၂၀၀၈ ဒီဇင္ဘာ တမ္းခ်င္း

(၁)

လၿပာသုိ ဆန္းခါစ

ၿမခြာညိဳ ပန္းသဘာ၀ နဲ႔

ခ်မ္းကာပုိ ဒီဇင္ဘာလမွာ

မွန္းကာငုိ အညာအလွကုိ

လြမ္းဇရာသာ က်က်ေနရတယ္

ေၿပးလုိ႔ၿဖင္႔ မေတြ႔ႏုိင္ပါတကား။

အသက္ တစ္ႏွစ္ၾကီးလာၿပန္ၿပီ။ ဒီဇင္ဘာမွာ ေမြးတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ဒီဇင္ဘာကုိ အရမ္းခ်စ္ပါတယ္။ ခ်မ္းေအးတဲ႔ ဒီဇင္ဘာ ဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ အတြက္ ဘ၀မွာ ၿပန္လုိခ်င္ ေတာင္႔တစရာေတြနဲ႔ ၿပည္႔ႏွက္ေနတတ္တယ္။

(၂)

ဒီဇင္ဘာ နံနက္ခင္းေတြဆုိ အညာက အေမ႔အိမ္က ထမင္းၾကမ္းေၾကာ္ ကုိ ရြာထိပ္က ေဒၚေဒါင္း အေၾကာ္ဆုိင္က မြန္းနံရြက္ ဒါမွမဟုတ္ ၿမင္းခြာရက္ ဒါမွမဟုတ္ ၾကက္သြန္ ေပါင္းေၾကာ္ ေလး တစ္ခု၊ ႏွစ္ခုေလာက္ နဲ႔ စားတဲ႔ ဓေလ႔ေလးကုိ ၿပန္အလုိခ်င္ဆုံးပဲ။ အဲဒီ ဓေလ႔ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ဟုိး ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက စၿပီး စြဲလမ္းခဲ႔မိတာပါ။ အဲဒီလုိ မနက္ခင္းဆုိ အေဖ႔ ေရေႏြးၾကမ္းအုိးက လည္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ေသာက္လုိ႔ ကုန္တာခ်ည္းပဲ။ တခ်ိဴ႕ မနက္ေတြဆုိ ရွားသားမီးၾကီးခဲေတြ ေအာက္မွာ ထန္းပင္ၿမစ္ေလး ထုိး ဖုတ္ထားတတ္ေသးတယ္။ က်က္ရင္ အခႊံႏႊာၿပီး ႏွမ္းဆီစစ္စစ္ ထဲ ထုိးစိမ္ၿပီး စားေတာ႔တာပဲ။ တခါတေလေတာ႔ ရြာေတာင္ပုိင္းက ေဒၚေလး လည္ေရာင္းတဲ႔ ထန္းသီးမႈန္႔ ေလး တေယာက္ ၃ စိတ္စီေလာက္၀ယ္ၿပီး ႏွမ္းဆီ နဲ႔ တုိ႔စား တတ္တယ္။

ဘယ္လုိပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ပါ။ ခုဆုိ ကြ်န္ေတာ္က အေမ႔ အိမ္ နဲ႔ မေ၀းခ်င္လည္း ေ၀းေနရၿပီေလ။ စိတ္ထဲမွာ အညာသားက လႊဲၿပီး ရန္ကုန္သား ေတာင္ မၿဖစ္ခ်င္ခဲ႔ တဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ က ခုေတာ႔ ရန္ကုန္ထက္ ေ၀းတဲ႔ ေနရာမွာ ေနေနရတယ္ ေလ။ ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ႔ ေနရာအစစ္ဟာ ဟုိးအေ၀းက ဒီဇင္ဘာ နံနက္ခင္း ၿမဴမႈန္ေတြၾကား ရြာသူပ်ဴိ တုိ႔ ႏွမ္း စီးခ်င္္ စီးေနမယ္႔ ဒါမွမဟုတ္ ေက်ာင္းမသြားခင္မွာ ေက်ာင္းသားတခ်ိဴ႕ ႏွင္းေတာတုိးၿပီး ႏြားစာရိတ္ခ်င္ ရိတ္ေနၾကတဲ႔ အဲဒီ သဘာ၀ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေလးတခု ရွိတဲ႔ အညာက ေနရာေလးပါပဲ။ ဘာေတြ ဘယ္လုိေၿပာင္းေၿပာင္း ဘယ္ေတာ႔မွ ေၿပာင္းလဲမသြားမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔ ေနရာ ဟာ အဲဒီ အညာက ရခုိင္ရုိးမ အစြယ္အပြား ေတာင္နီေတာင္ညိဳ အေၿခက ကြ်န္ေတာ္ အရမ္းခ်စ္ရတဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ရြာေလးပါပဲ။

ေတာင္နီေတာင္ညဳိ ၀န္းရံခစား

သီရီကုကၠဳိ၊ ဤေၿမသည္ကား

ကြ်န္ေတာ႔္ ခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေၿမတည္း။

ဒါေၾကာင္႔ ဒီဇင္ဘာေရာက္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ ရြာကုိ အေၿပးၿပန္ခ်င္မိတယ္။ ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ အေမ႔ရင္ခြင္ထဲကေန ေအးခ်မ္းစြာ ႏုိးထခ်င္မိတယ္။ သြားတုိက္ေဆးေတြ မလုိပဲ ဆားနဲ႔ ပဲ သြားတုိက္ခ်င္ေသးတယ္။ ၿပီးရင္ နံနက္စာ ကုိ တပ္မက္စြာလည္း စားတတ္ခ်င္ေသးတယ္။ စားၿပီးရင္ ေက်ာင္းမသြားခင္ ယာထဲ ကုိ အေၿပးသြားၿပီး ႏွင္းေတာထဲ ဇြတ္တုိးလုိ႔ ႏြားစားလည္း ရိတ္ၾကဦးမယ္။ ႏြားစာရိတ္ၿပီး ဟင္းခ်က္ဖုိ႔ ရာပဲသီးတုိ႔ ဖရုံသီးတုိ႔ လည္း ခူးခဲ႔ဦးမယ္။ ၿပီးရင္ ႏြားစာထုံးေတြ ရြက္ထမ္းၿပီး ေခြ်းေတြ ႏွင္းေတြ စုိရႊဲေအာင္ အိမ္ကုိ အေၿပးၿပန္ရမယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ႔ ေတာင္ဘက္အိမ္က အေမၾကီးခင္တင္႔ တုိ႔ ေရတြင္းကုိ သြားၿပီး ေရအေၿပးခ်ိဴးရမယ္။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေရခ်ိဴးေနတုန္း အေမက ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အတြက္ ထမင္းဘူး ၿပင္ထားမယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ တၿခားတရြာမွာ ရွိတဲ႔ အလယ္တန္းေက်ာင္းေလးကုိ စက္ဘီး နဲ႔ သြားၾကရတယ္။

ဒါဟာ တခ်ိန္တုန္းက ဆင္းရဲလွတဲ႔ ငါတုိ႔ဘ၀ လုိ႔ ညည္းယူခဲ႔ရဖူးတဲ႔ ဒုကၡ တမ်ိဴးပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ဆီမွာ ပညာသင္တယ္ဆုိတာ ၿမိဳ႔မွာလုိ ခပ္ေၾကာ႔ေၾကာ႔ေလး အသာသင္႔ ပညာရွာခြင္႔ရၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ယာလုပ္ရင္း ကုိင္းထြက္ရင္း ပညာကုိ ယူခဲ႔ရတာပါ။ အဲဒီတုန္းက ငါတုိ႔မ်ား ဆင္းရဲလုိက္တာ လုိ႔ ညည္းညဴခဲ႔ဖူးေပမယ္႔ အခုေတာ႔ အဲလုိ ရုိးသားၾကိဳးကုတ္တဲ႔ သဘာ၀ ကုိ ၿပန္တည္ေဆာက္ခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ အရင္တုန္းက ရွိဖူးတဲ႔ ရုိးကုတ္တတ္တဲ႔ ေအးခ်မ္းမႈ ဟာ ေခတ္နဲ႔အမီွ တုိးတက္ေနတဲ႔ ဘ၀ေနထုိင္မႈ၊ ပညာဆည္းပူးမႈ နဲ႔ အတူ သဟဇာတ ရွိလွစြာ ဒြန္တြဲ ေနရင္ေတာ႔ ပုိေကာင္းတာေပါ႔။

ႏြားစာတထုံး စာတလုံး

ႏွင္းေတာတုိးရင္း စာပန္းကုံး

တေထာက္တရြာ အေရာက္လာ

ပညာဆုိတာ ရွာရတာ။

(၃)

အဲလုိ အိပ္မက္ေတြဟာ ကြ်န္ေတာ္ ခဏခဏ မက္တတ္တဲ႔ အိပ္မက္ေတြပါ။ အဲဒီ အိပ္မက္ဟာ ကြ်န္ေတာ႔အတြက္ သစၥာတရားဆုိလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ ေန႔ခင္း ေၾကာင္ေတာင္ၾကီးမွာလည္း မက္ခ်င္မက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ခုလုိ ေခတ္မွီတုိးတက္တဲ႔ ေနရာမွာ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕ ထုိင္ၿပီး ဘေလာ႔ဂ္အတြက္ ပုိ႔စ္တခု ေရးရင္းလည္း မက္ခ်င္ မက္ေနမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ရြာဘက္ကုိ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕ ကေန ဟုိင္းလတ္ ကားနဲ႔ အမုိးေပၚကစီးရင္း အိမ္ၿပန္ခရီးမွာ မက္ခ်င္လည္း မက္ေနမယ္႔ အိပ္မက္ပါ။ အဲလုိ အခ်ိန္ဆုိ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ရြာနား ကပ္လာရင္ အဲဒီအိပ္မက္က ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ မ်က္ရည္၀ဲေအာင္ လုပ္ေတာ႔တာပဲ။ ရြာနဲ႔ နီးလာတာနဲ႔အမွ် ရခုိင္ရုိးမ အစြယ္အပြား ေတာင္နီေတာင္ညဳိ ေတြကုိ ၿပာလဲ႔လ႔ဲ ေကာင္းကင္ ေနာက္ခံထားၿပီး ၿမင္ရေတာ႔တာပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေၿပာင္ဖူးခင္းေစာင္႔ရင္း လင္႔စင္ေပၚက ေန႔ေပါင္းမ်ားစြာ၊ လေပါင္းမ်ားစြာ တေန႔ကုန္ ထုိင္ ၾကည္႔ ဖူးတဲ႔ ဒီေတာင္တန္းေတြရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္းေတြ၊ အဖုအထစ္ေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ ခုထိ အလြတ္ရေနတယ္။ မၿမင္ရလည္း ပုံေဖာ္ တတ္ေနတယ္။ အဲဒီ ေတာင္တန္းေတြဟာ ငါငယ္ငယ္တုန္းက ထင္းေခြ၊ မိႈရွာ၊ ႏြားစာရွာ၊ ေဆးၿမစ္ေဆးဥ ရွာတဲ႔ ေနရာပါလားဆုိတဲ႔ အသိဟာ ကြ်န္ေတာ္႔ကုိ အရမ္းပဲ လြမ္းဆြတ္ ေစပါတယ္။ အေမ႔အတြက္ ေဆးၿမစ္ဆုိလည္း ဘယ္ေတာင္နားက ဘယ္ေတာမွာ ရွိတယ္ဆုိ တာ ကြ်န္ေတာ္ အခုထက္ထိ အလြတ္ရေနဆဲပဲေလ။ အင္ၾကင္းပန္းေတြ ဘယ္ေခ်ာင္မွာေပါတယ္၊ ရင္ခတ္ပန္းတုိ႔ ဘယ္အဆြယ္မွာ ရွိမယ္၊ လြန္ဆန္ ေတြ ဘယ္ေၾကာမွာ ေပါတယ္ က အစ၊ ဇီးၿဖဴသီး၊ ဖန္ခါးသီးတုိ႔ ရွိတတ္တဲ႔ ေနရာေတြ၊ မိႈေပါက္တတ္တဲ႔ ေတာေတြ အားလုံးကုိ ကြ်န္ေတာ္ ခုထိ သတိရေနဆဲပါ။ အဲလုိ ကြ်န္ေတာ္ နဲ႔ ေပြ႔ဖက္ ရင္းႏွီးခဲ႔ရတဲ႔ ေတာင္တန္းေတြ ရဲ႕ အထိအေတြ႔ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ၿမိဳ႕ ၿပကေန ၿပန္လာတုိင္း အငမ္းမရ လုိခ်င္မိတယ္။

လုိင္းကားေပၚက ေန သူတုိ႔ ကုိ စၿပီး ၿမင္ရရင္ ကြ်န္ေတာ္ မ်က္ရည္ ၀ဲရေတာ႔တာပါပဲ။ သူတုိ႔လည္း ကြ်န္ေတာ္ ကုိ မွတ္မိ ေနဦးမယ္ ေသခ်ာပါတယ္။

ရခုိင္ရုိးမ ေတာင္အစြယ္

အေမာင္ ဘာေတြ ရွာခဲ႔မယ္။

အေမ႔အတြက္ ေဆးတၿမစ္

အမအတြက္ ပန္းတပြင္႔။

(၄)

သားငယ္ဟာ အေမ႔ ရင္ခြင္မွာ ငယ္စဥ္က ေၿပးလႊားေဆာ႔ကစားခဲ႔ေတာ႔ အေမ႔ဟာ သူ႔ေသြးသားကုိ ရင္ႏွစ္မၿခား ထာ၀ရ မကြဲကာ အၿမဲသာ အတူရွိေနေစခ်င္တာတဲ႔ေလ။ ဒါေပမယ္႔ အသက္ၾကီးလာတာနဲ႔ အမွ် အဲဒီ သားငယ္ဟာ သူ ေၿပးလႊားေဆာ႔ကစား ဖူးတဲ႔ အေမ႔ရင္ခြင္ကုိ သတိမရ ႏုိင္ေအာင္ ေလာက တာ၀န္ေတြ ထမ္းပုိးၿပီး တုိးတက္မႈေတြ ရွာခ်င္ ရွာေနလိမ္႔မယ္။ ဒါမွ မဟုတ္ သတိရသည္႔တုိင္ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါေတာင္ ၿပန္လာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အေၿခအေန မေပးပဲ ၿဖစ္ခ်င္ ၿဖစ္ေနလိမ္႔မယ္။

ဒါေပမယ္႔ အေမဆုိသူ တုိ႔ ရဲ႕ ရင္မွာေတာ႔ အဲဒီ သူတုိ႔ ေၿပးလႊားေဆာ႔ကစားခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရင္အစုံ ရွိေနသမွ် သားေတြကုိ ေန႔တုိင္း လြမ္းဆြတ္ ေနရဦးမွာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ သိပါတယ္ အေမ။ အေမ ကုိ လြမ္းတုိင္းလည္း မ်က္ရည္ေ၀ရပါတယ္ အေမ။ ဒါေပမယ္႔ အေၿခအေန ေပးေအာင္ သားေစာင္႔ရဦးမယ္ေလ အေမ။ အေမရယ္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တဲ႔ အေမ နဲ႔ အတူ ကြ်န္ေတာ္ ကုိ ခ်စ္တဲ႔ ဒုတိယအေမ အဲဒီ ေတာင္နီ ေတာင္ညဳိ ေတာင္တန္းေတြကုိ လည္း ကြ်န္ေတာ္ လြမ္းတယ္။

အေမတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ ဒီၾကားထဲမွာ က်န္းမာေရးကုိ ဂရုစုိက္ေနာ္။ ရာသီဥတုဒဏ္ ကလည္း ကာကြယ္ၾကေနာ္။

တေန႔ေန႔ မွာ ကြ်န္ေတာ္ အေမ႔စကားေတြကုိ ၿပန္ေၿဖႏုိင္မွာပါ။ အဲ..မေၿဖႏုိင္ခင္ စပ္ၾကားေတာ႔ အေမ႔ေၿပာဖူးတဲ႔ စကားေတြပဲ သား နားထဲ ပဲ႔တင္ ထပ္ေနပါတယ္ အေမ…။

သားရယ္……….မင္း အေမ႔ တုိ႔ နဲ႔ အတူ ရြာမွာ လယ္ထြန္ မစားႏုိင္ဘူးလား……..။

ဆုိတဲ႔ အေမ႔စကားပါ။

အေမ ယုံပါ။ အဲဒီ အခ်ိန္ထိ အေမ ရွိေနေသးရင္ သားၿပခ်င္ တယ္ အေမ႔ကုိ။ အေမ႔ ေမြးေပးခဲ႔ တဲ႔ အေမ႔သားဟာ အေမ႔ဂုဏ္ကုိ ေဆာင္၊ အေမ႔ရြာ ရဲ႕ ဂုဏ္ကုိ ေဆာင္ ၿပီး ရြာအတြက္ ၊ နယ္အတြက္ ဂုဏ္ယူရသူ တေယာက္ ၿဖစ္ၿပီး ၿပန္လာတဲ႔ တေန႔ အေမ သာ ရွိေနေသးရင္ သား အေမ နဲ႔ အတူ လယ္ပဲ စုိက္စားေတာ႔မယ္ အေမ………..။

ရုိးလွ တဲ႔ ဘ၀

လယ္ယာကုိပဲ

သူတုိ႔ထြန္

ေအးခ်မ္းတဲ႔ဘ၀

သဘာ၀ နဲ႔

ခ်စ္ၿခင္းပဲ အကဲပုိ

အေမဆုိဖူးတဲ႔

သားဆုိတာ

အေမ႔အတြက္ အားၿဖစ္ေအာင္

အေမ႔သားေမာင္

ရုိးကုတ္ေတာ႔မယ္ အေမ။

ေကာင္းတမန္ (စကၤာပူ စံေတာ္ခ်ိန္ ညေန ၆ နာရီ ၅၀ မိနစ္၊၂၀၀၈-၁၂-၀၂။)

ဒီစာကုိ Select ေပးၿပီး အက်ယ္ ကုိ ေရးပါ ...

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

ယာကန္သင္းတစ္ခု တည္ေဆာက္ၿခင္း (ၿမန္မာၿပန္)

ယခုတေလာ စကၤာပူ မွာ မုိးခဏခဏ ရြာတတ္သည္။ စကၤာပူတြင္ ရာသီဥတု ဘယ္ႏွစ္မ်ိဴး ရွိမွန္း ကြ်န္ေတာ္ မစူးစမ္းမိေသး။ ဒီေတာ႔ ဒီမွာ ယခု ဘာရာသီေရာက္ေနတာလည္း ကြ်န္ေတာ္ မသိ။ သုိ႔ေေပမယ္႔ ဒီရက္မ်ားအတြင္း နံနက္ေစာေစာ ႏွင္႔ ညပုိင္း တြင္ မိုးမ်ား ရံဖန္ရံခါ ဆုိသလုိ သည္းထန္ေလ႔ရွိေပသည္။

ယေန႔ နံနက္ေစာေစာတြင္ လည္း ကုိေရႊမိုးသည္ နံနက္မဂၤလာကုိ သူ၏ မုိးစက္မုိးေပါက္မ်ားၿဖင္႔ သြန္းၿဖန္း ၾကိဳဆုိလုိက္ၿပန္သည္။ မနက္က မုိးသည္ ေတာ္ေတာ္ ေတာ႔ သည္းထန္ေပသည္။ ရြာစကား ႏွင္႔ ေၿပာရလွ်င္ေတာ႔ မုိးက ေတာ္ေတာ္ အရည္ပါေပသည္။ မုိးေအးေအး ဆုိေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း လြတ္ေနေသာ ၿခဳံံေစာင္ ကုိ ၿပန္ဆြဲၿခဳံၿပီး ႏွပ္ေနလုိက္သည္။ အမွန္ကေတာ႔ ပ်င္းေနတာလုိ႔ လည္း ေၿပာ၍ရမည္။ ဘာပဲ ေၿပာေၿပာ မုိးေအးေအးမွာ ေစာင္ၿခဳံေကြးရသည္႔ အရသာ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္သည္။

ေကာင္းကင္ မွ မိုးပုလဲလုံးမ်ား ေခါင္မုိးႏွင္႔ ေၿမၿပင္မ်ား ေပၚတြင္ တအုံးအုံး ႏွင္႔ ေၾကြခ်ေေနသံမ်ား ၾကားေနရသည္။ သုိ႔ေပမယ္႔ ဒီမွာ ၾကားေနရေသာ မုိးပုလဲလုံးမ်ား၏ ေအာ္သံသည္ ကြ်န္ေတာ္ ရြာမွာရွိစဥ္က သယ္ကယ္မိုး ထားသည္႔ အေမ႔အိမ္၏ အိမ္မုိးေပၚ သုိ႔ ရုိက္ခတ္ေသာ မုိးသံမ်ားေလာက္ မလွဟု ကြ်န္ေတာ္က ထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ ၾကီးၿပင္းခဲ႔ရေသာ အေမ၏ အိမ္ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ရြာေလးသည္ ၿမန္မာၿပည္ အလယ္ပုိင္း က အညာေၿမတြင္ တည္ရွိေပသည္။ ထုိ အညာေၿမကုိ ဖန္ခါး ေၿမဟု လည္း တင္စားတတ္ၾကေသးသည္။ကြ်န္ေတာ္က မူ ဖန္ခါးေၿမ၊ ဇီးၿဖဴေၿမ၊ တမာေၿမ၊ ရင္ခပ္ပန္းတုိ႔ ပြင္႔ရာေၿမ၊ အင္ၾကင္းေၿမ၊ ရွားေစာင္္းေၿမ စသၿဖင္႔ ေ၀ဆာ ေနေအာင္ ေပးမေနပဲ ေၿပးပဲ ခံစားလုိက္ခ်င္သည္။ ထုိေၿမသည္ ၿမန္မာ ႏုိင္ငံ၏ မုိးေခါင္းရပ္၀န္း။ ေႏြရာသီသည္ ထုိေနရာ တြင္ အပူဆုံး။ မုိးေရခ်ိန္သည္ မည္သည္႔ ႏွစ္မွ မေလာက္ငွေပ။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ေတာင္သူလယ္သမား တုိ႔ အတြက္ တခါတရံ မွသာ လာလည္တတ္ေသာ ကုိေရႊမုိးသည္ ပုလဲလုံးမ်ားကဲ႔သုိ႔ တန္ဖုိးၾကီးမားၾကေပသည္။

ေတာင္သူ လယ္သမားတုိ႔သည္ တႏွစ္ပတ္လုံး အလုပ္လုပ္ကုိင္ၾကရေပသည္။ ေႏြ၊မုိး၊ေဆာင္းတုိ႔သည္ တစ္ႏွစ္တာ ကို လည္ပတ္ ကုန္ဆုံးေစသကဲ႔သုိ႔ ေတာင္သူလယ္သမားတုိ႔သည္ လည္း ေတာင္ယာ လုပ္ငန္းကုိ မေနမနား လုပ္ၾကရသည္။ ပညာေရးရည္မွန္းခ်က္ အတြက္ ဇာတိခ်က္ေၾကြ ေမြးရပ္ေၿမမွ မခြဲခြာမီအထိ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာင္သူလုပ္ခဲ႔ဖူးသည္။ ထုိေတာင္သူလုပ္ငန္း အေတြ႔အၾကဳံသည္ ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ အတြက္ တကယ္ ပင္ မေမ႔ႏုိင္စရာ ၿဖစ္ေနေတာ႔မည္ ေသခ်ာသည္။ ထုိ အေတြ႔အၾကဳံမ်ားထဲ မွာ တစ္ခု ကုိ စိတ္မီးအိမ္ တြင္ မွ်ေ၀ ရန္ ကြ်န္ေတာ္ ေစာင္ၿခဳံထဲ မွာ ေကြးေနရင္းွ ေတြးေနမိသည္။ မုိးရြာစဥ္ ေတြးေနေသာ အေတြးမ်ားကုိ အေၿခခံသၿဖင္႔ ေတာင္သူလယ္သမားတုိ႔၏ မုိးကုိ ေမွ်ာ္လင္႔ၾကရပုံ၊ မုိးပုလဲလုံး မ်ားကုိ မည္မွ် တန္ဖုိးထားရပုံ စသည္႔ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ေခါင္းထဲသုိ႔ အလွ်ိဳ အလွ်ိ ၀င္ေရာက္လာေပသည္။ ထုိအေတြးတုိ႔သည္ ေကာင္းတမန္ ကုိ ေစာင္ၿခဳံထဲတြင္ ပုိ၍ အရသာ ရွိေစၿပန္သည္။ လြတ္ေနေသာ ေစာင္တဖက္ကုိ ဆြဲ ဖုံးလုိက္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ ဆက္ေတြးမိၿပန္သည္။

ထုိေန႔ရက္မ်ားကုိ “ကြ်န္ေတာ္၏ ေတာင္သူေန႔မ်ား” ဟု ကုိယ္႔ဘာသာ အမည္ေပးလုိက္ၿပန္သည္။ ေတာင္သူလယ္မားတုိ႔၏ သနားစရာ မုိးေမွ်ာ္ၾကရပုံကုိ သရုပ္ေဖာ္လုိသည္။ ထုိႏွစ္က မွတ္မွတ္ရရ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ ယာေတြ ထဲမွာ ေခ်ာင္းေကာက္ဟု အမည္ေပးထားေသာ ယာကြက္ တစ္ခုတြင္ ပဲတီစိမ္း (အညာအေခၚ ပဲေနာက္) မ်ားစုိက္ထားသည္။ ပုံမွန္အားၿဖင္႔ ပဲတီစိမ္းကုိ နယုန္လ မုိးမ်ား ရြာၿပီး၍ မုိးႏူးလွ်င္ စုိက္တတ္ၾကသည္။ ပဲတီစိမ္းသည္ တစ္လ ႏွင္႔ တစ္ဆယ္႔ငါးရက္ အရြယ္ေရာက္လွ်င္ အဖူးအပြင္႔တုိ႔ စထြက္ေလသည္။ ထုိအခ်ိန္သည္ ေတာင္သူလယ္သမားတုိ႔အတြက္ အေရးအၾကီးဆုံး အခ်ိန္ပင္။ ၀ါဆုိ ၀ါေခါင္ ေရေဖာင္ေဖာင္ ၊ သေၿပသီးမွည္႔ ေကာက္စုိ႔ကြယ္ စသၿဖင္႔ ထုိရာသီ ထုိကာလအတြင္း ၿမန္မာႏုိင္ငံ ၏ မိုးေကာင္းလွပုံကုိ အမ်ိဴးမ်ိဴး တင္စားၾကေပသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ေကာင္းတမန္ တုိ႔ အညာတြင္ ထုိ လမ်ားတြင္ပင္ မုိးမေကာင္းတတ္ေပ။ မွတ္မွတ္ရရ ေကာင္းတမန္ ကုိးတန္းႏွစ္ က ၀ါဆုိ၀ါေခါင္ ပဲေနာက္မ်ား ပြင္႔ခ်ိန္တြင္ မုိးက မလာေတာ႔ေပ။ အသီးအပြင္႔တုိ႔ ေ၀ဆာရန္ တနည္းအားၿဖင္႔ ပဲေနာက္ အထြက္ေကာင္းရန္ ကုိေရႊမုိးက ေသာ႔ခ်က္ၿဖစ္ေပသည္။ သုိ႔ေသာ္ လူၾကီးမင္း က ထုိႏွစ္တြင္ ေရာက္မလာေပ။ ေကာင္းတမန္ တုိ႔ ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္ လုံး၀ စိတ္မေကာင္းၾက။ မုိးေကာင္းကင္ ကုိ ေမာ႔ၾကည္႔ရလြန္း၍ လည္ပင္းမ်ားပင္ ေညာင္းလွေပၿပီ။ ထုိမွ် စိတ္မေကာင္းရၿခင္း အေၾကာင္းအရင္းကား ထုိႏွစ္က ေကာင္းတမန္ တုိ႔ မိသားစု ေပၚတြင္ တင္ရွိ ခဲ႔ေသာ အေၾကြးမ်ားေၾကာင္႔ပင္။ ေကာင္းတမန္ က ကုိးတန္း၊ အမက ဆယ္တန္း၊ ညီမေလးက ငါးတန္း တက္ခါစ။ ထုိသုံးေယာက္၏ ေက်ာင္းစရိတ္ ႏွင္႔ အၿခားရြာတုိ႔ သြားေရာက္တက္ရသၿဖင္႔ ၀ယ္ရသည္႔ စက္ဘီးဖုိးမ်ား အတြက္ အေမ႔၏ နားႏွစ္ဖက္ လည္း မလွေတာ႔။ အေဖ၏ ေက်ာတုိ႔လည္း မေအးၿမေတာ႔။ ေပါင္ႏွံေခ်ငွား၍ ေက်ာင္းစရိတ္ကုိ ရွင္းထားရသည္။ ထုိ အေၾကြးမ်ားကုိ ေက်ႏုိင္ရင္ ကယ္တင္ရွင္ က ဒီ ပဲေနာက္ခင္းမ်ား။ ပဲေနာက္ မထြက္လွ်င္ အေဖ နဲ႔ အေမ အေၾကြးမေက် သည္႔အၿပင္ အေၾကြးထပ္တင္ရေပမည္။ ထုိသုိ႔ၿဖင္႔ ေကာင္းတမန္၏ အေဖ ႏွင္႔ အေမသည္ ထုိ အေၾကြးမ်ား၊ ေက်ာင္းစရိတ္မ်ားကုိ ဂုဏ္ယူစြာ ရင္ဆုိင္၍ ေကာင္းတမန္ တုိ႔ကုိ ပညာသင္ေပးခဲ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္ လည္း ထုိႏွစ္ တြင္ မုိးပုလဲမ်ားကုိ အေဖ၊အေမ တုိ႔ ထက္ ပုိေမွ်ာ္မိသည္။ ယခင္ႏွစ္မ်ားက ကေလးစိတ္ၿဖင္႔ ေကာင္းစြာ နားမလည္ ခဲ႔သမွ် ဒီႏွစ္မွ ေက်ာင္းစရိတ္၊ စားစရိတ္၊ အေၾကြး စသည္ တုိ႔ကုိ နားလည္ ခဲ႔ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ မုိးသည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ကယ္တင္ရွင္ပင္ ၿဖစ္သည္ဟု သိနားလည္လာသည္။

ဒီႏွစ္တြင္ မုိးငတ္ေနခ်ိန္ မုိးမ်ား ရြာခ်လုိက္လွ်င္ အေဖ အေမ တုိ႔ကုိ မပင္ပန္းေစခ်င္သၿဖင္႔ ေကာင္းတမန္ တုိ႔ သုံးေယာက္ ေခ်ာင္းေကာက္ထဲသုိ႔ ေၿပး၍ မုိးေရ ကုိ ဖမ္းမည္ ဟု ဆုံးၿဖတ္ထားသည္။ ေခ်ာင္းေကာက္ဟု အမည္ေပးထားရၿခင္းမွာ ေတာင္က် ေခ်ာင္း တစ္ခု ေကာင္းတမန္ တုိ႔ ယာကြက္ နားတြင္ ေကြ႔ေကာက္လာ၍ ယာကြက္ကုိ ၿဖတ္ၿပီး စီးဆင္းတတ္ေသာေၾကာင္႔ ၿဖစ္သည္။ အညာေၿမတြင္ မိမိတုိ႔ ၏ ယာမ်ားကုိ ထုိကဲ႔သုိ႔ နာမည္ေပးေလ႔ရွိသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ယာကြက္မ်ား၏ အမည္မွာ ေခ်ာင္းေကာက္ယာ၊ကန္ေတာ္ယာ (ေရကန္အနီးတည္ရွိ၍)၊ သရက္ပင္ကြက္(သရက္ပင္ရွိ၍)၊ အေနာက္ယာ (ရြာ၏ အေနာက္ဘက္တြင္ရွိ၍) စသည္တုိ႔ ၿဖစ္သည္။

မုိးသည္ ေမွ်ာ္ေလ မလာေလပင္။ ၀ါဆုိေက်ာ္၍ ၀ါေခါင္ကူးေလၿပီ။ အညာတြင္ မုိးမရြာေသး။ ပဲေနာက္ပင္ တုိ႔သည္ ညွဳိိးႏြမ္းပိန္ခ်ိေနေပၿပီ။ ထုိ႔ထက္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ စိတ္ေတြသည္ ပုိ၍္ ညိွဳးႏြမ္းရေပသည္။ မုိးမရြာလြန္းသည္႔ အခါ ေက်းလက္ ဓေလ႔အရ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ ႏွင္႔ ေတာရေက်ာင္း ဆရာေတာ္ဘုရားတုိ႔ ကုိ ပင္႔ဖိတ္၍ ငရံ႕မင္း ပရိတ္ ရြတ္ၾကသည္။ ပရိတ္ေရမုိး ရြာေစသည္။ လြန္ဆြဲ လွ်င္ မုိးရြာေစသည္ ဟု အယူရွိသၿဖင္႔ လြန္ၾကိဳးကုိ အၿပိဳင္အဆုိင္ ဆြဲၾကသည္။

ထုိ႔ေၾကာင္႔လား၊ သဘာ၀ တရားေၾကာင္႔လားေတာ႔ မသိ ပရိတ္ရြတ္ ၊လြန္္ဆြဲၿပီးမၾကာမီ ထုိႏွစ္က မုိးရြာေပသည္။ အေဖ၊ အေမ ႏွင္႔ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားတြင္ အၿပဳံးရိပ္မ်ား ၿပန္လည္ ထင္ဟပ္လာၿပန္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ထုိမိုးပုလဲမ်ား က်လာခ်ိန္သည္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ေက်ာင္းက ၿပန္ေရာက္ခ်ိန္ေလးပင္။ မိုးက တကယ္ အရည္ပါမပါ ခဏေစာင္႔ၾကည္႔ၾကသည္။ မုိးသည္ သည္းသထက္ ပုိ၍ သည္းထန္လာေပသည္။ ေနာက္ဆုံး အရည္ပါသည္ ဟု ေသခ်ာ ေသာ အခါ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သုံးေယာက္ ေပါက္ၿပား၊ငန္းၿပား ႏွင္႔ ေဂၚၿပား တုိ႔ ကုိယ္စီ ထမ္းကာ ေခ်ာင္းေကာက္ ယာသုိ႔ ေၿပးေတာ႔သည္။ ကြ်န္ေတာ္ က ငွက္ၾကီးေထာင္ဓားကုိ ခါးတြင္ ထုုိး၍ အပုိယူလာသည္။ အေမက အုိးထဲ က ထန္းလ်က္ခဲမ်ားကုိ ႏႈိက္၍ ပလတ္စတစ္ၿဖင္႔ ထုတ္ေပးလုိက္သည္။ မုိးရြာေနသၿဖင္႔ ေရဗူး ထည္႔မေပး။ အခ်ိန္မရ၍ လည္း ၿဖစ္သည္။

မုိးထဲတြင္ ပုလဲလုံးမ်ား အမွန္ခံရသည္ မွာ တကယ္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွသည္။ဒီလုိႏွင္႔ ေမာင္ႏွမေတြ ေၿပးလႊားေဆာ႔ကစားရင္း ေခ်ာင္းေကာက္ထဲသုိ႔ ေရာက္ေလသည္။ ေတာင္က် ေခ်ာင္းေရသည္ ေခ်ာင္းေကာက္သုိ႔ေရာက္မလာေသးေပ။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ သုံးေယာက္ အၿမန္လုပ္ငန္းစသည္။ ေခ်ာင္းေရလာလွ်င္ ဖမ္းရန္ အတြက္ ယာကန္သင္းကုိ ပုိ၍ ၿမင္႔ေအာင္ ခုိင္ခံ႔ေေအာင္ မံရမည္။ ကြ်န္ေတာ္ က ေပါက္ၿပားၿဖင္႔ ေၿမကုိ တူးဆြသည္။ တူးထားသည္႔ ေၿမစာမ်ားကုိ အမ က ေဂၚၿပားၿဖင္႔ ေကာ္၍ ကန္သင္းေပၚတြင္ အုံသည္။ ညီမေလးက ငန္းၿပားၿဖင္႔ ထုိနည္းတူအုံသည္။ လုိအင္လွ်င္ ငန္းၿပားၿဖင္႔ ကန္သင္းကုိ ရုိက္၍ ပုိမုိ ခုိင္ခံ႔ေစသည္။ ဒီလုိႏွင္႔ ကန္သင္း အရွည္တေလွ်ာက္ လုိက္လံ၍ ေၿမဖုိ႔ၿပီး ပုိမုိ ၿမင္႔မား ခုိင္ခံ႔ေစသည္။ လုံေလာက္ၿပီ ဟု ထင္သည္႔ အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေတာ္ေတာ္ ေမာေနၿပီ။ ပါလာေသာ ထန္းလ်က္ခဲ မ်ားကုိ မုိးေရႏွင္႔အတူ လည္ေခ်ာင္းထဲ ပစ္သြင္း၍ ရႊံ႔ထဲ မုိးထဲတြင္ အားရပါးရ ထုိင္နားလုိက္သည္။

သိပ္မၾကာပါ။ ေတာင္က် ေခ်ာင္းေရ သည္ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႔ ယာနား သုိ႔ ေရာက္လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္း ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနသည္။ ေခ်ာင္းေရသည္ ကန္သင္း အတားႏွင္႔ ေတြ႔ေသာအခါ လာလွမ္းအတုိင္း မစီးႏုိင္ေတာ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ယာအႏွံ႔ စီး၀င္ စိမ္႔၀င္ ေတာ႔သည္။ ေပ်ာ္လုိက္သည္႔ ၿဖစ္ၿခင္း။ ပဲေနာက္ဖူးတုိ႔သည္ ရုတ္တရက္ ပြင္႔အာလာသည္။ ပဲေနာက္ရြက္ ခပ္စိမ္းစိမ္း ႏွင္႔ ပဲေနာက္ပြင္႔ ၀ါဖန္႔ဖန္႔ တုိ႔သည္ လုိက္ဖက္ညီစြာ ပင္ မုိးနဲ႔ အတူ သဘာ၀ ပန္းခ်ီကားကုိ ေရးၿခစ္ၿပန္သည္။ နားေနရင္း ပဲေနာက္ခင္း တစ္ေလွ်ာက္ ေခ်ာင္းေရ စိမ္႔၀င္ စီးဆင္းသည္ ကုိ လုိက္ၾကည္႔ၾကသည္။ အေပၚက မုိးကလည္း ရြာေနသည္။ ခ်မ္းလွ၍ အားလုံး ခုိက္ခုိက္တုန္ေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေစာင္႔ၾကည္႔မွ ၿဖစ္မည္။ ေရမ်ားလာလွ်င္ ကန္သင္းသည္ ႏုိင္မည္မဟုတ္။ က်ိဴးႏုိင္ေပသည္။

သုိ႔ေသာ္ ကေလး အေတြးၿဖင္႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သည္ ယာကန္သင္းကုိ ေရမေၾကာ္ႏုိင္ရန္ ထပ္မံ ၿဖည္႔စြမ္းႏိုိင္မည္ဟု ထင္ထားေပသည္။ မုိးသည္ ပုိ၍ပုိ၍ သည္းထန္လာသည္။ ေခ်ာင္းေရသည္ ပုိ၍ အစီးသန္လာေပၿပီ။ ယာကန္းသင္းကုိ ေက်ာ္စၿပဳၿပီ။ ကန္သင္းေၿမစာသည္ အသစ္ၿဖစ္၍ ေရတုိးေရစိမ္႔ဒဏ္ကုိ ေကာင္းေကာင္း မခံႏုိင္ေပ။ ေပါက္သည္႔ ေနရာ က ေပါက္သည္။ ေရေက်ာ္သည္႔ ေနရာက ေက်ာ္ေနၿပီ။ ထုိအခါ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ သုံးေယာက္ လုပ္ငန္းစရၿပန္ၿပီ။ ေၿမစာကုိ တူးဆြ၍ ယာကန္သင္းတြင္ ထပ္မံ ဖုိ႔သည္။ ဖာသည္။ သုိ႔ေသာ္မရ။ ယာထဲတြင္ ေရက အၿပည္႔ၿဖစ္၍ အီေနသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ ေခ်ာင္းရက အႏုိင္ရသည္။ ကန္သင္းကုိ ေက်ာ္၍ စီးဆင္းသြားေလၿပီ။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ လည္း ဘယ္လုိမွ မႏုိင္ေသာအခါ ေမာေမာ ႏွင္႔ ထုိင္ၾကည္႔ေနရသည္။ မုိးမ်ားတိတ္၍ ေခ်ာင္းေရ စဲသြားေသာအခါ အိမ္သုိ႔ ၿပန္ခဲ႔ၾကသည္။ အိမ္ေရာက္မွ ေရတြင္းမွာ ေရကုိ ငင္ကာ ေရခ်ိဳးလုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ညေနစာ ကုိ စားကာ ေစာင္ၿခဳံထဲသုိ႔ ၀င္၍ ေကြးလုိက္ၾကသည္။

သုိ႔ေသာ္ ထုိႏွစ္တြင္ ကြြ်န္ေတာ္တုိ႔ ယာက ပဲေနာက္ အမ်ားဆုံးရလုိက္ေပသည္။ အေၾကာင္းမွာ ေခ်ာင္းေရကုိ ယာကြက္ထဲတြင္ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာ စိမ္႔၀င္ စီးဆင္းေစၿပီး ေၿမၾကီး အနက္အထိ ေရကုိ ၀င္ေရာက္ေစခဲ႔ေသာေၾကာင္႔ၿဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ေနာက္ထပ္ မုိးမ်ားမရြာေသာအခါ ထုိသုိ႔ ၿပဳလုပ္မထားေသာ ေတာင္သူတုိ႔၏ ယာမ်ားတြင္ တစ္ၾကိမ္သာ ပဲေနာက္ ေကာက္လုိက္ရၿပီး က်န္ အၾကိမ္မ်ားတြင္ ပဲေနာက္ မေအာင္ေတာ႔ေပ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ယာတြင္ ထုိသုိ႔ ေရကုိ ေၿမၾကီးအနက္ အထိ စိမ္႔၀င္ ထိန္းသိမ္းေစသၿဖင္႔ မုိးမရြာသည္႔ ဒဏ္ကုိ ခံႏုိင္ေစကာ ပဲေနာက္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေကာက္လုိက္ရေပသည္။ ကံအားေလ်ာ္စြာ ပဲေနာက္ေစ်း တက္သည္႔ ႏွစ္ ႏွင္႔ ၾကဳံေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ အေကြ်းမ်ား ဆပ္လုိ္က္ႏုိင္ေပသည္။ အေမ ၏ နားႏွစ္ဖက္ လည္း ၿပန္လွလာေပၿပီ။ အေဖ၏ ေက်ာသည္လည္း ေအးၿမၿပန္ၿပီ။ ေက်ာင္းစရိတ္လည္း ထုိႏွစ္က မပူလုိက္ရ။

ထုိႏွစ္သည္ ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္သူ လုပ္ခဲ႔သမွ် သက္တမ္းအတြင္း အေပ်ာ္ဆုံး ႏွစ္ၿဖစ္ခဲ႔သည္။ ထုိ ယာကန္သင္းတစ္ခု ေမာင္ႏွမေတြ ေပါင္း၍ မြမ္းမံ ခုိင္ခံ႔ေစခဲ႔ေသာ သင္ခန္းစာ သည္ ကြ်န္ေတာ္႔ ဘ၀အတြက္ ေမာင္ႏွမသုံးေယာက္ တုိ႔၏ ေမတၱာ တရားကုိ ခုိင္ခံ႔ေစသာ ကန္သင္းတစ္ခု အလုိလုိ ေဆာက္ေပးႏုိင္ခဲ႔သည္ ဟူ ထုိအခ်ိန္က မေတြးမိေပ။ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေညာင္းခဲ႔၊ မိဘ ေမာင္ႏွမ ေတြ ႏွင္႔ ေ၀းခဲ႔ရမွ ထုိအခ်ိန္က ေဆာက္ခဲ႔ေသာ စိတ္ကန္သင္းသည္ မည္မွ် ခုိင္ခံ႔ေၾကာင္းသိလာရေပသည္။ အမ ႏွင္႔ ညီမေလးကုိ လြမ္းသည္။ မုိးရြာထဲတြင္ ယာကန္သင္း အတူတူ ေဆာက္ခ်င္သည္။ အေမ႔ နားႏွစ္ဖက္ ကုိ ထုိထက္ပုိလွေစခ်င္သည္။ အေဖ ေက်ာႏွစ္ၿခမ္းကို ထုိထက္ပုိ ေအးခ်မ္းေစခ်င္သည္။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔၏ ထုိစိတ္ကန္သင္းသည္ ေလာကဓံ ဆုိသည္႔ ေခ်ာင္းေရ မည္မွ် အားေကာင္းပါေစ၊ ထုိေခ်ာင္းကုိ အံတု ခုခံ ကာကြယ္ ၿပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ၏ ဘ၀ ယာခင္းမ်ားကုိ ခုိင္မာတည္တံ႔စြာ ထာ၀ရ ေဘာင္ခတ္ လွပေစ၍ ဘ၀ေအးခ်မ္းသာယာမႈ ဟူေသာ ပဲေနာက္မ်ားကို ေအာင္ၿမင္စြာ ခူးေကာက္ရမည္ဟု ေရာက္သည္႔ေနရာမွ မုိးရြာတုိင္း ေကာင္းတမန္ လြမ္းဆြတ္တမ္းတစြာ ေတြးေတာေနမိေပသည္။

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

Making an embankment: ယာ ကန္သင္း တစ္ခု တည္ေဆာက္ၿခင္း

"More exactly, it is in an arid zone of our country. Summers are the hottest and rainfalls are the lowest in my village during the whole year around. Farmers in our area work all year around: winter, summer and rainy season. I did so too till I finally left my village for higher education. I would like to share one of my family activities on the farm during my farmer days in my village. Actually that instant of time I am going to share with you is my most missing part of life whenever I experience heavy rain in whatever place I am and however far I am from my native village. This morning rain here urged me to write this post to share my family farm life with you all."

There is a frequent rain here during these days. Actually I have not explored how many seasons they have here. But for this time of the year there is a random visit of rain here mostly during the night and in the early morning.

This morning the rain said its early-morning hello to us here again. It is quite a heavy rain. I felt the coldness by the rain when I wrapped up myself in my blanket. I could hear the sound of rainwater dropping on the roofs and ground. But this sound here is not so beautiful unlike the sound I had heard on my cottage house when I was in my village with my family. My native village is in the up country of Myanmar. More exactly, it is in an arid zone of our country. Summers are the hottest and rainfalls are the lowest in my village during the whole year around. Farmers in our area work all year around: winter, summer and rainy season. I did so too till I finally left my village for higher education. I would like to share one of my family activities on the farm during my farmer days in my village. Actually that instant of time I am going to share with you is my most missing part of life whenever I experience heavy rain in whatever place I am and however far I am from my native village. This morning rain here urged me to write this post to share my family farm life with you all.

When I am thinking to share that part of my life which I called as my farmer days, I have noticed that I should point out how rainwater is so important for the farmers in arid zone to get a successful cropping and harvesting. Since we have the lowest rainfall in our village, farmers always long for and value the rare heavy rain in our Anyar Myay ( the up country land). Some years we don't have any rainfall the whole year around. Some years, there are two or three times visit of rain, which are not enough to get a successful plantation and harvest. For the lower part of our village, we can still get some good harvesting seasons by the help of the River Irrawaddy sweeping its water to our fields and leaving enough layer of good-fertilizing soil on our fields and enough water content or moisture content in the soil to some depth of soil or ground, which can guarantee a successful harvest time for us. But the River Irrawaddy can never reach to the upper part of our village. Moreover during my farmer days, there was no technology yet to make effective use of underground water. Therefore the rainwater become the only source we have to rely on for getting a good seeding and planting of crops on our upper farms.

Therefore even one time heavy rain in our land is very important for us. No farmer will not let this water wasted. All have to capture the biggest amount of rainwater in their farm during this scarce coming of rain fall. Some years, when we have plantation ready to give its buds and flowers which will support us the good harvest time, no rain falls. As a result, there are no successful budding and flowering. Both we farmers and our friends plants are waiting for the rain to come and refresh us. If finally the rain come, all of the farmers from our village have to run to their farms with farm equipment on their shoulders to capture a stream of rainwater in their fields. That does not exclude me and my family. I want to recall my memories of that time with my two sisters. When there was a heavy rainfall after the continuous lack of rain, we ran to our fields to collect rainwater in our field.

Our field is located near the bottom of a small mountain ranges. So whenever there is a heavy rain, a stream of rainwater collected from each mountain passes through our farm. When we got to our farm, the stream had not reached to our farm. So we had enough time to prepare a bank of earth to intermit the flow when it came. The rain became heavier and heavier. We got so cold while we were trying to make a good embankment. We dug up the earth and put it on the embankment to make it stronger and stronger. As soon as we thought our embankment was strong and high enough to stop the flow of mountain water, the stream got at our farm. We excitingly waited for the stream to get at our embankment on a perpendicular line on our farm. Finally it arrived at our embankment. But since the flow encountered intermittence, the mountain water kept on flowing all around our farm sinking deeply to the underground. But the rain got even heavier to a greater degree. The stream of water became stronger and its speed became uncontrollable. This was demanding me and my two sisters to mend more earth to the embankment. So we dug more earth and mended the embankment. But when the water was so strong, we lost our control. Water level became higher than the height of embankment. Some leaked through the embankment. Some flowed over it. Finally we totally lost our control. Stronger stream of mountain water broke down our embankment finally at all places. But at least we had let the water be sipped in the deeper soil, which can guarantee us a good harvest time.

Plants immediately gave out their buds and flowers because of rain and rainwater. Forest on the mountain ranges became greener. Arid zone was totally changed into a green land for a very short part of the season. How beautiful this part of my life. I really did not notice at that time I did enjoy my family life and my farmer days fully to make an embankment that would strengthen the kinship between me and my sisters. But I hope and I will always try to make this embankment of our kinship never be broken down by the streams of life called stresses, strains, and Law-ka-Dan (sufferings from life).

Whenever it rains hard again, wherever I am, I want to get back to my village to make an embankment for our family farm to get a successful harvest of our new generations: my children and my two sisters' children.

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

ၿမန္မာ႔သစ္ေတာက္ငွက္

သည္ေန႔ေတာ႔ ရြာသားတုိ႔၏ ထုံးစံအတုိင္း လုိင္းေပၚတြင္ ေတာလည္ထြက္ခဲ႔မိရာမွ ၿမန္မာ႔သစ္ေတာက္ငွက္တုိ႔ အေၾကာင္း စူးစမ္းေလ႔လာမိေပသည္။

ၿမန္မာ႔ သစ္ေတာက္ငွက္တုိ႔ အေၾကာင္းမေၿပာမီ သစ္ေတာက္ငွက္အေၾကာင္း ေယဘုယ်ေဆြးေႏြးလုိသည္။

သစ္ေတာက္ငွက္သည္ သစ္ေတာ၊သစ္အုပ္မွာ ေပ်ာ္ေမြ႔ၿပီး သစ္ပင္ေတြေပၚမွာ ေနထုိင္ေလ႔ရွိသည္႔ ငွက္အမ်ိဳးအစားၿဖစ္သည္။

အရြယ္အစား

သစ္ေတာက္ငွက္တုိ႔ကုိ အေသး၊အလတ္ႏွင္႔ အလယ္အလတ္အဆင္႔အၾကီးစား ငွက္မ်ား အေနၿဖင္႔ သုံးမ်ိဳးေတြ႔ႏုိင္ေပသည္။ အၾကီးဆုံး သစ္ေတာက္ငွက္သည္ (၁၉) လက္မမွ (၂၁) လက္မ အထိ အရွည္ရွိၿပီး (၁) ေပါင္ မွ (၁.၂၅) ေပါင္ အေလးခ်ိန္ ထိ ရွိသည္။ ပ်မ္းမွ်သက္တမ္း မွာ (၄) ႏွစ္မွ (၁၁) ႏွစ္ထိ အသက္ရွင္ ေနထုိင္ၾကသည္။

ထူးၿခားသည္႔ ၀ိေသသ

၄င္းတုိ႔သည္ ၄င္းတုိ႔၏ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း ထူးၿခားမႈ ႏွင္႔ ေနထုိင္က်က္စားရာ ေနရာေဒသ တုိ႔ ေၾကာင္႔ လူသိမ်ား ထင္ရွားသည္႔ ငွက္မိ်ဳးပင္ၿဖစ္သည္။ အထူးသၿဖင္႔ ေဆာက္သြားကဲ႔သုိ႔ ထက္ၿမက္ေသာ ႏႈတ္သီးမ်ား အသုံးခ်၍ သစ္ပင္၏ပင္စည္ ကုိ ထုိးေဖာက္ကြဲအက္ေစ၍ အထဲရွိ ပုိးမႊားမ်ားကုိ စားသုံးၿခင္းၿဖင္႔ ေတာင္သူလယ္သမား မ်ားကုိ အကူအညီေပးသည္႔ မိတ္ေဆြငွက္မ်ားၿဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ၿပင္ ႏႈတ္သီးကုိ အၿခားအပင္ငယ္မ်ားေအာက္ရွိ ပုိးမႊားမ်ား ရွာေဖြရန္ ေၿမကုိ တူးဆြၿခင္း၊ အသုိက္အၿမံဳေဆာင္လုပ္ၿခင္းတုိ႔ အတြက္လည္း အသုံးၿပဳၾကေပသည္။

ထူးၿခားသည္႔ ၀ိေသသမွာ ေရွ႕ ဘက္သုိ႔ ထုိးထြက္သည္႔ ေၿခေခ်ာင္း ႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေဘးဘက္ သုိ႔မဟုတ္ ေနာက္ဘက္ သုိ႔ ထုိးထြက္သည္႔ ေၿခေခ်ာင္း ႏွစ္ေခ်ာင္း ပါရွိၿခင္းပင္ၿဖစ္သည္။ ယင္း၀ိေသသေၾကာင္႔ပင္ ၎တုိ႔သည္ ခႏၶာကုိယ္ ကုိ သစ္ပင္ ပင္စည္ ၿဖင္႔ ေထာင္႔မွတ္က် က်က္ေၿခခတ္၍ အထက္၊ ေအာက္ သြားလာႏိုင္ၾကေပသည္။

အစားအစာ

အဓိက အစားအစာမွာ အင္းဆက္ပုိးမႊားမ်ား၊ သစ္သီးမ်ား၊ ႏွင္႔ အခြံမာ အသီးမ်ား ၿဖစ္သည္။

အမ်ိဴးကြဲ ႏွင္႔ အေရအတြက္

ကမၻာေပၚတြင္ သစ္ေတာက္ငွက္ မ်ိဴးကြဲမ်ား (၂၈) မ်ိဳးရွိၿပီး မ်ိဴးစိတ္ (၂၁၅) မ်ိဳး ထပ္မံခြဲၿခားနုိင္ေပသည္။ တိက် သည္႔ သစ္ေတာက္ငွက္ အေရအတြက္ ကုိ ကမၻာေပၚတြင္ သုေတသန ၿပဳ ေကာက္ယူထားၿခင္း မရွိေသးပါ။

မိတ္လုိက္ရာသီ

အမ်ိဳးကြဲ အမ်ိဳးမ်ဳိးေပၚ မူတည္၍ ကြဲၿပားၾကသည္။

သိုက္ၿမဳံဥ ႏွင္႔ မ်ိဳးပြားၿခင္း

ဥ (၄) လုံး ခန္႔ အထိ ဥၾကသည္။အမိ ႏွင္႔ အဖ တုိ႔သည္ သစ္ပင္၏ အေခါင္းတြင္ အသုိက္ေဆာက္၍ ဥမ်ား ကုိ မ်ိဴးပြားေစသည္။ ဥ စဥခ်ိန္မွ အေကာင္ေပါက္ခ်ိန္အထိ (၂)ပတ္ခန္႔ အခ်ိန္ယူသည္။ ေမြးကင္းစ သစ္ေတာက္ငွက္သည္ အေတာင္မ်ား မပါရွိေသးပဲ အၿမင္အာရုံလည္း မရရိွေသးေပ။ေမြးကင္စ သားသမီး မ်ားကုိ အမိ၊အဖ အနက္ တစ္ေကာင္မွ ေစာင္႔ေရွာက္၍ တစ္ေကာင္မွာ အားလုံးအတြက္ အစာရွာရေပသည္။ အေကာင္ေပါက္ သားငယ္ မ်ားအတြက္ အရြယ္ေရာက္၍ အသုိက္မွ ထြက္ခြာႏုိင္သည္အထိ (၂၅) ရက္မွ ရက္ (၂၀) ထိ ၾကာၿမင္႔ေပသည္။

ၿမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေတြ႔ရွိနုိင္ေသာ သစ္ေတာက္ငွက္ အမ်ိဳးအစား တခ်ိဳ႕ ကုိ ေတြ႔ရွိႏုိင္ေသာ ေနရာႏွင္႔တကြပူးတြဲတင္ၿပအပ္ပါသည္။

အမ်ိဳးအစား	က်က္စားရာ ေနရာ
ရင္က်ား သစ္ေတာက္ငွက္	၀ိတုိရိယေတာင္
ဒါဂ်ီလင္း သစ္ေတာက္ငွက္	၀ိတုိရိယေတာင္
၀မ္းဗုိက္နီညုိ သစ္ေတာက္ငွက္	၀ိတုိရိယေတာင္
ခရမး္ရင္သားရွိ သစ္ေတာက္ငွက္	၀ိတုိရိယေတာင္၊ ဖုန္ကမ္ရာဇီ
လည္ေခ်ာင္းနက္ သစ္ေတာက္ငွက္	၀ိတုိရိယေတာင္
ရင္ပုတ္ သစ္ေတာက္ငွက္	ေရႊစက္ေတာ္
လည္ေခ်ာင္းပုတ္ သစ္ေတာက္ငွက္	ေရႊစက္ေတာ္
လည္ေခ်ာင္းၿဖဴ သစ္ေတာက္ငွက္	ေရႊစက္ေတာ္
မီးခုးိဦးထိပ္ သစ္ေတာက္ငွက္	ေရႊစက္ေတာ္
ေခါင္းညဳိ သစ္ေတာက္ငွက္	ဖုန္ကမ္ရာဇီ
မီးေတာက္ၿမီး သစ္ေတာက္ငွက္	ဖုန္ကမ္ရာဇီ
အနီေရာင္အၿမီး သစ္ေတာက္ငွက္	ဖုန္ကမ္ရာဇီ
နီညဳိေတာင္ပံ သစ္ေတာက္ငွက္	ဖုန္ကမ္ရာဇီ
ထူးစက္ေၿပာက္ သစ္ေတာက္ငွက္	-
သံေၿခးေရာင္၀မ္းဗုိက္ သစ္ေတာက္ငွက္	-
ရင္ထုိး သစ္ေတာက္ငွက္	ဖုန္ကမ္ရာဇီ
၀ါၾကန္႔လည္ပင္း သစ္ေတာက္ငွက္	-
၀ါၾကန္႔မီးခုိး သစ္ေတာက္ငွက္	အေလာင္းေတာ္ ကႆပ
ၿမဲစိမ္းေက်ာ သစ္ေတာက္ငွက္
ထူးၿခားေက်ာက္ခဲေရာင္ သစ္ေတာက္ငွက္	အေလာင္းေတာ္ ကႆပ
ၿမဲစိမ္းေက်ာ သုံးေခ်ာင္းေထာက္ သစ္ေတာက္ငွက္	-
ထူးၿခားမီးေတာက္ေက်ာ သစ္ေတာက္ငွက္	အေလာင္းေတာ္ ကႆပ

ပုံ(၁) ၀ါၾကန္႔မီးခုိး သစ္ေတာက္ငွက္ထီး ပံု(၂) ထူးၿခားေက်ာက္ခဲေရာင္ သစ္ေတာက္ငွက္မ

ပုံ(၃) ထူးၿခားမီးေတာက္ေက်ာ သစ္ေတာက္ငွက္

ၿမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ဖုန္ကမ္ရာဇီ၊အေလာင္းေတာ္ကႆပ၊ ေရႊစက္ေတာ္ သည္႔ နယ္ေၿမမ်ားတြင္ သစ္ေတာက္ငွက္မ်ား ထူထပ္စြာ ေနထုိင္က်က္စားၾကေၾကာင္း ဖတ္ရႈမွတ္သားရသည္။ ၎စာရင္းသည္ နုိင္ငံၿခားသား ခရီးသြားမ်ား၏ မွတ္တမ္းမ်ားမွ သိရွိရသၿဖင္႔ ေဖးမဲ႔ေတာမ်ားႏွင္႔ ခရီးသြးတုိ႔ စိတ္၀င္စားသည္႔ ေနရာမ်ားတြင္သာ ေကာက္ယူမွတ္တမ္းတင္ထားေၾကာင္း သိသာေပသည္။ သုိ႔ရာတြင္ သဘာ၀ ေတာေတာင္ ေရေၿမ သစ္ေတာတုိ႔ ထူထပ္ေသာ ၿမန္မာနုိင္ငံတြင္ သစ္ေတာက္ငွက္ မ်ိဳးကြဲမ်ား ယခုထက္ ပုိမိုေပါမ်ား၍ ရွိမည္မွာ အမွန္မေသြပင္ၿဖစ္သည္။ စာေရးသူေနထုိင္သည္႔ေက်းရြာ၌ပင္ သစ္ေတာက္ငွက္မ်ိဳးမ်ားစြာ ရွိေပသည္။

အေလာင္းေတာ္ ကႆပ ကုိ လာလွည္သည္႔ ခရီးသြားဧည္႔သည္ ပါေမာကၡေတြသည္ပင္လွ်င္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၊ ဒဲ႔ဒရိတ္ ၿပည္နယ္၌ သစ္ေတာက္ငွက္ သုေတသန ၿပဳလုပ္ရန္ အေလာင္းေတာ္ ကႆပ မွ သစ္ေတာက္ငွက္DNA ရယူသြားခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ၿမန္မာေတြ ဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ၾကေသးေပ။ ကမၻာ႔သိပၸံပညာရွင္မ်ားသည္ သစ္ေတာက္ငွက္ မ်ိဳးကြဲမ်ားစြာ အဘယ္အေၾကာင္းအရင္းေပၚေတြမူတည္ ကြဲၿပားၿခားနားသည္ကုိ သိရွိရန္ သုေတသန အပူတၿပင္း လုပ္ေဆာင္ေနၾကေပၿပီ။

သုိ႔ၿဖစ္ပါ၍ ၿမန္မာႏုိင္ငံရွိ သက္ဆုိင္ရာ ဌာနဆုိင္ရာမ်ား၊ ဘာသာရပ္ေလ႔လာ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ား အေနၿဖင္႔ သစ္ေတာက္ငွက္တုိ႔ အေၾကာင္းကုိ သုေတသန ၿပဳလုပ္၍ မွတ္တမ္းၿပဳစုအပ္ေပသည္။

( မွတ္ခ်က္ - ဤေဆာင္းပါးတြင္ သုံးႏႈန္းထားေသာ သစ္ေတာက္ငွက္ အမည္မ်ားသည္ စာေရးသူ၏ ဘာသာၿပန္ဆုိမႈပင္ၿဖစ္သည္။ စာေရးသူသည္ လက္ရွိ သစ္ေတာက္ငွက္မ်ိဳးကြဲမ်ား ကုိ အမည္မေပးရေသးဟု ယူဆပါ၍ ယခုကဲ႔သုိ႔ နာမည္ေပးၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။ အကယ္၍ နာမည္ ေပးၿပီး အဖြဲ႔အစည္းၿဖင႔္သတ္မွတ္ထားေသာ နာမည္မ်ား စနစ္တက် ရွိပါလွ်င္ ေစာဒက တက္ၾကပါရန္ ဖိတ္ေခၚပတ္အပ္ပါသည္။

ဤေဆာင္းပါးကုိစီးပြားၿဖစ္အတြက္ မည္သည္႔ နည္းၿဖင္႔ၿဖစ္ေစ အသုံးၿပဳလုိပါက စာေရးသူ ခြင္႔ၿပဳခ်က္ယူၾကရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။ အကယ္၍ တစ္သီးပုဂၢလိက အသုံးၿပဳလုိပါကဤဘေလာ႔ဂ္ အမည္ ၿဖစ္ေစ၊စာေရးသူနာမည္ၿဖစ္ေစ ညႊန္းဆုိေဖာ္ၿပရန္ ေတာင္းပန္ပါသည္။

ဆက္လက္၍လည္း ၿမန္မာ႔ သစ္ေတာက္ငွက္မ်ား အေၾကာင္းကုိ ေစာင္႔ၾကည္႔ မွတ္တမ္းတင္သြားေပးပါမည္။)

အညြန္းအကုိးမ်ား

၁။ http://www.defenders.org/wildlife_and_habitat/wildlife/woodpeckers.php

၂။ http://myanmartravelinformation.com/mti-ecotourism/alaungdaw-kathaphar.htm

၃။ http://www.birds.cornell.edu/AllAboutBirds/conservation/success/myanmar

၄။ http://bio.fsu.edu/~jameslab/woodpkr.html

၅။ http://www.pbase.com/lilwings/piciformes

၆။ http://www.birdtourasia.com/myanmarreport06.html

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...

ယာကြက္ေပၚ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ဆြဲၿခင္း Drawing a line in the field

ေခါင္းစဥ္ ကုိ ၾကည္႔ၿပီး ဘာလားဟ လုိ႔ ေတြးေနၾကမလားဗ်။ ခဏဗ်ိဳ႕ မေတြးခင္ ဒါေလးက ေန စဖတ္ေပးၾကပါဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္႔ ကုိ ေတာင္သူယာလုပ္ ဓားမခုတ္ တဲ႔ အေမ နဲ႔ အေဖ က ေၿမလတ္ပုိင္း ရြာေလးတစ္ရြာမွာ သားအလတ္ေကာင္အေနနဲ႔ ေမြးဖြားေပးခဲ႔တာပါ။ ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာင္သူဖုိးသားေလး ဘ၀ ကေန ေတာင္သူလူပ်ိဳေလး ၿဖစ္တဲ႔ အထိ မိရိုးဖလာ ေတာင္ယာ၊ကုိင္းကြ်န္အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ ကုိင္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ေတာင္သူလယ္သမား ဘ၀ဟာ ပင္ပန္းဆင္းရဲေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္တယ္။ ေနပူပူ မွာ ေက်ာေၿပာင္ေၿပာင္က ေခြ်းဒီးဒီးၾကေအာင္ ကုိ လုပ္ ခဲ႔ရေပမယ္႕ ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ ေပ်ာ္ခဲ႔တယ္ဗ်။ အဲဒါ ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိရင္ သခၤ်ာပညာ၊ တီထြင္လုိစိတ္၊ သဘာ၀ကုိ ခ်စ္တဲ႔စိတ္၊ စတာေတြကုိ ေၿမကုိတူးဆြ ထြန္ယက္တဲ႔ အတတ္ပညာက သူ႔အလုိလုိ ကြ်န္ေတာ္ ကုိယ္တုိင္ သတိမထားမိပဲ ကြ်န္ေတာ္႔ ကုိ သင္ၾကားေပးခဲ႔လုိပဲ။

ဟာ ဒီေကာင္ စကားၾကီး စကားက်ယ္ နဲ႔ ဘာေတြ လာေၿပာေနတာ လဲလုိ႔ အေတြး မေစာနဲ႔ဦး။ အပစ္ လည္း မတင္နဲ႔ဦးဗ်ာ။ အဲဒါ ေလးေတြ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ဆယ္တန္းေအာင္ ၿပီး အဆင္႔ၿမင္႔ ပညာေတြ သင္လုိ႔ ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကာမွ ေတာင္သူ အလုပ္က ငါ႔ကုိ ဒါေတြ သင္ေပးတာပါလားလုိ႔ သေဘာေပါက္ခဲ႔မိလုိ႔ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္မိတဲ႔ ဟာေတြ ကုိ တခုခ်င္း ေၿပာၿပမယ္။ ပထမေတာ႕ သခၤ်ာပညာက စရေအာင္။

ဒီစကားကုိ ေနာက္တခါ ထပ္ ၿပီး ေလးနက္ ေအာင္ ဆုိခြင္႔ၿပဳဦးဗ်ာ။ ေတာင္ယာကုိ ထြန္ယက္စုိက္ပ်ိဳး လုပ္ကုိင္ရင္းနဲ႔ပဲ ေတာင္သူလယ္သမားတုိ႔ရဲ႕ သခၤ်ာဥာဏ္ အေမွ်ာ္အၿမင္ရိွမႈ၊ သခၤ်ာပညာကုိ လက္ေတြ႔သုံးခ်ေနမႈေတြ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ စူးစမ္းသိရွိခဲ႔ရတာပါ။ သူတုိ႔ ကို္ယ္တုိင္ေတာင္ သူတုိ႔ သခၤ်ာကုိ ေလ႕လာအသုံးခ်ေနမွန္းမသိၾကပါဘူး။

ကြ်န္ေတာ္ လူပ်ိဳ၀င္ စ အရြယ္က အေဖက သူ႔သားၾကီး (ကြ်န္ေတာ္က ေတာ႕ သားငယ္ေပါ႕) စာဥ နဲ႔ ႏြားနီၾကီး သုံးၿပီး ထြန္ကုိဆင္၊ ထြန္းဆင္ အၿပီးမွာ အေမ႔ ေပးတဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္းဘူးကုိ ဆြဲ၊ ဓားမၾကီး ကုိ ပုဆုိးခါးေပါင္း ထဲ ထုးိသြင္းၿပီး ဖင္ေကာက္ခ်ိတ္္ ေကာက္ခ်ိတ္နဲ႔ ႏြားေတြ ေမာင္းၿပီး ေတာထဲ ထြက္သြားတာ ၿမင္ကတည္းက ယာထြန္တတ္ခ်င္တာ ရူးလုိ႔ဗ်ာ။ ငါ လဲ တေန႔မွာ အေဖ႔ လုိ ယာထြန္တတ္ရမယ္ေပါ႕။ အဲလုိ သာ ထြန္တတ္ ရင္ အေဖ႔လုိပဲ ခါးမွာထုိးထားတဲ႔ ဓားမၾကီး ၿပဳတ္မက်ေအာင္ ဖင္ေကာက္ခ်ိတ္ေကာက္ခ်ိန္ နဲ႔ ေတာထဲထြက္မယ္ေပါ႕။
ဒီလုိ နဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ အသံေတြၾသၿပီး လူပ်ိဳသားနည္းနည္း ရလာခ်ိန္မွာပဲ အေမက ကြ်န္ေတာ္႔ ကုိ ယာထြန္သင္ခြင္႔ေပးခဲ႔တာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေၿမာက္ေနၿပီ။ ရြာမွာ က ယာထြန္တတ္မွ ေကာင္မေလးေတြက ဒီေကာင္ေတာ႕ အားကုိးလုိ႕ ရႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး ကြ်န္ေတာ႔္ ကုိ ၾကည္မွာေလ။ ဟဲ…ဟဲ..။

ပထမဦးဆုံး အေဖ႔ဆီက သင္ခဲ႔ရတာ ဂ်ီၾသေမၾတီ ပုစၦာ တစ္ပုဒ္ဆုိ တာ ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီ ယာစထြန္တဲ႔ ေန႔ က မသိခဲ႔ဘူးဗ်ာ(ေနာက္မွ ၿပန္ေတြးၾကည္႔မွသိခဲ႔တာ)။

အေဖ႔ က ေၿပာတယ္။
“ထြန္ေၾကာင္းေတြ ဟာ ေၿဖာင္႔ေနရမယ္။အဲလုိ ေၿဖာင္႔ ေနဖုိ႔ ဆုိ တာ ငါ႔သား ႏြားၾကိဳးကုိ ကုိင္တတ္မႈ အေပၚမွာ မူတည္တယ္။ ဘယ္အတုိင္ ညာအလွည္႔ ဆုိတာ ကုိ လည္း မေမ႔နဲ႔။ စၿပီး ထြန္ေၾကာင္းဆြဲေတာ႕မယ္ ဆုိ ထြန္တုံးေပၚ အလယ္တည္႔တည္႔္ ကုိ တက္။ ၿပီးတာနဲ႔ ေဖ႕သားၾကီး ႏွစ္ေကာင္ရဲ႕ ၾကိဳးကုိ မတင္းမေလွ်ာ႔ထား။ ေအး..ထြန္ေၾကာင္းေၿဖာင္႔ ဖုိ႔ က ေတာ႕ ဒီကန္သင္း တစ္ဖက္ကေန၊ ဟုိဘက္ ကန္သင္းဖက္ ကုိ လွမ္းၿပီး စိတ္ကူးနဲ႔ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ဆြဲရမယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ အဲဒီ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ ထိပ္မွာ သတ္မွတ္ခ်က္ တခုေပါ႕။ ဥပမာ ဟုိ အေ၀းကၿမင္ေနရတဲ႔ ေဒြးေလးၾကင္ ရဲ႕ ကန္သင္းက ထန္းပင္။ အဲလုိ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ ကုိ စိတ္ကူးနဲ႔ ဆြဲၿပီး ငါ႔သား ထန္းပင္ ကုိ ပဲ ေသခ်ာၾကည္႔။ ၿပီးရင္ စေမာင္း။ ထန္းပင္နဲ႔ မင္း အၾကည္႔နဲ႔ မေၿဖာင္႔ ေတာ႕ဘူးဆုိရင္ ေဖ႔သားၾကီးေတြ ၾကိဳးကုိ လုိသလုိ ဘယ္ဆြဲ ညာယိမ္းလုပ္ေပး။ ကဲ အေဖအရင္ ေမာင္းၿပမယ္”
ဆုိ ၿပီး သူ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ စဆြဲတယ္။ ေၿဖာင္႔ လုိက္ တာ ဗ်ာ။ စင္းေနတာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ အေဖ႔ ကုိ တစ္သက္မွာ ပထမဦးဆုံး အေလးစားဆုံး အၾကည္႔ နဲ႔ ေမာ္ၾကည္႔မိတယ္။

ၿပီးရင္ ကြ်န္ေတာ္႔ အလွည္႔။ ခင္ဗ်ားထင္မွာေပါ႕။ သိပ္လြယ္ပါတယ္လို႔။ကြ်န္ေတာ္လည္း အဲလုိ ပဲ ထင္ခဲ႔တာပဲ။ တကယ္ေတာ႕ ေက်ာင္းစာသင္ခန္းထဲက ဗလာစာအုပ္မွာ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ ဆြဲတာနဲ႔ ယာကြက္ေပၚ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ဆြဲတာ ကြာတာေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ဗလာစာအုပ္ေပၚမွာ ကုိယ္႔စိတ္ၿငိမ္ရင္ ကိုယ္႕လက္ ကုိ ကုိယ္ႏုိင္ရင္ မ်ဥး္ေၿဖာင္႕မယ္။ ယာထဲမွာေတာ႕ ေဖ႔သားၾကီးေတြကုိ ထိန္းရတာမလြယ္ဘူး။ သူတုိ႔ က ေဘးနားက ၿမက္ပင္စိမ္းၿမင္ရင္ လွမ္းဟပ္မယ္။ ဒါဆုိ ကြ်န္ေတာ္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ၿပီး ေဒြးေလးၾကင္ ထန္းပင္ဆီ လွမ္းဆြဲထားတဲ႔ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ဟာ မရွိေတာ႕ဘူး။ ဒါဆုိ ေကာက္ေနမွာစုိးလုိ႔ ေနာက္ ကုိ ၿပန္ၾကည္႔မိၿပန္၊ ဟန္ခ်က္ ပုိပ်က္ၿပန္ပဲ။ ေနာက္ က ပ်က္ေနၿပီးသား မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ကုိ လည္း စိတ္ကေရာက္။ ေရွ႕က ထန္းပင္ဆီ အၾကည္႔လြတ္သြားမွာလည္း ေၾကာက္ေပါ႕။ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ ေပၚမွာ ကို္ယ္က ရွိမေနေတာ႕ လွမ္းၿမင္ရေနရတဲ႔ ေဒြးေလးၾကင္ ထန္းပင္ဆီကုိ ထပ္ဆြဲတဲ႔ မ်ဥ္းဟာ မ်ဥ္းေၾကာင္းအသစ္ေပါ႕။ ခု ပာန္စပ်က္တဲ႔ ေနရာ (point) က ေန ထန္းပင္ ကုိ ထပ္ ၿပီး ၾကည္႔ၿပီး ေမာင္းေတာ႔ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ အသစ္ တခုေတာ႕ ရတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေစာေစာ က မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ အေဟာင္းနဲ႔ အသစ္နဲ႔ ေပါင္းရင္ ဘယ္ လုိ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ ၿပန္ရေတာ႕မလဲဗ်ာ။ ဒါကုိ ေနာက္မွေတြးမိေတာ႕ ကိုယ္ဆြဲတဲ႔ ထြန္ေၾကာင္းမေၿဖာင္႔တာကုိ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆင္းရဲခဲ႔ရတယ္။ အေဖ႔ေရွ႕မွာလည္း မ်ဥ္းေၿဖာင္႔ ရခ်င္ခဲ႔တာ တအားပဲဗ်။ ဒါေပမယ္႔ ဒီလုိ နဲ႔ အဲဒီ တမနက္ ဟာကြ်န္ေတာ႔္ ထြန္းေရးေတြဟာ Sine Wave, Cosine Wave ေတြ နဲ႔ ပဲ ယာတကြက္လုံး ၿပည္႔ေနခဲ႔တယ္။ မ်ဥ္းေၿဖာင္႔လုိ႔ ယူဆေလာက္တဲ႔ မ်ဥ္းေကြးေတာင္ မရခဲ႔ပါဘူးဗ်ာ။ အဲဒီေတာ႕မွ ဂ်ီေၾသေမၾတီ ဆုိ တာ သီအုိရီမွာ သင္တာထက္ တကယ္ သုံးရတာ ပုိခက္ မွန္းစသိခဲ႔တာ။
လူပ်ိဳေပါက္အေတြးနဲ႔ ဟုိဘက္ ယာေခ်ာင္က ေပါင္းေကာက္ေနတဲ႔ ညိဳမတုိ႔ ၾကားေအာင္ “ေဟ႕ ေဖ႕သားၾကီးေတြ လုပ္စမ္းဟ၊ ရုန္းထားစမ္းပါ၊ ဟာ… ဟုိ ေေကာင္ ငါ ရုိက္လုိက္ရရင္ နာသြားမယ္” စသၿဖင္႔ ညာသံ၊ ဖုိသံ ေပးဖုိ႔ပဲ ယာထြန္တတ္ေအာင္ သင္ခ်င္မိတဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ ေတာ႕ အဲဒီေန႕က သခၤ်ာကုိ မသင္ခ်င္ပဲ သင္လုိက္ ရတာ မွတ္မွတ္ရရပဲဗ်။

ေနာက္ေန႔ မွ ေထာင္႔မွန္က်ေအာင္ ဆြဲနည္းနဲ႔ ပုိက္သာဂုိရပ္စ္ သီအုိရမ္ကုိ ဆက္ ေၿပာၿပဦးမယ္။

ေကာင္းတမန္

[+/-] အၿပည္႔အစုံသုိ႔...

[+/-] မိတ္ဆက္စာသာ...