္းအရာကို ၿခံဳငုံမိသည္႔ ေခါင္းစဥ္ ေပးဖုိ႔ စဥ္းစားေနတာၾကာၿပီ။ ဒီေန႔မွ ေခါင္းစဥ္ စိတ္ထဲ တက္လာသၿဖင္႔ ေကာက္ေရးလိုက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။

အၿဖစ္က ဒီလုိပါ။ ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြသည္ ေက်ာင္းစတက္စ ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္မွာ နယ္တူရာကုိ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ၿပီး သံေယာဇဥ္ထားတတ္ပါသည္။ ေနာက္ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ၾကာၿပန္လွ်င္ မိမိတုိ႔ စိတ္တူ၊ကုိယ္တူ အဖြဲ႔ေလးကုိ ပုိလုိ႔ သံေယာဇဥ္ တိုးတတ္ၾကၿပန္ပါသည္။ သုိ႔ေပမယ္႔ ေက်ာင္းၿပီးသြား၍ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည္႔ အခါ တမိတည္းဖြားသည္႔ သံေယာဇဥ္ကေလး မသိမသာ ကိန္းေအာင္ ရင္႔သန္လာတတ္ပါသည္။ မိမိတုိ႔ မိခင္ ေက်ာင္းေတာ္ကုိ တမ္းတ ေအာက္ေမ႔ရင္း မိခင္ေက်ာင္းက ထြက္သူတုိင္းသည္ မိမိႏွင္႔ ေမြးခ်င္း ေမာင္ႏွမ ေတာ္စပ္သူေတြလုိပင္ ခံစားလာရတတ္ပါသည္။

(၁)

အခိ်န္သည္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္။ ေကာင္းတမန္သည္ အင္ဒုိနီးရွားႏုိင္ငံ၊ဘန္ေဒါင္းၿမိဳ႕တြင္ ပညာသင္ဆဲၿဖစ္သည္။ ေခ်ာက္ဂ်ီတီအုိင္ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား စုစည္းႏုိင္ရန္ ေနရာေလးတစ္ခု ရွာေဖြေနခ်ိန္ပင္ၿဖစ္သည္။ ထုိေနရာသည္ အၿခားေနရာမဟုတ္။လုိင္းေပၚက တေနရာရာ။ ဒီေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြ အကုန္ စုရမည္။ လုိက္ရွာသည္။ ထုိကဲ႔သုိ႔ လုိက္ရွာရင္း ေကာင္းတမန္ လုိင္းေပၚတြင္ ၀င္းေအး၏ မိတ္ဆက္ေပးမႈေၾကာင္႔ အရိပ္ကုိ စတင္ေတြ႔ရွိခဲ႔သည္။

အရိပ္ဆုိသူ ကုိ ေကာင္းတမန္မသိ။ သုိ႔ရာတြင္ သူ႔အမကုိ သိသည္။ အရိပ္ကုိ မသိဆုိေသာ္လည္း လူကုိသိ၏။ နာမည္ ကုိ လည္း သိ၏။ သုိ႔ရာတြင္ ေက်ာင္းတက္တုန္းက မရင္းႏွီးခဲ႔သည္႔အတြက္ ထုိလူႏွင္႔ ထုိနာမည္ကုိ တြဲ၍မသိေပ။ အရိပ္သည္ လည္း ထုိ႔အတူပင္။ မိမိကုိ မသိ။ သုိ႔ရာတြင္ ကိစၥမရွိ။ တမိတည္းဖြားေမာင္ႏွမေတြ၊ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕၏တခြင္၊ ဖိုးလွၾကီး၏ ရင္ မွာ အတူတူ ၾကီးသူေတြ။ ဒီေတာ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ေႏြးေထြးစြာ ႏႈတ္ဆက္သည္။ ေက်ာင္းဆင္းေဖာ္ မဲ႔ေနသူေတြ ပီပီ ေက်ာင္းတုန္းက အေၾကာင္းေတြကုိ စားၿမဳံ႕ၿပန္ၾကသည္။

ထုိသူတုိ႔အဖြဲ႔သည္ မယ္မယ္ရရမဟုတ္။ အရိပ္က ေၿပာတတ္သည္။

"နင္သိလား။ ငါတုိ႔ အဖြဲ႔က ေခတာ မဟုတ္ဘူး။ေဒၚစန္းဦးေမာ္ အခ်ိန္ၾကီးကုိ ေက်ာင္းသားေတြအကုန္ ခ်င္ေတာင္မ ေခၚသြားၿပီး အခန္းၾကီးပိတ္ထားခဲ႔တာေလ။ ေဒၚစန္းဦးေမာ္ နဲ႔ေတြ႔ေရာ သိလား။ ငါတုိ႔ အဖြဲ႔ ေတာ္ေတာ္ အက်ိမ္းခံလုိက္ရတယ္။ ငါတုိ႔ ၿမိဳ႕ၿပမွာ ဆရာမက ထက္တယ္ေလ။ သူက စည္းကမ္း အတင္းဆုံးပဲေလ။ ဒါေပမယ္႔ ေနာက္ေတာ႔လည္း ဆရာမနဲ႔ ရင္းႏွီးသြားတယ္ဟ"

ကြ်န္ေတာ္ကလည္း သူေၿပာသမွ် ခ်င္ေတာင္မ၊ေဒၚစန္းဦးေမာ္ စသည္တုိ႔ကုိ ၿပန္လည္ စဥ္းစား လြမ္းဆြတ္ၿပန္သည္။ သုိ႔ေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ က ၿမိဳ႕ၿပမွမဟုတ္ေပ။ သုိ႔ေပမယ္႔ ဘာပဲေၿပာေၿပာ ေခ်ာက္ ဂ်ီတီအိုင္ အေၾကာင္းကုိေတာ႔ မိမိနားေထာင္ ခ်င္တာ အမွန္ပင္။

ေက်ာင္းတုန္း က တစ္ခါမွမွ် စကားမေၿပာဖူးေသာ ေမာင္ႏွမေတြ ခုလုိ လုိင္းေပၚမွာ မနားတမ္း စကား

၀ုိင္းဖြဲ႔တတ္တာ ခ်စ္စရာ ဓေလ႔ပင္။ ၈ ႏွစ္မွ်ေသာ အခ်ိန္တုိ႔သည္ မသိသူတုိ႔ကုိ ေမာင္ႏွမ ၿပဳလုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိခဲ႔ေပၿပီ။ အမိ ဂ်ီတီအုိင္ ကုိ လြမ္းမိပါ၏။

ဤသုိ႔ၿဖင္႔ အရိပ္ႏွင္႔ စကား၀ုိင္းမွ တဆင္႔ ေက်ာင္းဆင္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းတုိ႔သည္ အသီးတစ္ရာ အညွာတစ္ခု အၿဖစ္ က်ရာေနရာ မွာ ရရာစား၍ ဘ၀ အတြက္၊ တုိင္းၿပည္အတြက္ အလုပ္လုပ္ေနၾကရေၾကာင္းသိရွိရ၏။ ႏွစ္ေပင္းမ်ားစြာ ခြဲခြာေနရေသာ တစ္ေဆာင္တည္း ေန သူငယ္ခ်င္းေဇာ္ထုိက္ အေၾကာင္းကုိလညး္ အရိပ္မွ တဆင္႔ ၿပန္လည္ သိရွိခဲ႔ရ၏။ ဆက္သြယ္ခြင္႔ရရွိခဲ႔ေပ၏။ ေဇာ္ထုိက္သည္ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား ၀န္ၾကီးဌာနေအာက္ရွိ ေရအားလွ်ပ္စစ္ေဆာက္လုပ္ေရး ဌာနတြင္ အင္ဂ်င္နီယာတာ၀န္မ်ား ကုိ ထမ္းေဆာင္ေနေပသည္။ သူသည္ ေတာင္ငူတြင္ အေၿခစုိက္၍ နယ္မ်ားတြင္ ကြင္းဆင္းလုပ္ငန္းရေၾကာင္းလည္း သိရွိရေပ၏။

အရိပ္သည္ ပ်ဥ္းမနားၿမိဳ႕နယ္၊ ေပါင္းေလာင္းေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္းတြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ဦးၿဖစ္ေနေပၿပီ။

အေၾကာင္းအားေလ်ာ္လွ်င္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေတြ႔ဆုံဖုိ႔ စကားဆုိမိၾက၏။ ထုိသုိ႔ ေတြ႔ဆုံခြင္႔ရခဲ႔ပါမူ အေႏြးေထြးဆုံးေသာ စကား၀ုိင္းတုိ႔ ရရွိဦးမည္ထင္သည္။ ေလာကဓံေအာက္တြင္ ထုိကဲ႔သုိ႔ေသာ စကား၀ုိင္းမ်ား မေၿပာရသည္မွာ ၾကာၿမင္႔ခဲ႔ၿပီမဟုတ္လား။

(၂)

ေဖးမ ကူညီမႈသည္ ထုတ္ေဖာ္ ၀င္႔ၾကြားမႈမ်ား မပါေသာအခါ ပုိ၍ မဂၤလာရွိေပ၏။

ေက်ာင္းေတာ္သူ ေက်ာင္းေတာ္သား တုိ႔သည္ ေဖးမ ကူညီမႈကုိ ေနာက္ေတာ္ထုံးတမ္း မပ်က္တမ္း ပုိ႔ခ်ေပးခဲ႔၏။ အတန္းၾကီးသူသည္ အတန္းငယ္သူကုိ ေကာင္းမႈ၊မေကာင္းမႈ အားလုံး သင္ၿပေပးေလ႔ရွိ၏။ ထုိအရာသည္ သင္လုိခ်င္သည္ ၿဖစ္ေစ၊ မလုိခ်င္သည္ ၿဖစ္ေစ ေက်ာင္းေတာ္ သာတုိ႔၌ လက္ဆင္႔ကမ္းၿမဲၿဖစ္၏။

ထုိလက္ဆင္႔ကမ္း သည္႔အထဲမွ ေက်ာင္းေတာ္မွ ထြက္ခြာ၍ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာၿမင္႔သည္႔အခါ ၾကြင္းက်န္ရစ္ေနမည္႔ အရာသည္ကား ေကာင္းမႈ လက္ဆင္႔ကမ္းၿခင္းၿဖစ္ေပသည္။

အခ်ိန္သည္ ေၿပာင္းလဲလာသည္ ႏွင္႔အမွ် ေကာင္းတမန္ တစ္ေယာက္ အင္ဒုိနီးရွားမွ ၿပန္လာေပၿပီ။ ထုိအခ်ိန္ကား ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ။

ထုိလသည္ ေကာင္းတမန္ ကုိ အေသသတ္မတတ္ ရက္စက္ခဲ႔ေသာလ။ အမွန္အတုိင္း ေၿပာရလွ်င္ ေကာင္းတမန္ ငုိခဲ႔ရေသာလပင္။

အေၿခအေန တစ္ခု၏ လုိအပ္ခ်က္ အရ ေကာင္းတမန္ ေနၿပည္ေတာ္သုိ႔ ခရီးထြက္ရသည္။ ေကာင္းတမန္ ၏ အေဖသည္ လည္း သနားစရာပင္။ သားတစ္ေယာက္ကုိ ယခုအခ်ိန္ထိ ပညာသင္ေပးခဲ႔ၿပီးၿပီ။ ယခုထိလည္း လုိက္လံေစာင္႔ေရွာက္ေနရဆဲ။ ထုိေန႔က ေကာင္းတမန္ ႏွင္႔ အေဖသည္ ေနၿပည္ေတာ္ကုိ ရန္ကုန္မွ ရထားၿဖင္႔ ဆန္တက္လာသည္။ ေနၿပည္ေတာ္ ေရာက္သည္ႏွင္႔ ကုိေရႊမုိးက ၾကိဳဆုိသည္။ ၿမန္မာ ႏုိင္ငံ၏ မုတ္သုံမုိးသည္ ေနၿပည္ေတာ္ ကုိ မပီ၀ုိးတ၀ါး ေရးဆြဲေနသည္။ ေနၿပည္ေတာ္ သည္ ေကာင္းတမန္ အတြက္ အသစ္။ ထုိ႔အတူ ေနၿပည္ေတာ္သည္ သူ႔အတြက္လည္း သူ႔ကုိယ္တုိင္သည္ အသစ္ေပ။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ အရာရာသည ္စနစ္တက်မရွိလွေပ။

ကြ်န္ေတာ္ ႏွင္႔ အေဖသည္ မိုးကုိ အံတုကာ ဆုိင္ကယ္ ငွား၍ သြားလုိရာ ဦးတည္ရာကုိ ေခ်ဆန္႔ၾကသည္။ လက္မွတ္ထုိးစရာ ရွိသည္ မ်ား ထုိး၍ ၿပီးစီးသည္႔အခါ ကြ်န္ေတာ္ အေဖ႔ကုိ ဒီထက္ ပုိ၍ မႏွိပ္စက္ခ်င္ေတာ႔။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ သူငယ္ခ်င္း အသိ၀န္ထမ္း အရာရွိတစ္ေယာက္ အခန္းတြင္ တစ္ညမွ်တည္းခုိၿပီး ေနာက္ေန႔ မနက္ေစာေစာ ၅ နာရီ ကားၿဖင္႔ အေဖ႔အား အိမ္ၿပန္ေစသည္။ အိမ္ေရာက္မွ အေဖ စိတ္ခ်လက္ခ် နားေနႏုိင္မည္ မဟုတ္လား။ အေဖသည္ ကြ်န္ေတာ႔္ ကုိ ေနၿပည္ေတာ္ တြင္ ရာသီဥတု ၾကမ္းခ်ိန္ၿဖစ္၍ က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ရန္ သတိေပး၍ ထြက္ခြာသြားသည္။

ကြ်န္ေတာ္ လုပ္စရာရွိသည္မ်ား လုပ္ကုိင္ရန္ ေနၿပည္ေတာ္တြင္ အနည္းဆုံး တစ္ပတ္ခန္႔ ေနထုိင္ရမည္ၿဖစ္ေၾကာင္း သက္ဆုိင္ရာ အရာရွိကဆုိ၏။ ကိစၥ မရွိ။ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိ၏။ သုိ႔ႏွင္႔ ေနတဓူ၀ ရုံးကိစၥ တုိ႔ၿဖင္႔ အခ်ိန္ကုိ ကုန္လြန္ေစ၏။ သုိ႔ရာတြင္ မၿမင္ဖူးေသးေသာ တမိတည္းဖြားသည္႔ အရိပ္ကုိ ေတြ႔ခ်င္၏။ ေဇာ္ထုိက္ကုိ ေတြ႔ခ်င္၏။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ရက္ပုိတခ်ိဳ႕ရရန္ အခ်ိန္ကုိ လုယက္၍ ေသခ်ာစီစဥ္ကာ ကိစၥမ်ား ၿမန္ၿမန္ၿပီးစီးေအာင္ လုပ္ေဆာင္ မိသည္။

သုိ႔ရာတြင္ မွန္းခ်က္ႏွင္႔ ႏွမ္းထြက္မွာ တခါတရံတြင္ သက္သက္စင္ ေအာင္ လႊဲတတ္သည္။ ေနၿပည္ေတာ္တြင္ သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္ေရးအတြက္ လုိင္းကားမ်ားရွိေသာ္လည္း တစ္နာရီၿခားစီခန္႔ သာေၿပးဆြဲၾကသည္။၀န္ထမ္းဖယ္ရီမ်ား ရွိေသာ္လညး္ ရုံးဆင္းခ်ိန္၊ရုံးတက္ခ်ိန္မ်ားသာ။ သုိ႔အတြက္ ေခတၱမွ်လာေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ အခက္အခဲမ်ား စတင္ေတြ႔ရၿပီ။ အခ်ိန္မွီ ၿပီးစီးေရး၊သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ ေတြ႔ခြင္႔ရရွိေရးတုိ႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အေၿပးတလႊားလုပ္ရမည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ဆုိင္ကယ္မ်ားကုိသာ ငွားရမ္း၍ ဌာနေပါင္းမ်ားစြာ ႏွင္႔ မိတၱဴကူးသည္႔ ေနရာမ်ားကုိ ေၿပးလႊား ရသည္။ ဖုန္းဆုိင္မ်ားကုိ လူးလြန္႔ ေခါက္တုံ႔ေၿပးရသည္။ မုတ္သုန္မိုးမ်ား သည္းထန္ေနေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္က ဆုိင္ကယ္ ၿဖင္႔သြားရသၿဖင္႔ ထီး မေဆာင္းႏုိင္။ မုိးကာ အက်ီကုိလညး္ ေနၿပည္ေတာ္ကုိ ခုမွ ေရာက္သည္႔ လူသစ္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္ေနရာတြင္ ၀ယ္ရမွန္းမသိ။ အမွန္ေတာ႔ ေခါင္းမာတာလညး္ ပါသည္။ တကယ္ဆုိ ေစ်း၌  ၀ယ္၍ရမည္ၿဖစ္သည္။ သည္လုိႏွင္႔ မုိးထဲတြင္ ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ ဆုိင္ကယ္စီးရာမွ အဆုတ္သည္ အေအးပတ္စၿပဳလာသည္။ ထုိကဲ႔သုိ႔ ၿဖစ္ဖူးေပါင္း မ်ားၿပီၿဖစ္၍ ဆုိးရြားစြာၿဖစ္မည္ဟု မထင္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ အင္ဒုိနီးရွားမွ ပင္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႔ရေသာ ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္မ်ား ကုိ အ၀တုတ္လုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ရုိးရုိးေဆးေဆးမ်ား ေသာက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ေနၿပည္ေတာ္တြင္ အစားအာဟာရ မွ်တစြာ            

၀ယ္ယူမစားသုံးတတ္။ ထုိႏွစ္ခု ေပါင္းေသာ အခါ ကြ်န္ေတာ္သည္ အဖ်ားၾကီးစြာ ရေတာ႔သည္။ လုပ္လက္စ ကိစၥမ်ား ရပ္၍ အိပ္ရာထက္ လွဲေလသည္။

သုိ႔ရာတြင္ ကြ်န္ေတာ္သည္ ေဆးရုံကုိ မည္႔သုိ႔ သြားရမည္မွန္းမသိ။ မုိးရြာထဲတြင္ ဆုိင္ကယ္ေခၚလုိလွ်င္ပင္ လက္ရွိတည္းခုိေနေသာ အေဆာင္မွ မုိင္၀က္ခန္႔ လွမ္းေလွ်ာက္ရမည္။ ထုိမိုးသဲထဲတြင္ တစ္မုိင္ခန္႔ လွမ္းေလွ်ာက္ရန္ ကြ်န္ေတာ္ မွာ အင္အားတုိ႔ မရွိၿပီ။ အလုိလုိ တုိက္ခန္းထဲ ေနလွ်င္ပင္ ေမးခ်င္ရုိက္ေအာင္ ခ်မ္းေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်မ္း၍ အေႏြးထည္ ၀တ္ၿပန္လွ်င္ ေခြ်းေစးမ်ားၿပန္လာၿပန္သည္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ သည္လုိႏွင္႔ ဘာမွ မစားၿဖစ္။ ကံဆုိးခ်င္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ တည္းခုိေသာ အခန္းပုိင္ရွင္သူငယ္ခ်င္းသည္ တာ၀န္ၿဖင္႔ ဓါတ္ေတာ္ သုိ႔ ခရီးဆန္႔ေလၿပီ။ သုိ႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္တင္းသည္။ ဘာမွ် ေထြေထြထူးထူး ၿဖစ္မည္ မဟုတ္။ အဖ်ားတုိ႔ ၏ ထုံးစံအတုိင္း အခ်ိန္တန္လွ်င္ ၿပန္က်မည္ဟု ေပါ႕ေပါ႕ေတြးမိသည္။

 

(၃)

ၠၠဤသုိ႔ ဖ်ားေနစဥ္တြင္ ကုိၾကြက္ကုိ ေတြ႔၏။ ကြ်န္ေတာ္ ေနၿပည္ေတာ္ ေရာက္ရွိေနမွန္းသိ၍ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဆုိင္ကယ္ ယူလာ၍ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ လာေတြ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ ဖ်ားရက္ ေတြ႔ေသာအခါ သူအံ႔အားသင္႔ေန၏။ သူလာေသာ အခ်ိန္တြင္ ညေနပုိင္းၿဖစ္၍ ကြ်န္ေတာ္သည္ ဟန္ေဆာင္၍ ထႏုိင္၊စကားေၿပာႏုိင္၏။ ညပုိင္းသာ ၿဖစ္လွ်င္ စကားေၿပာႏုိင္မည္မဟုတ္။ ထုိ႔ေနာက္ သူ၏ စီစဥ္မႈၿဖင္႔ ကြ်န္ေတာ္ ေနၿပည္ေတာ္ ကုတင္ (၃၀၀) ေဆးရုံသုိ႔ သြားေရာက္ၿပသ၏။ ဆရာမ သည္ အပူခ်ိန္ကုိ တုိင္း၏။ ထုိ႔ေနာက္ ဆရာ၀န္မ အား ေဆးစာေရးေပးသည္။ ဆရာ၀န္မ ႏွင္႔ ဆရာမသည္ ေက်ာင္းမွ ဆင္းခါစ လူငယ္မ်ားၿဖစ္သည္။ သမားဆုိ အုိမွတဲ႔။ ဒုကၡပဲ ကြ်န္ေတာ္ ဘာဆက္ၿဖစ္မလဲ ေတြးေနမိသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ေဆးခန္း တစ္ခု မွ်မရွိေသာ ေနၿပည္ေတာ္တြင္ ဤသည္ပင္လွ်င္ အေကာင္းဆုံး ေရြးခ်ယ္မႈၿဖစ္သည္။ ဆရာမ သည္ ကြ်န္ေတာ္ တြင္ ငွက္ဖ်ားေသြးမရွိဟု ဆုိ၏။ ဆရာ၀န္မသည္ ငွက္ဖ်ားေဆးမရွိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ ကုိ ငွက္ဖ်ားေဆးမ်ား ေပး၏။ ကြ်န္ေတာ္ မေသာက္ခ်င္။ ဖတ္ဖူးေသာ စာအမ်ား အရ ငွက္ဖ်ားေဆးသည္ ငွက္ဖ်ား မရွိပဲ မေသာက္သုံးရ။ ပုိဆုိးတာက ကြ်န္ေတာ္တြင္ ဘာအစားအစာ အာဟာရမွ ဓါတ္ခံမရွိ။ ဘာလုပ္မည္နည္း။ ေနာက္ေန႔တြင္ ထပ္မံၿပသရဦးမည္။ ေဆးမေသာက္ခဲ႔လွ်င္ မေသာက္ခဲ႔၍ မေပ်ာက္ေၾကာင္းေၿပာဦးမည္။ ေသာက္လုိက္ရုံသာ။ ဒီလုိႏွင္႔ အဲသည္ည ကုိၾကြက္တုိ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္ အိမ္ရာတြင္ လုိက္အိပ္သည္။

သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႔ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးေပါ႕။ အဖ်ားေပ်ာက္ႏုိင္မည္ ဟု ယုံၾကည္မိသည္။ သုိ႔ရာတြင္ မေမွ်ာ္လင္႔ထားသည္႔ေနာက္ၿဖစ္ရပ္တစ္ခု ၾကဳံရၿပန္သည္။ ကုိၾကြက္တုိ႔ စည္ပင္ တစ္စုလုံး ေနၿပည္ေတာ္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမသုိ႔ေၿပာင္းရသည္။ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ၾကိဳတင္ အသိမေပးပဲ တီအီးကားစိမ္းၾကီးၿဖင္႔ ပစၥည္းမ်ား လာတင္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္က ငွက္ဖ်ားမရွိပဲ၊ ငွက္ဖ်ားေဆးမ်ားကုိ စားသုံးထားၿခင္း၊ အစားအေသာက္ပ်က္ၿခင္းတုိ႔ ၿဖင္႔ ကုိယ္႔ေရွ႔က အရာကုိ ပင္ သဲကြဲစြာမၿမင္ႏုိင္ေအာင္ မူူးေ၀ေနၿပီ။ ကိုၾကြက္သည္ ေကာင္းရွာ၏။ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ ေစာင္တစ္ထည္ၿခဳံေစ၍ ဆုိင္ကယ္ၿဖင္႔ ယခင္ အခန္းသုိ႔ လုိက္ပုိ႔သည္။ သူသည္ ကြ်န္ေတာ္ကုိ လုိက္ပုိ႔ၿပီး ပစၥည္းမ်ား ခ်ရန္ သြားေလၿပီ။ ကြ်န္ေတာ႔္ကုိ စိတ္မပူဖုိ႔အေၾကာင္း သူတစ္ေခါက္လာၾကည္႔မည္႔အေၾကာင္းေၿပာ၍ ထြက္ခြာသြားေလသည္။

သူထြက္ခြာသြားေသာအခါ တင္းထားေသာ စိတ္ကုိ ေလွ်ာ႔၍ အဖ်ားတက္လုိက္မိသည္။ အတြင္းထဲမွ လႈိက္၍ လႈိက္၍ ခ်မ္းေတာ႔သည္။ ခ်မ္းေသာ္လည္း ေခြ်းေစးမ်ားထြက္ၿပန္သည္။ ဘာလုပ္ရမည္နည္း။ ဘာမွမလုပ္တတ္။ ဘယ္မွ မသြားတတ္။ ဘယ္သူမွ မရွိ။ ၾကိတ္မိတ္ၿပီးအိပ္သည္။ အိပ္ရာကႏုိးေတာ႕ နည္းနည္း သက္သာသလုိပင္။ အခ်ိန္က ည ၂ နာရီေလာက္။ ဒုကၡပဲ။ ဗုိက္ဆာသည္။ စားစရာမရွိ။ သုိ႔ၿဖင္ ထပ္၍ အိပ္ဖုိ႔သာ။ သုိ႔ေသာ္ မၿပီးေသးေသာ အလုပ္ကိစၥမ်ား ကုိ စဥ္းစားမိသည္႔အခါ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္။ နံနက္လင္းခါနီးခ်ိန္အိပ္ေပ်ာ္ၿပန္သည္။ နံနက္ ၉ နာရီႏုိးသည္။ မုိးက်ေနသည္႔ၾကားမွ အကႌ်ကုိ ေဆာင္းကာ ဆုိင္မွာ ထမင္းဆီဆမ္းသြားစားသည္။ ပဲကိတ္တစ္ထုပ္ ၀ယ္၍ ေန႔လည္စာအတြက္ယူလာသည္။ ေန႔လည္ေရာက္ေတာ႕ လဲစရာမရွိေတာ႔ေသာ အ၀တ္မ်ားကုိ မေလွ်ာ္ႏုိင္သၿဖင္႔ ေခ်းထူသည္႔ အကႌ်ေတြကုိ ၿပန္၀တ္ရၿပန္သည္။

ဘာပဲေၿပာေၿပာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေမွ်ာ္မိသည္။ အိမ္ကို သတိရသည္။ အိမ္တြင္ဆုိလွ်င္ အေမသည္ ေရေႏြးပူပူ ကုိ မၿပတ္ အုိးတည္၍ ေသာက္ခုိင္းမည္။ အ၀တ္မ်ားကုိ ေခြ်စုိေနလွ်င္ မနားတမ္း ေလွ်ာ္၍ မနားတမ္း လဲခုိင္းမည္။ ၿမန္မာ႔ေဆးမ်ားၿဖင္႔ ကုမည္။ ေခြ်းထုတ္ခုိင္းမည္။ တည္႔သည္႔ အာဟာရၿဖစ္သည္႔ ကြ်န္ေတာ္ ၾကိက္သည္မ်ားကုိ ခ်က္ၿပဳတ္ေက်ြးေမြးၿပဳစုမည္။ ခလုတ္ထိမွ အမိတသည္ ေၿပာေၿပာ။ ကြ်န္ေတာ္ အေမ႔အိမ္ကုိ လြမ္းသည္။ သုိ႔မဟုတ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ၿဖစ္ၿဖစ္ အနားရွိေစခ်င္သည္။ အားေပးေစခ်င္သည္။ အဖ်ားတက္ေနခ်ိန္ အေဖာ္တစ္ေယာက္ကုိ တမ္းတသည္။

ေသခ်ာသည္မွာ ကုိၾကြက္ၿပန္လာႏုိင္မည္ မဟုတ္။ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ သည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ တည္းခုိေသာေနရာမွ လြန္စြာ ေ၀းကြာလွသည္။ သူ႔ပစၥည္းမ်ား ခ်ရမည္။ ၿပန္စီရမည္။ အခန္းသစ္ရွင္းရမည္။ ဘယ္သူလာႏုိင္မည္နည္း။ ဘယ္သူမွ မလာႏုိင္။ သုိ႔ေသာ္ မတတ္ႏုိင္။ သည္တည ေတာ႔ စိတ္ကုိ တင္းထားရမည္။ မနက္ၿဖန္ နုိးေသာအခါ အနီးဆုံးေတြ႔သူကုိ အတင္းအကူအညီေတာင္းမည္ ဟု စဥ္းစားထားသည္။

ဤမွ် သက္သာေကာင္းမြန္ေနၿခင္းသည္ပင္ ကုိၾကြက္၏ ေကာင္းမႈေၾကာင္႔ၿဖစ္သည္။

(၄)

ထုိ႔သုိ႔စဥ္းစားၿပီး လုပ္စရာ၊စားစရာ မရွိေသာအခါ ေသာက္လက္စ ငွက္ဖ်ားေဆးမ်ား ေသာက္၍ ထပ္မံ အိပ္ေပ်ာ္ရန္ ၾကိဳးစားသည္။ အိပ္ေပ်ာ္လွ်င္ အဖ်ားကုိ ေမ႔သြားႏုိင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အိပ္မေပ်ာ္။ အဖ်ားသည္ သူ၏ ဒီဂရီကုိ ၿမွင္႔တင္ေနေလၿပီ။ အပူခ်ိန္သည္ ရုတ္ခ်ည္း ထုိးတက္သြားသည္။ အတန္ငယ္ၾကာလွ်င္ ရုတ္ခ်ည္ ၿပန္ဆင္းသြားၿပန္သည္။ ထုိဒဏ္ကုိ ခႏၶာကိုယ္သည္ အလူးအလဲ ခံေနရသည္။ ခ်မ္းလြန္းလွ်င္ အရမ္း ခ်မ္းတုန္ေနၿပီ။ ပူလွ်င္လည္း အတြင္းအစိတ္အပုိင္း အားလုံး ကြဲထြက္မတတ္ပူေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ေနၿပည္ေတာ္ ငွက္မိၿပီလား။ ေတြး၍ ေၾကာက္ေနမိသည္။ ဒီေန႔ည ဘယ္သူမွငါ႔ကုိ မေတြ႔လုိက္ပဲ ငါ ေလွ်ာေတာ႔မည္လား။ ထုိမွ် ေတြးပူေနၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ အေဖာ္မရွိ။ ေဆးမရွိ။ စားစရာမရွိ။ ဖ်ားနားမႈ ဒဏ္ကုိ တကယ္ ကုိ မေဖာ္ၿပတတ္ေတာ႔။ နံေပေန႔သည္ ဂ်င္းအကႌ်ကုိ ထပ္မံ      

၀တ္၍ ထုိင္တခ်ည္ အိပ္တလွည္႔ ၾကိဳးစား၍ စိတ္ကုိ စုသည္။ မည္သုိ႔မွ မရ။ ေခါင္းသည္  

၀ကၤပါလွည္႔ေန၏။ အပူသည္ ေခါင္းကုိ တဒိတ္ဒိတ္ တုိးေန၏။ ငွက္ဖ်ားပုိး ဦးေႏွာက္ကုိ ေရာက္ၿပီလား။ ငါ မေသရဘူး။ ငါ မေသရဘူး။ စိတ္ကုိ ၾကိဳးစားစုစည္း၏။သုိ႔ေသာ္ မရ။ မေမ႔တခ်က္။ ေမ႔တခ်က္။ အိပ္ေပ်ာ္ၿပန္သည္။ ႏုိးၿပန္သည္။ ႏုိးလွ်င္ မ်က္စိထဲတြင္ ၾကယ္၊လတုိ႔စုံေနၿပန္၏။ ငါ ဒီအတုိင္းဆက္ေနရင္ သြားေတာ႕မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ကုန္ရုံးထမိ၏။ မရ။ ေအာ္ၾကည္႔၏။ မရ။ ထုိသုိ႔ အၿပန္အလွန္ ၿဖစ္ပ်က္ေနရင္း မည္ကဲ႔သုိ႔ ၿဖစ္သည္ မသိ။ ကြ်န္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ သုိ႔မဟုတ္ ေမ႔ေမ်ာေနသည္။

ေနာက္ဆက္သိခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ခႏၶာသည္ အရုပ္ၾကိဳးၿပတ္။ ကြ်န္ေတာ္ ကုိယ္ကုိကုိယ္ၿပန္သိၿခင္းမွာ အသံတခုေၾကာင္႔ၿဖစ္မွန္းသိရသည္။ ထုိအသံသည္ တံခါးေခါက္သံ။ ထုိ႔ေနာက္က လူသံမ်ား ၾကားရသည္။ ငါ႔အခန္းကုိ ေခါက္တာလား။ ထုိ႔ေနာက္ သဲကြဲစြာၾကားရသည္။ ဒီအခန္းကုိ ေခါက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ အားတက္သြားသည္။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ တစ္ေယာက္ေယာက္လာလွ်င္ အကူအညီ ေပးတန္ေကာင္းမည္။ ကုန္းရုံးထသည္။ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္။ ႏုံးရေနေသာ ခႏၶာကုိ သယ္၍ တံခါး၀ဆီသြားၿပီး ဖြင္႔ေပးလုိက္သည္။

ဟင္.............အရိပ္။

လုိင္းေပၚမွာေတြ႔တဲ႔ တမိတည္း ဆင္းတဲ႔ သူငယ္ခ်င္း။ မ်က္စိတုိ႔ မယုံခ်င္။ တကယ္ 

၀မ္းေၿမာက္သြားသည္။ ေနမေကာင္း တေကာင္းက ဖုန္းဆက္ စဥ္ ေပးခဲ႔ေသာ မၿပည္႔စုံေသာ လိပ္စာၿဖင္႔ သူေရာက္ေအာင္လာၿခင္းၿဖစ္သည္။

"ေဟး..သယ္ရင္း၊ ၾကည္႔စမ္း နင္ဖ်ားေနတာလား"

"ေအး......ဟုတ္တယ္။ ငါမရေတာ႔ဘူးဟာ"

"ငါ လုပ္ငန္းက ကားပါတယ္ေလ။ လာ ေဆးရုံးသြားရေအာင္"

ေဆးရုံ။ ေတြးမိသည္။ ငွက္ဖ်ားေဆးမ်ား မလုိအပ္ပဲ ေပးခဲ႔ေသာ ေဆးရုံကုိၿပန္မသြားခ်င္။ ဒါေပမယ္႔ တၿခားနည္းလမ္းမရွိ။ ဆရာ၀န္မ ကို ေသခ်ာ ရွင္းၿပရမည္သာ။ ကားေပၚေရာက္မွ အရိပ္ကုိ ရွင္းၿပသည္။

"ငါ႔ကုိ ဆရာ၀န္မ က မဖ်ားပဲ ငွက္ဖ်ားေဆးေတြ ေသာက္ခုိင္းလုိ႔ ခုလုိဖ်ားတာဟ"

"ဟုတ္လား။ ဒါဆုိလည္း ေဆးရုံေရာက္ရင္ ေသခ်ာေၿပာတာေပါ႕ဟာ"

သည္လုိႏွင္႔ ေဆးရုံကုိ ေရာက္သည္။ အေရးေပၚလူနာတစ္ေယာက္ ေရာက္ေန၍ ခဏ ေစာင္႔ၾကရသည္။

ဆရာ၀န္ မ အသစ္ ကုိ ေတြ႔ရသည္။ သူနာၿပဳဆရာမေတာ႔ မေၿပာင္း။ ဆရာ၀န္မ က ေသာက္ထားေသာ ေဆးေတြ အကုန္ေမးသည္။ မဖ်ားပဲ ငွက္ဖ်ားေဆးမ်ား ေသာက္ခုိင္းၿခင္းေၾကာင္႔ ယခုကဲ႔သုိ႔ ၿဖစ္ရေၾကာင္းသူကရွင္းၿပသည္။ ၀မ္းသာလုိက္သည္႔ ၿဖစ္ၿခင္း။

"အေပ်ာက္ကုၿပမယ္။ ဒီေဆးေတြကုိ အပတ္ကုန္ေအာင္ ေသာက္လုိက္" ဟုဆုိ၍ ဆရာ၀န္မ က ေဆးအသစ္ေတြေပးသည္။ ထုိးေဆး တစ္လုံးလည္း ထုိးသည္။ ဘာပဲ ေၿပာေၿပာ စိတ္ေပါ႔သြားသည္။ ထုိးေဆး ႏွံ႔ေသာအခါ ကိုယ္ပါေပါ႕သြားသည္။ အားတက္သြားသည္။

ေဆးရုံမွ ၿပန္ေသာအခါ အရိပ္က

"ငါ႔ သူငယ္ခ်င္းကုိ သနားပါတယ္ဟာ၊ ငွက္ဖ်ားေဆးေၾကာင္႔ နင္ခံရာတာ၊ အစားကုိ မွ်တေအာင္၊ အားၿဖစ္ေအာင္ စားေနာ္သယ္ရင္း။ ငါ အခ်ိန္မရလုိ႔။ အခ်ိန္ရရင္ ေၾကးအုိး ၀င္တုိက္တယ္။ ငါတုိ႔က ပ်ဥ္းမနား ဟုိဘက္ထိ ဆက္ေမာင္းရဦးမွာ။ ဒီေတာ႔ နင္႔ကုိ ခု ၿပန္လုိက္ပို႔မယ္။ နင္ မနက္ၿဖန္ ေသခ်ာ အားၿဖစ္ေအာင္ ၀ယ္စားေနာ္"

ဆုိၿပီး အရိပ္ က ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ အေဆာင္ ကုိ လုိက္ပုိ႔ပါသည္။ ေပါင္းေလာင္ ကေန ေနၿပည္ေတာ္ အထိ တကူးတက လာေတြ႔သည္႔၊ ေဆးရုံလုိက္ၿပသည္႔ အရိပ္ႏွင္႔ ကားေမာင္းဆရာ၊ ၿပီးေတာ႔ သူႏွင္႔အတူ ပါလာသည္႔ သူငယ္ခ်င္း ၂ ေယာက္ အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္သည္။ အေဖာ္မဲ႔ ေနခ်ိန္တြင္ ကူညီေဖးမေပးခဲ႔တာ မေမ႔ႏုိင္ပါ။ မိမိတစ္ေယာက္တည္းဆုိ ထုိည ဘာၿဖစ္မည္ မသိ။ အသက္သခင္ ေက်းဇူးရွင္မ်ား ကုိ ေက်းဇူးတင္မိသည္။

(၅)

တကယ္ေတာ႔ အရိပ္ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေက်ာင္းတုန္းက ေကာင္းေကာင္းမသိပါ။ သုိ႔ေသာ္ သူသည္ ငယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ပမာ ၿဖစ္ခဲ႔ၿပီမဟုတ္လား။ တမိတည္းဖြားသည္႔ သံေယာဇဥ္ သည္ မရင္းႏွီးဖူးေသာ္လည္း ရင္းႏွီးဖူးသည္ထက္ ပုိ၍ရင္းႏွီးေစသည္။ ေမာင္ႏွမတုိ႔သည္ ထာ၀ရ ေအးခ်မ္းၾကေပ၏။ အရိပ္၊ကုိၾကြက္ တုိ႔ အားလုံးကုိ ေက်းဇူးတင္၍ မဆုံးေတာ႔။

ထုိနည္းတူစြာ မိမိ အလွည္႔က်လွ်င္ ေမာင္ႏွမေသြး၊ညီအစ္ကုိေသြးၿပရန္ အဆင္႔သင္႔ၿဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနမိပါသည္။

ေဖးမ ကူညီမႈသည္ ထုတ္ေဖာ္ ၀င္႔ၾကြားမႈမ်ား မပါေသာအခါ ပုိ၍ မဂၤလာရွိေပ၏။

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

ဒုိ႔ ခ်စ္ရတဲ႔ ဆရာ ဆရာမ မ်ား အေၾကာင္း (၂)

ဒီေန႔ေတာ႔ ေကာင္းတမန္ စာနည္းနည္းဆုိ နည္းနည္းေလးၾကည္႔ၿပီး ကုိယ္႔ဘာသာ စိတ္ေက်နပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိက္ၿပီး ဒီစာကို ေကာက္ေရးလုိက္တာ။

ဒုတိယပုိင္း အေနနဲ႔ ပြင္႔လင္း၊ရုိးသားၿပီး တပည္႔ေတြ ကုိ သံေယာဇဥ္ၾကီးတတ္သူ ဆရာမတစ္ေယာက္ေၾကာင္း ေၿပာခ်င္ပါတယ္။

အဲဒီဆရာမ က ဘုတလင္သူ။ ရုပ္က ၿပတ္သားသလုိ စကားေၿပာလည္း အရမ္းၿပတ္သားတယ္။ စာကုိေလးစားသေလာက္ အလုပ္လည္း စည္းကမ္းတက် နဲ႔ အရမ္းလုပ္တတ္သူပါ။ ေကာင္းတမန္ အမ္တီယူ တက္တုန္း က ဆရာမ နဲ႔ စသိခဲ႔ရတာပါ။

ပထမဆုံး ဆရာမ ကုိ စေတြ႔တာ အမ္တီယူ မွာ အင္တာနက္ သုံးဖုိ႔ ေက်ာင္းသားအားလုံးကုိ စတင္ ပညာေပးပြဲေလး တစ္ခုမွာပါ။ ဒီ ပညာေပးပြဲေလးကုိ ဆရာၾကီး ေဒါက္တာ ေအာင္ေက်ာ္ၿမတ္ ဦးေဆာင္ မႈနဲ႔ ဆရာမ ရဲ႕ ပုိ႔ခ်မႈေတြနဲ႔ စခဲ႔တာပါ။ ေဂၚဂယ္ ေလာက္ကုိေတာင္ အထူးတဆန္း ၿဖစ္ေနတဲ႔ သူ႔တပည္႔ေတြ သိလုိေဇာနဲ႔ ေမးတာေတြ ေၿဖရင္း "ေနာက္ထပ္ လင္႔ခ္ေတြ လုိက္ခ်င္ရင္ လက္ပုံေလးကုိ ဆက္ႏွိပ္ပါ" လုိ႔ မနားတမ္း ေစတနာ အၿပည္႔ နဲ႔ ရွင္းၿပတဲ႔ ဆရာမ ကုိ အဲဒီပြဲေလးကေန စေတြ႔သိခဲ႔တာပါ။

ဆရာမ နာမည္ကေတာ႔ ေဒၚခင္ေလးၿမင္႔ လုိ႔ ေခၚပါတယ္။ နာမည္ က ၿမန္မာဆန္ သေလာက္ ရုပ္ရည္ က လည္း မဟာဆန္၊ၿမန္မာဆန္ တဲ႔ ဆရာမပါ။ အထူးသၿဖင္႔ ဆရာမဟာ ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသားေတြကုိ ႏွစ္လုိတဲ႔ အၿပဳံးေလး အၿမဲတမ္း လက္ေဆာင္ ေပးတတ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းသူ၊ေက်ာင္းသား ေတြနဲ႔ ေမာင္ႏွမေတြလုိ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေပါင္းတတ္ပါတယ္။ စကားေၿပာခါနီးရင္ နာမည္ကုိ အရင္ေခၚေလ႔ရွိပါတယ္။ ၿပီးရင္ တည္တည္ၾကီး ၾကည္႔ၿပီး တည္႔တည္႔ ပဲ ေၿပာတတ္တဲ႔ ဆရာမကုိ ေတြ႔စ၊ သိစက တပည္႔ေတြ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္၊ေလးလည္း ေလးစားခဲ႔ရပါတယ္။

(ပုံ) အညာတမာတန္း ႏွင္႔ ၿမန္မာဆန္သည္႔ဆရာမ

 

ဒီလုိ နဲ႔ အမ္တီယူ Main Building ဒုတိယထပ္က အင္တာနက္ ခန္းေလးမွာ အီးေမးလ္ ဘယ္လုိသုံးမလဲ၊ News group ေတြနဲ႔ ဘယ္လုိခ်ိတ္မလဲ စတာေတြ ကုိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ၾကားေပးခဲ႔ တဲ႔ဆရာမကုိ ခုလုိ ဘေလာ႔ေပၚမွာ ကန္ေတာ႔ခြင္႔ရတာ ေတာ္ေတာ္ေလး ကုိ ၀မ္းသာပါတယ္။ အေရးၾကီး ၿပီး ဆုိက္ဒ္သိပ္ၾကီးတဲ႔ ဖုိင္ေတြကုိ အခ်ိန္ကန္႔သတ္ခ်က္ ေၾကာင္႔ လုိင္း အၿပည္႔အ၀ မသုံးႏုိင္တဲ႔ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဆာဗာမွာ မနားတမ္း ထုိင္ကူး၊ စီဒီေတြ မနားတမ္း ရုိက္ေပးတဲ႔ ဆရာမကုိ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အားလုံး အရမ္း ခ်စ္ၾကပါတယ္။

ေနာက္နွစ္မွာ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ အတန္းကုိ ဆရာမ က Computer Applicationဆုိတဲ႔ဘာသာရပ္ ကုိ အင္ဂ်င္နီယာတန္းေတြအားလုံးအတြက္ မိတ္ဆက္သင္ၾကားေပးပါတယ္။ စာကုိ အၿမဲတမ္း အေလးအနက္ ထားတတ္တဲ႔ဆရာမ က အတန္းစာေတြ ကုန္ေအာင္ သင္ၿပီးတဲ႔ အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းသားေတြ နားလည္တတ္ကြ်မ္းမႈ စစ္ေဆးရန္ စာတမ္းအေသးစားေလးေတြ ၿပဳစုၿပီး အတန္းေရွ႕မွာ အဖတ္ခုိင္းခဲ႔တာ ကုိ သတိရေသးတယ္။ ဘာကုိမဆုိ စနစ္တက် လုပ္တတ္တဲ႔ ဆရာမကုိ ခုအခ်ိန္မွာ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ အတန္းေရွ႕မွာ အဂၤလိပ္စကားမေၿပာသူေတြကုိ အဂၤလိပ္လုိ ခပ္တည္တည္ ထြက္ေၿပာခုိင္းေတာ႔ ရလာတဲ႔ အေတြ႔အၾကဳံေတြကုိ တေန႔မွာ ေက်ာင္းသားေတြ လုပ္ငန္းခြင္ သုိ႔မဟုတ္ သက္ဆုိင္ရာနယ္ပယ္မွာ ေကာင္းေကာင္း အသုံးခ် ဖုိ႔ ေၿမေတာင္ေၿမွာက္ေပးတာပါလားလုိ႔ေတြ႔းၿပီး ေနာက္မွ တကယ္ၾကဳံမွ ဆရာမကုိ ေက်းဇူးေတြတင္လုိ႔ဗ်ာ။

ဒီလို နဲ႔ အမ္တီယူေၿမရဲ႕ ေၿခာက္ေသြ႕တဲ႔ တမာတန္း နဲ႔ ပင္လက္ပံ နီရဲရဲ၊ ၿမဴႏွင္းေတြ ခ တဲ႔ ေရတံခြန္၊ ၿမခေနာက္ နဲ႔ ရန္ကင္းေတာင္ ေတြ၊ မုိးသည္းလြန္းရင္ မလုံတတ္တဲ႔ ကေနာင္၊မကၡရာ၊ၿပင္စည္ နဲ႔ ေညာင္ရမ္း၊ လွပတဲ႔ ေက်ာင္းေဆာင္၊ ေက်ာင္းေတာ္သားေတြ အားလုံးဟာ အနာဂတ္ေတြ ကုိ အနာဂတ္မွန္းမသိေအာင္ ဖိစီးသိမ္းဆည္းရင္း နဲ႔ ႏွစ္ေတြ ကုန္လြန္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလုိ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔လညး္ အမ္တီယူေၿမကုိ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ရတယ္။ ဆရာမကုိ လည္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔ရပါတယ္။

ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ဆရာမလညး္ ၿမန္မာၿပည္ အထက္ေအာက္ ကူးရၿပန္တယ္။ ဆရာမ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္း ကြဲသြားလုိက္။ ၿပန္ေတြ႔လုိက္။ ေဟာ ၿပန္ကြဲလုိက္။ တခါတေလ ၿပန္ေတြ႔လုိက္။ ခဏ တၿဖဳတ္ပါ။ ေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ အေ၀းတေနရာ ေရာက္သြားတဲ႔ အခါ ဆရာမ က မုံရြာ ကြန္ပ်ဳတာ ဘက္မွာ ေရာက္ေနတယ္တဲ႔။ သူ႔နယ္နား နီးတဲ႔ နယ္မွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရတာ ဆရာမ ေပ်ာ္မွာပါလုိ႔ ေတြးမိခဲ႔တယ္။ တခါတေလ ဆရာမ ဆီ က မေမွ်ာ္လင္႔ခ်ိန္ ေမးလ္ ေတြ လာတတ္တယ္။ ဆရာမ က တပည္႔ေတြကုိ အခ်ိန္မေရြး၊ ေနရာမေရြး ဂရုစုိက္ခဲ႔တယ္ေလ။ ေမးလ္နဲ႔ ဆုံးမၿပန္တယ္။ စာၾကိဳးစားရမယ္။ သုေတသန ကုိ ေသခ်ာ ဖိလုပ္ရမယ္။ စသၿဖင္႔ေပါ႔။

အေ၀းတေနရာ ေရာက္ေနခဲ႔တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ တခါတေလ မွာ အလုပ္ေတြ အရမ္းပိၿပီး ဖိအားေတြမ်ား ေနရင္ လုပ္လက္စ ကုိ ရပ္၊ရပ္ေနမိတတ္ပါတယ္။ အဲလုိ အခ်ိန္မ်ိဳး ဆရာမကုိ လုိင္းေပၚ ခဏေတြ႔ခဲ႔ရင္ ဆရာမဟာ သူ႔တပည္႔ရဲ႕ ၿပႆနာ ေတြ ကုိ ဘယ္လုိ ေၿဖရွင္းရမလဲ ဆုိ တာ သြန္သင္ၿပန္တယ္။ တရားထုိင္ ခုိင္းမယ္။စိတ္ၿငိမ္ရင္ အရာအားလုံး ေခ်ာေမြ႔ေစဖုိ႔တဲ႔။ ဆရာမရဲ႕ တပည္႔တေယာက္ အေပၚထားတဲ႔ ေစတနာပါ။ မွတ္မွတ္ရရ ကြ်န္ေတာ္ အေ၀းတေနရာကေန ၿပန္လာခါနီးမွာ သုေတသန လုပ္ေနတုန္း ေတာ္ေတာ္ ၾကီးကုိ စိတ္ဓါတ္က်စရာ တခု ၾကဳံခဲ႔ရဖူးပါတယ္။ ဆရာမက လုိင္းေပၚေတြ႔တုိင္း ေၿပာတယ္။ သူတပည္႔ေတြကုိ ေမတၱာ ပုိ႔တဲ႔ အေၾကာင္း။ ကြ်န္ေတာ္လညး္ သူ႔ပုိ႔သတဲ႔ ေမတၱာေၾကာင္႔ ဘယ္လုိ အဆင္ေၿပမယ္႔အေၾကာင္႔ေပါ႔။ မိခင္ ငုံးမၾကီးက ငုံးဥေတြ ကုိ အေ၀းက ေမတၱာပုိ႔ အေကာင္ေပါက္ေစသလုိ ဆရာမလည္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကုိ အေ၀းကေန အေကာင္ေပါက္ေစခဲ႔ပါတယ္။ သုေတသန လုပ္နည္း ေတြ၊ အခ်ိန္မီ ၿပီးစီးေအာင္ ဘယ္လုိ နည္းနာသုံး ေဆာင္ရြက္ရမယ္ဆုိတာေတြ၊ က်မ္းၾကီးက်ပ္သူနဲ႔ ဆက္သြယ္နည္းေတြအားလုံးကုိ ဆရာမ သင္ၿပေပးခဲ႔ပါတယ္။

ဆရာမတုိ႔ ေနတဲ႔ တုိက္၀ါ ဘက္ကုိ သြားလည္ ခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္ေတြဟာလည္း အမွတ္တရပါ။ ခုိင္ေဇာ္လင္း၊ၿငိမ္းေ၀ တုိ႔နဲ႔ ဆရာမဆီကုိ သြားသြားလည္တတ္တယ္။ ဒါက အမ္တီယူတုန္းကပါ။ အစီအစဥ္ မက်ေအာင္ ေရးတတ္တာ ကုိက ကြ်န္ေတာ႔ အက်င္႔။ ခုၾကည္႔ ေၿပာေနရင္း တခါ ေနာက္ေၾကာင္းလွည္႔ေနၿပန္ၿပီ။ အဲလုိ သြားလည္ရင္ ဆရာမ က ေကာ္ဖီပူပူေလးနဲ႔ ေပါင္မုန္႔ေထာပတ္သုတ္ေလး လုပ္ေကြ်းတတ္ပါတယ္။ အဲလုိ ညေတြဆုိ ကြ်န္ေတာ္ တို႔ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ႔ၾကတယ္။ ဆရာမက သူ႔တုိ႔ တကၠသုိလ္တက္ တုန္း က အေဆာင္မွာ မိန္းကေလး ေတြ ခ်ည္း သူခိုးဖမ္းတဲ႔ အေၾကာင္း ေၿပာခ်င္ေၿပာမယ္။ တခါတေလမွာ သူတုိ႔ သုေတသန လုပ္တဲ႔ အေၾကာင္းေတြ ေၿပာခ်င္ေၿပာမယ္။ ဆရာမ ရဲ႕ ပြင္႔လင္း ၿပီး တည္႔ေၿပာတတ္တဲ႔ အက်င္႔၊ သရုပ္ေပၚေအာင္ ေၿပာဆုိတတ္တဲ႔ အက်င္႔ တုိ႔ေၾကာင္႔ အားလုံး ဟာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အတြက္ အမွတ္တရ စကားေတြပါ။ အဲလုိ မ်ိဳးဆက္ တစ္ခု ကေန တစ္ခု ဆီကုိ သမိုင္းစကား ပါးစပ္ နဲ႔ သင္ၿပေပးတတ္ေသးတဲ႔ ဆရာမပါ။

မွားတာလုပ္ရင္ ေငါက္မယ္။ မွန္တာ လုပ္ရင္ ေထာက္ခံမယ္။ တပည္႔ေတြ ကုိ ေမာင္ႏွမေတြလုိ ဆက္ဆံမယ္။ အင္မတန္ ရုိးသားေအးခ်မ္းမယ္။ ၿမန္မာဆန္တယ္။ အလုပ္စနစ္တက် စည္းကမ္းက်နစြာ လုပ္တတ္တယ္။ တပည္႔ေတြ အကူအညီ လုိရင္ မနားတမ္း၊မေမာတမ္း လုိက္လုပ္ေပးတတ္တယ္။ အခ်ိန္အခါ နဲ႔ တပည္႔ေတြကုိ ေကာင္းစြာ နားလည္ ေဖးမတယ္။ အဲလုိ ဂုဏ္ေတြ နဲ႔ ဆရာမ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေနၿပည္ေတာ္ ကုိ ခဏေရာက္တုန္း ေတြ႔ခဲ႔ရေသးတယ္။ ဆရာမ ကုိ အားပါးတရ သြားကန္ေတာ႔ခဲ႔ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းသာပါတယ္။ ဆရာတပည္႔ ေတြ ထုံးစံ အတုိင္း မေတြ႔တာ ၾကာေတ႔ စကားေၿပာၾကတာ အားပါးတရပါပဲ။ အဲဒီည က ေနၿပည္ေတာ္မွာ မွတ္မွတ္ရရ ဆရာမတုိ႔ အေဆာင္ကအၿပန္၊ ဆုိင္ကယ္ ကယ္ရီ မရလုိ႔ အၾကာၾကီး ေစာင္႔ခဲ႔ရေသးတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ဆရာမ ကုိ ေနၿပည္ေတာ္ မွာ ကန္ေတာ႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္း ေလာကထဲကုိ ခုဆုိ ဆက္လက္ ပ်ံသန္းေနၾကၿပန္ပါၿပီ။

ခုေတာ႔ ဆရာမကုိ ဘေလာ႕ဂ္မွာ ဒီစာေလး နဲ႔ အပဲ သီတင္းကြ်တ္မွာ မွတ္မွတ္ရရ ကန္ေတာ႔ ပါတယ္။ တပည္႔သားေတြသည္ ဆရာမအေပၚမွာ ကာယကံ၊၀စီကံ၊ မေနာကံတုိ႔မွ ပစ္မွားခဲ႔သည္ရွိေသာ္ ခႊင္႔လႊတ္ေက်ေအးေပးပါ ဆရာမ ခင္ဗ်ာ။

 

 

စာၾကြင္း။     ။ဆရာမခ်က္ေကြ်းတဲ႔ ၿမန္မာဆန္ဆန္ ထမင္း၊ဟင္းေတြ ေနာက္မွ လာစားၿဖစ္ေအာင္ စားဦးမယ္။

ဆရာမ ရဲ႕ ဘေလာ႕ဂ္ ကုိ သြားေရာက္ လည္ပတ္ခ်င္သူမ်ား မၾကီးပါခ်ဴး ဆုိတဲ႔ လင္႔ခ္ကေန သြားေရာက္ၾကပါခင္ဗ်ာ။

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

ဒုိ႔ ခ်စ္ရတဲ႔ ဆရာ ဆရာမ မ်ား အေၾကာင္း (၁)

ဒီအေၾကာင္းကုိ ေရးဖုိ႔ စဥ္းစားထားတာ ဟုိ.ဘေလာ႕ဂ္ေတြ မေပၚခင္ကတည္းကပါ။ တကယ္႔ ကုိ ကုိယ္႔ တပည္႔ ကုိ ေတာ္ေစခ်င္၊ တတ္ေစခ်င္ တဲ႔ စိတ္ ေစတနာ အၿပည္႔အ၀ထား ၿပီး ကုိယ္တုိင္လည္း စံနမူနာ ၿပ ဆရာ၊ ဆရာမ ေကာင္း ၿဖစ္ေအာင္ ေနၿပတဲ႔ ဆရာ၊ ဆရာမ တုိ႔ အေၾကာင္းကုိ မွတ္တမ္းသေဘာ မ်ိဳးတင္ထားခ်င္တာ ၾကာခဲ႔ ပါၿပီ။

ေၿပာေနရင္ ၾကာပါတယ္။ ဒီေန႔ ပဲ စလုိက္မယ္။
အေမခ်စ္ အေၾကာင္းကေန စေၿပာမယ္။

အေမခ်စ္ဆုိ တာ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ တေတြ ေခ်ာက္ ဂ်ီတီအုိင္ မွာ တက္တုန္းက သခၤ်ာသင္ၿပေပးတဲ႔ ဆရာမၾကီး ေဒၚၿမသန္းခ်စ္ပါ။ သူ႔ ကုိ ခ်စ္စႏုိး၊ ေလးစားစႏုိး နဲ႔ တပည္႔ေတြ အားလုံးက အေမခ်စ္ လုိ႔ ေခၚၾကတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေတြ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႕ အေမခ်စ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ အသက္ရေနၿပီ။

အေမခ်စ္ ပုံပန္းက ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ပဲ။ စိတ္ဓါတ္ကလည္း ခပ္ၿပတ္ၿပတ္ပါပဲ။ မ်က္မွန္ အၿမဲ၀တ္ထားၿပီး ၿမန္မာဆန္ဆန္ ဆံထုံးေလး အၿမဲထုံးထားတတ္တယ္။ စကားေၿပာရင္ ေလးေလးနက္နက္ နဲ႔ စကားစုေတြကုိ ရွင္းလင္းပီသစြာ ခြဲၿခားေၿပာတတ္သူပါ။အသံကုိ အၿမဲတမ္း အနိမ္႔အၿမင္႔ နဲ႔ ထိေရာက္စြာ ေၿပာဆုိ အသုံးခ်တတ္တဲ႔ ဆရာမၾကီးပါ။ သူက အင္ဂ်င္နီယာ သင္တန္းမ်ား အာလုံး ကုိ သခၤ်ာ သင္ၿပေပးတယ္။ Academics ဌာန ရဲ႔ ဌာနမႈး လည္း သူပဲေပါ႕။ ေက်ာင္းေရွ႕ Assembly ေတြမွာ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီး တုိင္းေလးစား ရတဲ႔ ဆရာမၾကီး ဟာ ၾသ၀ါဒ အၿမဲ ေၿခြရတတ္ပါတယ္။

ပထမဆုံး သူအတန္းကုိ တက္တဲ႔ ေန႔ က ေတာ႔ မွတ္မွတ္ရရ ပဲ။ အားလုံး က မဂၤလာပါလုိ႔ ႏႈတ္ဆက္တယ္။ ၿပီးေတာ႔ ထုံးစံ အတုိင္း တပည္႔၀တ္ ငါးပါး ဆုိရတယ္။ ဒါနဲ႔ အားလုံး ၿပီးၿပီေပါ႕။ အားလုံး က သင္ခန္းစာ စမယ္ မွတ္ေနတာ။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ အေမခ်စ္ က ေၿပာၿပတယ္။ သင္ခန္းစာ မစမီ မွာ ေက်ာင္းသား အားလုံး ကုိ နေမာတႆ သုံးၾကိမ္ရြတ္ခိုင္းတာ သူ႔ အတန္းရဲ႕ ဓေလ႔ ပဲတဲ႔။ အဲဒါ နဲ႔ အဲဒီေန႔ က စၿပီး သူ႔အတန္းတုိင္းမွာ နေမာတႆ ရြတ္ရတယ္။

ဆရာမၾကီး မၾကိဳက္တတ္တာ တခု ေၿပာၿပဦးမယ္။ ေယာက္်ားေလး သနပ္ခါး ပါးကြက္ ကြက္တာ ကုိ ဆရာမ ၾကီး လုံး၀ မၾကိဳက္ဘူးဗ်။ ေယာက္်ားဆုိ က်ားက်ား ရားရားေနရမယ္တဲ႔။ သနပ္ခါး ပါးကြက္ ကြက္စရာမလုိဘူးတဲ႔။ ဒါေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ က ရြာသားေလ။ ရြာမွာ ႏြားေက်ာင္းထြက္ရင္ ေနပူဒဏ္ ကာကြယ္ဖုိ႔ သနပ္ခါး ပါးကြက္ ခပ္ထူထူေလး ကြက္သြားတာပဲ။ ဒါပေမယ္႔ ဆရာမၾကီးက သနပ္ခါး ပါးကြက္ ကုိ ေယာက္်ားေလး ပါးမွာ ေတြ႕ရင္ သူ နမ္းမယ္ လုိ႔ ေၿပာလုိ႔ မကြက္ရဲပါဘူးဗ်ာ။ တခ်ိဳ႕ စတတ္တဲ႔ ေကာင္ေတြ က တကယ္ ကြက္လာလုိ႔ ဆရာမ ၾကီးလည္း သူတုိ႔ ပါးကုိ တကယ္ နမ္းခဲ႔ တာ မွတ္မွတ္ရရပဲ။ ဆရာမၾကီးက သူေၿပာထားရင္ အကုန္လုပ္တယ္။

ေနာက္ တခု က ဆရာမၾကီးက ၿမန္မာ အမ်ိဴးသမီးေတြ ဆုိ ၿမန္မာ လုိ ေလးပဲ လွေနေစခ်င္တာ။ အကြဲေတြ၊ အၿပတ္ေတြ၊ Jeans က်ပ္ေတြ ၀တ္တာ လုံး၀မၾကိဳက္ဘူး။ စကပ္ ေတာင္ ၀တ္မလာရဘူး။ သူ႔အတန္းကုိ အဲလုိ ၀တ္လာမိရင္ အဲဒီ ေကာင္မေလး ေသၿပီသာမွတ္။ ဘာလုပ္ တယ္ မွတ္လဲဗ်ာ။ သူက အဲလုိ ၀တ္လာတဲ႔ ေကာင္မေလး ကုိ မတ္တပ္ရပ္ ခုိင္းတယ္။ ၿပီးရင္ ေယာက္်ားေလး ေတြ ကုိ ေၿပာတယ္။ အဲလုိ ေကာင္မေလး ဟာ သူ႔ ကုိ ၾကည္႔ေစခ်င္လုိ႔ အကြဲ၊အက်ပ္ နဲ႔ အၿပတ္ေတြ ၀တ္လာတာ။ ဒီေတာ႕ မင္းတုိ႔ သူကုိ ၾကည္႕ရမယ္။ မညွာနဲ႔ မင္းတုိ႔ တာ၀န္ပဲတဲ႔။ ၾကည္႔ ၾကတဲ႔ဗ်ာ။ တကယ္ ၿပတ္တဲ႔ ဆရာမၾကီး။ မင္းတုိ႔ မ်က္လုံးေတြ ကြ်တ္ၿပီး သူ႔ဆီ ေရာက္သြားပါေစ၊ ၾကည္႔ ၾကတဲ႔။ သူက အၾကည္႔ ခံခ်င္လုိ႔ ၀တ္လာတာ တဲ႔။ ေနာက္ကုိ မ၀တ္ ရဲ ေအာင္ ဆုံးမတာပါ။ ဒါေပမယ္႕ လုံလုံ ၿခဳံ ၿခဳံ ၀တ္လာ သူကုိ ၾကည္႔ မိရင္ မင္းတုိ႔ ဟာ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးမဟုတ္ဘူးတဲ႔။ သူက အိေၿႏၵရရ ၀တ္လာတာ ကုိ မင္းတုိ႔ က ၾကည္႔ရင္ မင္းတုိ႔ ဟာ မုိက္ရုိင္းတယ္။ လူမ်ိဳးေကာင္း သားသမီး မပီသဘူးတဲ႔ေလ။

ေနာက္ သူ႔ စည္းကမ္းပုိင္းကုိ ေၿပာၿပမယ္။ သူ႔ စည္းကမ္း ၾကီးတာ က ေတာ႔ ေလးစားစရာ ေတာ္ေတာ္ ၾကီးကုိ ေကာင္းပါတယ္။ သူ႔ အတန္းကုိ တခါ မွ ေနာက္က် ၿပီး မေရာက္ဘူး။ မုိးရြာလည္း မဖ်က္ဘူး။ သူက အၿမဲ ေၿပာတယ္။ သတ္မွတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ မဟုတ္တဲ႔ အတန္းခ်ိန္တုိင္း ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္႔ၿဖစ္ေစ သူ႔အတန္း မဖ်က္ဘူးဆုိတဲ႔ အေၾကာင္း။ တကယ္ လုိ႔ တတန္းလုံး တက္ေရာက္ဖုိ႔ ပ်က္ကြက္ခဲ႔ရင္ သူက စာသင္ခုံေတြ ကုိပဲ သင္ခဲ႔မယ္ တဲ႔ေလ။ အဲဒါ ခင္ဗ်ား ဘယ္ လုိ ထင္လဲ။ တခါ က ေတာ႕ တကယ္ မွတ္မွတ္ရရပဲ။ မုိးသိပ္နည္း တဲ႔ေခ်ာက္ၿမိဳ႕ မွာ မုိး အရမ္းရြာတဲ႔ တေန႔။ ဆရာမၾကီး အတန္းခ်ိန္ေပါ႕။ မိုးအရမ္း ရြာရင္ ေရအုိးစင္ မွတ္တုိင္အလြန္က ေခ်ာင္းေလးဟာ ေရအရမ္းတက္ ၿပီး ၿမိဳ႕ထဲ က ကားေတြ ေက်ာင္းဘက္ ကုိ လာလုိ႔မရေအာင္ ဟန္႔တားေတာ႕တာပဲ။ ဒါေပမယ္႔ လူကူးတံတား တစ္ခုေတာ႕ ရွိတယ္။ အဲေလာက္ မုိးကသဲ၊ ေခ်ာင္းေရက ၾကီးေတာ႕ ဘယ္သူ ေက်ာင္းကုိ ေၿခက်င္လာမလဲ။ ေလွ်ာက္ရတာ လည္း နည္း တာ မဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆုံး ေလးမုိင္ေလာက္ ရွိမယ္။ အဲဒီေတာ႕ ၿမိဳ႕ထဲ က ေက်ာင္းသားေတြ လညး္ မလာဘူး။ ေက်ာင္းနားက အေဆာင္မွာေနတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြက လည္း ၿမိဳ႕ထဲက ေက်ာင္းသားေတြလည္း မလာဘူး၊ ဆရာမၾကီးလည္း ဒီအေၿခအေန အတုိင္းဆုိ မလာႏိုင္ဘူးေပါ႕။ ဘယ္သူမွ အတန္းကုိ မသြားၾကဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ေနာက္ တပတ္ အတန္းမွာ ဆရာမၾကီးက တခ်ိန္စာ စာကုိ ေက်ာ္သင္တယ္။ ၿပီးခဲ႔ တဲ႔ အပတ္ က တေယာက္မွ မလာလုိ႔ သူ႔ အတန္းထဲ က ခုံေတြကုိ သင္ခဲ႔တယ္ တဲ႔ေလ။ တကယ္ စည္းကမ္းပုိင္း ၿပတ္တဲ႔ ဆရာမၾကီး။

ေနာက္ သင္ၾကားေရးပုိင္း။ သူ႔ရဲ႕ သခၤ်ာပညာကုိ ခ်စ္ၿမတ္ႏုိးမႈ နဲ႔ တတ္ကြ်မ္းမႈ ကေတာ႕ အံ႔မခန္းပဲဗ်ာ။ နဂုိ သခၤ်ာဥာဏ္က လည္း အရမး္ေတာ္ လုပ္သက္ ကလည္း ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ အသက္ ေလာက္ ရွိခဲ႔ၿပီ ဆုိ ေတာ႕ ဆရာမ ၾကီး စာသင္ တာ ဟာ အရမး္ကုိ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ သူက ဘယ္ သခၤ်ာပုစၦာ ကုိ မဆုိ အေသ မထားဘူး။ သခၤ်ာ ပညာ ဟာ လြတ္လပ္ က်ယ္ေၿပာတယ္။ သဘာ၀ ကုိ ပုံေဖာ္တဲ႔ ဘာသာ လုိ႔ သူအၿမဲေၿပာတယ္။ ဒီေတာ႔ သခၤ်ာပုစၦာ တပုဒ္ ကုိ ေၿဖရွင္းတဲ႔ နည္းဟာ ေၿဖရွင္းေနတဲ႔ လူအေပၚမွာသာ မူတည္ ပါတယ္တဲ႔။ သူကုိယ္တုိင္ လည္း ပုစၦာ တပုဒ္ ကုိ နည္းလမ္းေပါင္း မ်ားစြာ နဲ႔ မွန္ကန္ တဲ႔ အေၿဖ တခု ဆီကုိ ခ်ဥ္းကပ္ ၿပတယ္။ ဘယ္လုိ ေတြးရမယ္ ဆုိ တာ ကုိ တကယ္ သင္တယ္။ ဒီလုိ နည္းလမ္းနဲ႔ လုပ္ လုိ႔ ဘယ္ ေတာ႕မွ ေက်ာင္းသားေတြ ကုိ ပုံစံခြက္ထဲ မထည္႔ဘူးဗ်။ ၿပီးရင္ သူသင္ထားတဲ႔ နည္းလမး္ မွ မဟုတ္ဘူး။ တၿခား ဘယ္ နည္းလမ္းမဆုိ ယုတၱိရွိစြာ အေၿဖ ကုိ ခ်ဥ္းကပ္ ႏုိင္ရင္ သူက အမွတ္ေပးမွာပဲ။ ေၿဖဆုိ သူ အေပၚမွာသာ မူတည္ ပါတယ္။ ၿပီးရင္ မလုိအပ္ တဲ႔ အေသးစိတ္ အဆင္႔ေတြကုိ ေက်ာ္လုိ႔ရတယ္။ လမ္းေၾကာင္းေဟာင္း အတုိင္း လုိက္ ၿပီး အဆင္႔ေက်ာ္ရင္ အမွတ္မေပးဘူး ဆုိ တာ သူ႔မွာ လုံး၀ မရွိဘူး။ ဆရာမၾကီး သင္ၿပေပးခဲ႔တဲ႔ အယ္ဂ်ီဘရာ နဲ႔ ဂ်ီၾသေမၾတီ သခၤ်ာပညာ အေၿခခံေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ကုိ ခု ထိ အက်ိဳးၿပဳေနဆဲပဲ။

ေက်ာင္းက ဆရာ ကန္ေတာ႔ပြဲေတြ၊ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေတြမွာ ဆရာမၾကီး ဆုိဆုံးမ တဲ႔ ၾသ၀ါဒေတြ ကုိ မွတ္မိတဲ႔ သူရွိရင္ မွ်ေ၀ခံစားဖုိ႔ ေတာင္းခံ ရင္း ဒီစာေလး နဲ႔ ပဲ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အားလုံးရဲ႔ ခ်စ္လွစြာေသာ၊ ေလးစားအပ္ပါေသာ ကြယ္လြန္သူ ဆရာမၾကီး အေမခ်စ္ ေခၚ ေဒၚၿမသန္းခ်စ္ကုိ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံ တုိ႔မွ ၿပစ္မွားက်ဴးလြန္ခဲ႔မိေသာ္ ခြင္႔လႊတ္ေပးဖုိ႔ ရိုေသစြာ ရွိခုိးကန္ေတာ႔အပ္ပါတယ္။ အေမခ်စ္ တေယာက္ ေကာင္းရာသုဂတိမွ ခံစား ခြင္႔လႊတ္ေပးႏုိင္ပါေစ။

တပည္႔မ်ားအားလုံး ကုိယ္စား

ေကာင္းတမန္

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

ေၿပာၿပခ်င္တယ္ဗ်ာ။ လြမ္းရတာေတြကုိ...၊

ေၿပာၿပခ်င္တယ္ဗ်ာ။ တခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေတြ ေပ်ာ္ၿမဴးခဲ႔ရတဲ႔ ေနရာေလး နဲ႔ အဲဒီ ေနရာေလးက လူေတြ အေၾကာင္း။

အဲဒီလုိ သာ စီေၿပာၾကမယ္ဆုိရင္ ေၿပာစရာေတြ ဘယ္ေတာ႔ မွ ဆုံးမယ္ မထင္ဘူး။
အဲဒီေနရာ ေလးကုိ စေရာက္တုန္းက အားလုံး ဟာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြ အတြက္ အထူးအဆန္းေလးေတြပါပဲ။ အထူးသၿဖင္႔ ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ လုိ ေတာက တက္ လာ တဲ႔ ဖုိးသား တစ္ေယာက္ အတြက္ေပါ႔။
အဲဒီ အထူးအဆန္းေလး ေတြ အားလုံးကုိ ရင္ခုန္စြာ ယစ္မူးခဲ႔ၾကတယ္ေလ။ အခု ထိ လည္း ၿပန္လုိခ်င္ေနမိတယ္ဗ်ာ။

ပထမဆုံး ေၿပးၿပီး သတိရမိသူက ေတာ႔ ေယာက္်ားေလးေတြ အတန္းကုိ ပါးကြက္ ကြက္လာရင္ နမ္းတတ္တဲ႔ ဆရာမၾကီး အေမခ်စ္။ စည္းကမ္းၾကီး၊ ပညာေတာ္သေလာက္ စာအသင္အၿပ အရမ္း ေကာင္းတဲ႔ အေမခ်စ္ ကုိ ခ်စ္လည္း ခ်စ္တယ္။ အမွန္အတုိင္းေၿပာရရင္ ေၾကာက္လညး္ ေၾကာက္တယ္ဗ် (အနမ္းခံရမွာစုိးလုိ႔ ဟဲ..ဟဲ။ စတာပါဗ်ာ။ အေမခ်စ္ နမ္းမယ္ ဆုိ ခံခ်င္ပါတယ္။)။ သခၤ်ာ ပု စၦာ တပုဒ္တည္း ကုိ နည္းလမ္းေပါင္းမ်ားစြာ နဲ႔ တြက္ၿပ ခဲ႔တာ တစ္သက္မေမ႔ဘူးဗ်ာ။ ခုေတာ႔ အေမခ်စ္လည္း မရွိေတာ႔ဘူး။

စကား၀ဲတတ္ တဲ႔ ေယာသူ၊ေဆာသူ ေလးေတြ က လညး္ အဆန္းပါပဲ။ သူတုိ႔ ကုိသြားမိတ္ဆက္ေတာ႔ သူတုိ႔ ၿပန္ေၿပာလုိက္တာ ၾကားၿပီး နားမလည္စြာနဲ႔ အံ႔အားသင္႔ ခဲ႔ရဖူးတယ္။ သူတုိ႔ ေရွ႕ မွာ တည္ေနခဲ႔ ရေပမယ္႔ ကြယ္ရာေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ေၿပာၿပီး ရယ္ လုိက္ရတာဗ်ာ။ သူတုိ႔ ဘာေၿပာတယ္ မွတ္လဲ။ ငါတုိ႔ ကလည္း ခန္တတ္ပါတယ္ဟယ္တဲ႔။ သူတုိ႔ က ငသတ္ ကုိ နသတ္ လုိ အသံ၀ဲေနမွန္း ေနာက္ မွ ပဲ သိခဲ႔ ရတာေလ။

ၿပီးေတာ႔ ေၾကာင္ေတာင္ ေတာင္ အေဆာင္ နာမည္ေတြ က အစ ေပါ႔။ ဥပမာ ထုတ္ၿပရရင္ My Youk Tiger Hostel, နတ္သွ်င္ေနာင္ နဲ႔ ဓါတုကလ်ာ။ နာမည္ေလးေတြ က တမင္အေၿပာင္ေပးထားတာလား၊ အတည္လားေတာ႔ မသိဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ နတ္သွ်င္ေနာင္ နဲ႔ ဓါတုကလ်ာ က လည္း ဟုတ္လုိ႔ ဗ်ိဳ႕ ၊နတ္သွ်င္ေနာင္ နဲ႔ ဓါတုကလ်ာ လက္သစ္ေလး ေတြ ေမြးေပးေနတာေလ။ တခါတေလက် နတ္သွ်င္ေနာင္ ဘက္ က ထြက္လာတတ္တဲ႔ တြံေတးစိုးေအာင္ သီခ်င္းနဲ႔ အားလုံးကု ိေႏွာင္႔ယွက္တတ္တဲ႔ မယ္ဒလင္ ဆရာ ကုိ လညး္ လြမ္းတယ္ဗ်ာ။

စာေရးကိရိယာ ေရာင္းတဲ႔ ႏြယ္ကသစ္ နဲ႔ ဖုိးသာထူး အေၾကာ္ ဆုိင္ က လည္း ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ အသည္း စြဲပဲ။ ေကာင္မေလးေတြ ညေန ေစ်း၀ယ္ထြက္၊ ဘုရားဖူးထြက္၊ အေၾကာ္စားထြက္ရင္ ရႈိးရတာ လည္း အေမာေပါ႔။ ကုိယ္ၾကိဳက္တဲ႔ ေကာင္မေလး ပါရင္ ၾကိဳဆုိပါ၏ ထိပ္ ကုိ လုိက္သြားၿပီး ဘာမွ မေၿပာပဲ ၿပန္လာရတာလည္း ခုထိ လြမ္းေနဆဲ ပဲ ဗ်ာ။

အေဆာင္မွာ ေရမလာရင္ ေက်ာင္းထဲ ေၿပးၿပီး ေရခ်ိဳးရတာလည္း ပါေသးတယ္။ အညာေႏြ အပူဆုံးအခ်ိန္မွာ ေရမရွိတာ အဆုိးဆုံးပဲ။ အဲဒီတုန္းက ေတာ္ေတာ္ ခံ ခဲ႔ ရေပမယ္႔ ခုေတာ႔ အဲဒါေတြ ၿပန္လုိခ်င္လုိက္တာဗ်ာ။

ေက်ာင္း က Drawing Board ေတြ လည္း အရင္တုန္းက လုိ သြားခုိးခ်င္ေသးတယ္။ ဆရာေတြ အေဆာင္လာစစ္ရင္ ေနာက္ေဖးက ေခ်ာက္ထဲ ပစ္ထည္႔ ထားလုိက္တာပဲ။ သူတုိ႔ ၿပန္မွ ၿပန္ထုတ္သုံးရတာေပါ႔။
မုိးရြာရင္ အေဆာင္ထဲကေနေတာင္ ဓါတ္လုိက္မွာကုိ ေၾကာက္ေနရေအာင္ ေၿခာက္တတ္တဲ႔ အေဆာင္ေပၚက 66 KV ဓါတ္အားေပးလုိင္း ကုိ လညး္ လြမ္းတယ္ဗ်ာ။

ခ်င္ေတာင္မ ေတာင္ေၾကာေပၚကေန လွပတဲ႔ ဧရာ၀တီ ရဲ႕ အေကြ႕ အေကာက္ေတြ နဲ႔ အတူ လြမ္းေမာ္ရွင္ ေစတီ ေတြ ကုိ ၾကည္႔ရင္း ဘယ္ ကုိ လြမ္းလုိ႔ လြမ္းရမွန္းမသိ ခဲ႔ တဲ႔ အခ်ိန္ေတြ လည္း ၿပန္လုိခ်င္တယ္ဗ်ာ။

ေအးၿမတဲ႔ လၿပည္႔ ည မွာ လြင္ထီးက်န္ ေတာင္ ကမုေလးေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုထုိင္ၿပီး စကားေၿပာရတာ က ေတာ႔ တကယ္ အရသာ အရွိဆုံးပဲ။ အဲလုိ မုိးလင္းတဲ႔ ညေတြ ဘယ္ေတာ႔ ၿပန္ရမလဲဗ်ာ။

ေတာ္ၿပီဗ်ာ။ လြမ္းတာေတြ ကုိ ေနာက္မွ ဆက္ေၿပာၿပမယ္။

ေကာင္းတမာန္

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...